Hulphond Winto

Posts Tagged ‘Winto

Advertenties

Geachte Heer/Mevrouw,

Wij maken u erop attent dat uw hond(en)/kat(ten) binnenkort niet meer beschermd is/zijn tegen de volgende ziekten:

Hond Winto:
– combinatie 1 t/m 5
– kennelhoest

Wij adviseren u omstreeks 15/1/2011 uw huisdier(en) te laten herenten.

Met vriendelijke groeten,
uw dierenarts

Hey hoi,

Precies een week geleden hebben we Maudy opgehaald. Al bij de eerste ontmoeting werden onze handen afgelikt en werden we kwispelend besnuffeld. Terwijl haar baasjes over haar vertelden sloop zij onder de tafel om iedereen zachtjes in de handen te bijten. Maudy is hun tweede hulphond, de eerste was ‘Twan’, een zwarte golden/labrador mix. Komt dit je bekent voor? Nou, ons ook: Twan was namelijk Winto’s kennelmaatje in Herpen! Zo komt die lieve Winto telkens weer even om de hoek kijken. 

Na het aanhoren van Maudy’s eigenaardigheden en het overladen van haar spullen was het tijd om afscheid te nemen. We hebben er geen drama van gemaakt; Nog een laatste knuffel en toen hupsakee in onze auto. Ter ondersteuning ben ik samen met haar achterin gaan zitten en het ging prima. Een beetje onwennig in het begin, maar na slechts vierendertighonderd keer rondjes draaien had ze een fijne houding gevonden.

Eenmaal thuis is ze eerst uitgebreid op onderzoek uitgegaan. Onze zachte knuffelvoetbal werd gelijk goedgekeurd en hier is ze die middag erg druk mee in de weer geweest. Pas tegen de avond kon ze een beetje tot rust komen, maar het ging niet van harte: Teveel nieuwe dingen om te ontdekken en te doen. Ze is sowieso een hondje met weinig rust in zich. Ze heeft “geen rust in de kont”, zoals men dat hier zo charmant placht te zeggen.
 
Tot dusver heeft Maudy zich al geprikt aan een cactus (twee keer!), een mep gekregen van een kat en ganzenpoep geproefd en NIET goedgekeurd. De eerste dagen heb ik mijn schoenen en Martijn’s sloffen uit haar bek moeten redden en haar baasjes hadden al gewaarschuwd voor haar sokkenfetisj: Sokken zijn nergens veilig en vooral de gedragen exemplaren zijn de bom! Het is al regelmatig voorgekomen dat ik voor het wandelen mijn sokken weer wilde aantrekken en na een zoektocht twee doorweekte gevallen in de bench vond. Blech! 

Maudy ligt het liefst op je voeten of in ieder geval zo dicht mogelijk tegen je aan. 
Ze komt je graag gezelschap houden tijdens het koken door onhandig in de weg te gaan liggen en na het water drinken komt ze haar natte, druipende baard aan je afvegen. Ik heb inmiddels een dweil klaarstaan voor elke keer dat ‘mevrouw’ na het drinken een rondje woonkamer doet. (Even tussendoor: Op dit moment ligt ze op haar rug met haar natte [!] kin op mijn voet. Lief! En nat!) Ze lijkt het ook erg leuk te vinden om haar harde kauwbotten te laten vallen (dat maakt zo’n leuk geluid…). En dan natuurlijk zo vaak en hard mogelijk, waarbij ze express op je tenen probeert te mikken.

Maudy is echt bijna nergens bang voor, behalve voor haar eigen hulphonddekje…
Is dat nou niet bizar!?
Het is echt zielig, ze heeft de neiging weg te rennen zodra ze het ding zelfs maar ziet liggen.
Eens even kijken wat we hier aan kunnen doen. Tips zijn welkom!
Wanneer het dekje om zit heeft ze trouwens nergens meer last van en is het goed…

Afgelopen zaterdag zijn we naar mijn broer gegaan om te helpen verhuizen. Maudy leek alle actie om haar heen wel leuk te vinden, ze is zelf tenslotte ook een beetje ADHD. Het was een lange dag, maar toen we klaar waren had ze opeens zes speelmaatjes in plaats van twee! Dat maakte de dag met weinig spelen weer helemaal goed. Ze is toen ook helemaal goedgekeurd door mijn familie; Ze vonden haar geweldig!  🙂 En ik kan niets anders zeggen dan dat ze zich de hele dag super heeft gedragen.

