Hulphond Winto

Posts Tagged ‘Hulphond Winto

Hoi hoi,

Na lang wachten was het gisteren dan toch echt zo ver:

Bepakt en bezakt met kauwstaven, flesjes water en Winto’s favoriete knuffel gingen Martijn en ik op weg. En wat hadden we een geluk met het weer; Een heerlijk zonnetje en een graad of 23.

We kwamen netjes op tijd aan en troffen op de parkeerplaats het gastgezin van Wobie aan. Met vier hevig kloppende harten gingen we naar binnen, waar we begroet werden door trainster Saskia.
Ze ging gelijk op pad om de honden te halen en ik zag mijn kans schoon om even naar het toilet te gaan. Toen ik terugkwam werd ik plots besprongen door een hond die ik zo snel niet herkende, maar het bleek toch echt Winto te zijn!

Winto was razend enthousiast en mijn twijfel of hij mij wel zou herkennen verdween als sneeuw voor de zon. 🙂

Pas toen ik een blik op zijn koppie had geworpen wist ik echt zeker dat het Winto was; Dezelfde flaporen en ook nog steeds die vouw tussen zijn grote Bambi ogen. Hij staat niet hoger op zijn poten, maar hij heeft een hele dikke vacht en alles is ‘uitgezwaard’ zoals Saskia het noemde. Ik vond hem nog het meest op een lichtblond beer(tje) lijken, hahaha.    
Winto vloog ondertussen van Martijn naar mij en weer terug en drukte zich zo stevig mogelijk tegen ons aan. Zijn staart zwiepte als een razende heen en weer en pas toen ik bij hem op de grond ging zitten kwam hij een beetje tot rust.

Nadat iedereen gekalmeerd was en aan de thee zat heeft Saskia een beetje over beide honden verteld. Beide waren vorige week naar de trimster geweest, wat zeker te zien was aan de netjes bijgeknipte oren, staarten en poten.
We zagen een raar plekje op Winto’s wang en dit bleek een ‘hotspot’ te zijn geweest (een soort ontsteking). Het zag er naar uit, maar gelukkig genas het goed. Winto leek er in ieder geval niets meer van te merken en hij zat tevreden onder mijn stoel gepropt om maar zoveel mogelijk knuffels te ontvangen. 
Na de thee was het tijd voor een demonstratie. Leuk!
Eerst was Wobie aan de beurt en hij deed goed zijn best, hoewel hij tussendoor toch even uitprobeerde hoe ver hij kon gaan.

Hierna was Winto aan de beurt en wat was dat heerlijk om te zien! Kalm stond hij naast de elektrische rolstoel waar Saskia in zat en hij lette goed op waar de stoel heen bewoog.

Rustig liep hij naast de rolstoep en knipte hij op commando het licht aan en uit (zo snel dat ik er geen foto van kon maken).
Hierna mocht hij een kastdeurtje opentrekken, uit de kast een portemonnee pakken en deze aan Saskia geven. Daarna moest hij het deurtje met zijn snuit dichtdoen, maar dat was hem teveel werk en halverwege besloot hij het karwei af te maken door met zijn poot een flinke duw tegen het deurtje te geven. Niet helemaal de bedoeling, maar de klus was geklaard, hahaha!

Hierna mocht hij laten zien hoe goed hij kan helpen bij het uittrekken van een jas. Een opdracht die hij duidelijk heel leuk vond en waar hij zich dan ook met overgave op stortte.

Pas toen ze samen bij de wasmachine aankwamen, werd Winto een beetje onzeker. “Moet dit nou echt?” leek hij te denken. Hij heeft zelfs een paar keer achterom gekeken om steun te zoeken.
Na diverse aanmoedigingen van Saskia (en het slinkse gebruik van één van zijn speeltjes) kreeg hij het toch voor elkaar. De rest was kinderspel en de wasmachine werd vlot leeggeruimd.
  
 

Toen de demonstratie was afgelopen huppelde Winto vrolijk weer naar mij toe om aangelijnd te worden. Knappe vent!

Na zware arbeid is het natuurlijk tijd voor ontspanning en zijn we naar het bos gegaan. Hier heeft Winto heerlijk rondgerend (hij kende het bos duidelijk beter dan wij) en samen hebben we een mooi plekje uitgezocht om even bij te komen. Winto ging gemoedelijk tussen ons in liggen en zo was het allemaal weer als vanouds.

Op weg naar de parkeerplaats kwamen we nog een andere hond tegen, waar Winto veel belangstelling voor had. Maar uiteindelijk waren wij toch interessanter en na slechts 1,5 keer roepen kwam hij in volle vaart terug rennen.
Heel netjes!

Ook een ouderwets potje verstoppen-achter-grote-bomen werkte (nog steeds) niet, want Winto had het meteen in de gaten. Op de parkeerplaats ging hij er gelijk bij liggen, zo moe was hij. Zelfs het water werd liggend uit het bakje geslobberd. Ook toen er twee andere honden kennis kwamen maken bleef meneer er rustig bij liggen. En ja hoor, één van de honden mocht ook gerust uit Winto’s waterbak drinken. No problemo voor deze kalme superhond! 

Rond vier uur moesten we terug zijn en natuurlijk kwamen wij pas om één minuut voor vier het gebouw binnenstappen.  😉 
We hebben Winto een paar dikke knuffels en zoenen gegeven en daarna nam Saskia hem weer van ons over. 
Hij was echt helemaal bekaf en ik denk dat hij al lag te slapen toen wij nog niet eens in de auto waren gestapt. 

Morgen (Koninginnedag) komt de ‘misschien cliënt’ naar Herpen toe om Winto in levende lijve te ontmoeten. Spannend, want als er een klik is dan gaan zij verder met elkaar. Winto krijgt dan een training op maat naar de behoeften van deze cliënt. Eind juni gaan Winto en de cliënt samen een trainingsschool volgen en daarna is hij helemaal klaar.

Volgens Saskia is Winto een fijn en makkelijk hondje, dus mocht die ‘klik’ er morgen niet zijn, dan verwacht ze snel iemand anders voor hem te vinden.
Winto loopt voor op schema en daar gaf ze ons een dikke pluim voor.
Altijd leuk om te horen!

Helemaal tevreden en met een gerust hart zijn wij vervolgens naar huis gereden.

Lieve Winto, kleine beer, wie weet tot juni!?

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Oei oei oei,

Ik ben nog even aan het bijkomen.
Vandaag een drukke dag gehad en daarom had ik geen tijd om mijn e-mail te controleren. En toen ik dit vanavond eindelijk deed…

Er is (op papier) een match gevonden voor Winto!
De trainster vond het zo goed gaan met Winto dat ze had besloten om hem alvast aan te bieden voor een match. Hoe dit precies in zijn werk gaat weet ik niet, maar ik stel me zo voor dat er bergen papier, zwetende mensen en afgekloven potloden aan te pas komen om de juiste mensen en honden aan elkaar te koppelen.

De (misschien) cliënt heeft drie katten en aangezien Winto soms wel een lekker kattenhapje lustte, hebben ze eerst getest of