Vandaag is Maudy voor het eerst de trap opgelopen. Tot nu toe vond ze dit te eng, maar blijkbaar voelde ze zich vanmorgen erg dapper. Alleen…als je naar boven gaat moet je op den duur ook weer naar beneden! En dat is best wel lastig. Zelfs voor een super hulphond i.o.

Lokken met brokjes, geduld en lieve woordjes werkten niet. Het enige wat we kregen was een luid piep-en-jank-concert terwijl ze resoluut op haar gat bleef zitten. Uiteindelijk heeft Martijn zich opgeofferd en de zware dame naar beneden getild.

Na het trapdebacle zijn we naar het bos gegaan, waar ze sjans had van een leuke hondenman. Ze wilde erg graag met hem spelen, maar zelfs honderd rondjes om hem heen rennen mocht niet baten. Hij was veel te moe van zijn wandeling. De slapjanus! Maudy had nog energie voor tien!
Thuis heeft ze heerlijk liggen te slapen en daarna was het tijd om in de tuin te spelen met een wants (voor de leken onder ons: Een wants is een insect). De wants was hier niet erg blij mee en Martijn trouwens ook niet. Na een kleine ‘nee, niet doen – ja, lekker wel doen’ strijd kon de wants rennen voor zijn leven en ging Maudy teleurgesteld naar binnen om verder te slapen.

Eindelijk even rust in de tent!

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Donderdagavond 1 juli zijn Martijn en ik naar Heeswijk – Dinther gereden voor de overdracht van Winto. En ja, dat is al weer een aantal dagen geleden, maar het was de afgelopen tijd echt veel te warm om op een hete zolderkamer een blog te typen! Maar goed, het gaf me wel de kans om nog even stilletjes heel erg na te genieten.

Op dinsdagavond (29 juni) werden we gebeld door Hulphond trainer Frank die ons graag wat wilde vertellen over Winto. Ik kreeg bijna een rolberoerte, want in de uitnodiging die we hadden gekregen stond: Mocht er onverhoopt iets gebeuren waardoor de overdracht geen doorgang kan vinden, zal er vanuit de trainingsschool contact met u opgenomen worden. Hier schrok Frank op zijn beurt weer van, dus je kunt je voorstellen dat het gesprek niet zo’n succesvolle start had, hahaha! Maar gelukkig kon hij mij verzekeren dat het juist wel hartstikke goed ging en dat hij tot nu toe erg tevreden was. Gerustgesteld heb ik afscheid genomen en toen had ik natuurlijk nog meer zin in donderdagavond… 

Het was donderdag erg warm en ’s avonds was daar nog geen verandering in gekomen.  De overdracht zou plaats vinden in de Looz Corswarem Hoeve, een mooi plekje midden in de natuur. We zagen enkele bekende gezichten (waaronder trainers Saskia en Frank), maar we kwamen natuurlijk voor Winto en zijn nieuwe baasje!

Frank leidde ons de goede kant op en ondertussen begon ik aardig zenuwachtig te worden. Ze zaten samen in de ‘huiskamer’ en Winto spotte ons al gauw. Wat was het weer heerlijk om deze blonde beer in m’n armen te sluiten! Terwijl hij daarna wat tot bedaren kwam hebben Martijn en ik kennis gemaakt met Wendy, het nieuwe baasje van Winto.
Vind je het nou niet prachtig hoe die twee namen bij elkaar passen! 🙂   

Mag ik jullie voorstellen aan het nieuwe setje: Winto & Wendy!


Met z’n allen zijn we buiten op het terras gaan zitten om elkaar wat beter te leren kennen. Na een moeizame start hebben we leuk (en lang!) zitten kletsen. Winto deed ondertussen erg lief door regelmatig contact te zoeken en tegen me aan te liggen.
Ik had voor Wendy een fotoboek meegenomen met foto’s van Winto als pup en wat ‘oude’ speeltjes en botten. Toen ik de tas tevoorschijn haalde zat Winto er gelijk met zijn snuit bovenop en hij herkende zijn oude knuffeltje meteen! Blij heeft hij het knuffeltje aangenomen om er mee te gaan spelen en op te sabbelen. Na een tijdje legde Winto zijn poot op het been van Wendy en gaf haar het knuffeltje aan. Zo mooi!

Tijdens een toespraak van Frank legde Winto zijn kop op mijn been alsof hij ook wilde meeluisteren, wat mij een brok in de keel bezorgde. Ieder gastgezin kreeg een cd met foto’s van de afgelopen week. Er stonden zoveel leuke foto’s op van Winto en Wendy, dat het me moeite heeft gekost om er ‘slechts’ een paar uit te kiezen:

Samen op pad tijdens de training

Winto aan het werk
Lekker in het bos
 
Van Wendy kregen we hierna een lief kaartje en een miniatuur Winto beeldje. Ik had het idee dat ze nog erg aan Winto moest wennen (logisch natuurlijk) en daarom vond ik het prettig om met haar te praten en zo hopelijk een hart onder de riem te kunnen steken. Voor haar is het concept ‘hond’ namelijk helemaal nieuw en er zijn zoveel dingen waar je aan moet (leren) denken. Want hoe weet je bijvoorbeeld of je hond wil spelen of gewoon een maffe bui heeft? Of hoe kan je zien dat je hond moet plassen? En wat doe je als hij los loopt en niet terug komt? 
Ik vond het leuk en vleiend dat Winto zich zo lief en enthousiast gedroeg naar ons toe. En misschien was dat voor Wendy ook wel fijn: Om te zien dat Winto in het begin wellicht wat gereserveerd kan zijn, maar uiteindelijk ook erg houdt van knuffels en zoenen krijgen en lekker spelen.

Vol trots vertelde ze over een oefening tijdens de training: Zij was samen met Frank aan het trainen toen ze midden in de Hema aan Winto het commando gaf om iets voor haar op te rapen. Ze hoefde nauwelijks haar mond open te doen of Winto had het voorwerp al gepakt en heel netjes in haar schoot gelegd. Volgens Frank had hij toen even een “Fisherman’s Friend momentje.” Goed zo Winto!
  
Wendy gaf (tot onze opluchting) aan dat ze wel contact met ons wil houden om te kunnen vertellen over Winto’s gekke streken.  😉
Tot die tijd kan ik niets anders dan ze samen heel veel succes te wensen!
Jullie zijn een prachtig stel…

Groetjes van een hele trotse
Kirsten

P.S. Ik ben zo trots!
Of had ik dat al gezegd?!  ;-p

Hoi hoi,

Afgelopen zaterdag zijn Martijn en ik naar Herpen gereden voor de ‘vrijwilligersdag’ van Stichting Hulphond. Er stonden diverse kraampjes met (honden)artikelen, je kon een parcours afleggen in een elektrische rolstoel, er waren leuke demonstraties, er was de gelegenheid om met elkaar te kletsen en je kon natuurlijk voetbal kijken…

Maar het allermooiste was toch wel onze eigen Winto!
Het is natuurlijk helemaal niet de bedoeling om op zo’n dag honden uit de kennels te halen, maar nee heb je en ja kan je krijgen… Na meerdere hints gegeven te hebben en heel zielig te kijken naar trainster Saskia én Arya gingen ze overstag. Winto werd uit zijn kennel gehaald en daarna werden wij gewenkt dat we mochten komen.
Winto stond nietsvermoedend naast Saskia te wachten. Terwijl we dichterbij kwamen begon ik tegen Winto te praten (zijn oortjes schoten omhoog) en toen ik vlakbij was nam hij met zwiepende staart een reuze sprong naar ons toe. Uit enthousiasme deed hij ter plekke een plasje om zich daarna heerlijk tegen ons aan te schurken.
Na de eerste knuffels en zoenen mochten we hem meenemen naar buiten waar we fijn met hem gerend, geknuffeld en gespeeld hebben. Onze dag kon hierna echt niet meer stuk!

Komende vrijdag gaat Winto samen met zijn nieuwe baasje naar de trainingsschool. Volgens Saskia geen moment te laat, want hij begint zijn kont tegen de krib te gooien. Nieuwe dingen leert hij met veel plezier, maar bij de rest heeft hij zoiets van “Dat ken ik nou wel hoor!”
Voor ons is het nu verder afwachten, maar als alles goed gaat zien we hem volgende week donderdag voor het eerst samen met zijn nieuwe baasje… 

Groetjes,
Kirsten

P.S. Tot slot de domper van zaterdag: Nopper komt niet bij ons logeren.  😦
Het gaat niet zo flitsend met hem in zijn huidige gastgezin en daarom wordt hij overgeplaatst naar een meer ervaren gastgezin. Heel begrijpelijk natuurlijk, maar erg jammer voor ons.
Gelukkig hoefden we niet lang te treuren, want vanmorgen belde Arya om te melden dat ze een andere hond in de aanbieding had. Erg veel informatie had ze nog niet, maar het gaat om een Labradoodle dame van ongeveer 8 maanden. Een mooie puber(ita) dus!

Hey hoi,

Na een (voor mijn doen) lange blogstilte heb ik eindelijk weer eens iets nieuws te melden over Winto.
Trainster Saskia is nog steeds druk aan het trainen met Winto, maar nu wel heel specifiek voor zijn nieuwe baasje.
Zo leert ze Winto om pakjes sap uit de koelkast te halen en spullen aan te geven op haar schoot. Daarnaast leert Winto ook om mee te helpen met het uittrekken van sokken, jas en broek (en gezien zijn enthousiasme op de knuffelmiddag bij het uittrekken van de jas zal dit niet zo’n probleem voor hem zijn, hahaha).

Tot mijn grote vreugde trof ik vanmorgen bij de post een brief van Stichting Hulphond aan met als onderwerp: Uitnodiging overdracht.
Oh my god…” dacht ik toen “..zo snel al!?!
Ja dus: Eind juni gaat Winto samen met zijn nieuwe baasje naar de trainingsschool en op donderdag 1 juli is de officiële overdracht.  
Ik ben ontzettend trots op Winto, maar ik vind het ook erg spannend… Het gaat allemaal ook zo verschrikkelijk snel!

Nu ga ik snel aan het werk om een mooi fotoboek te maken, zodat zijn nieuwe baasje straks kan genieten van Winto toen hij nog een frummeltje was. Dus hup hup hup, geen voetbal kijken voor mij, maar aan de slag!

Groetjes,
Kirsten

Hoi! Hoi!

Ik kreeg net een berichtje van trainster Saskia.
Het ‘misschien toekomstige baasje‘ is afgelopen vrijdag op bezoek geweest in Herpen om Winto te ontmoeten.
Deze ontmoeting is heel positief verlopen en daarom hebben ze besloten om Winto bij haar (ja, een vrouw!) te plaatsen.

Winto gaat dus verhuizen… en wel naar het verre Spijkenisse!

Zoals het er nu naar uitziet gaat Winto eind juni de trainingschool in, samen met zijn nieuwe baasje. Als alles dan goed gaat zal hij daarna met haar mee naar huis gaan. Tot die tijd blijft hij in Herpen wonen. 
Nog wat wijze woorden van Saskia: “Winto heeft het traject reuze snel doorlopen. Schouderklopje voor jullie hoor! Want als de basis niet goed is, duurt het gewoon langer dat de honden in de kennel moeten zitten.
🙂

We horen t.z.t. wanneer de overdracht is, zodat we Winto’s nieuwe baasje kunnen ontmoeten. Spannend hoor!

Groetjes,
Kirsten


Advertenties

  • Geen
  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën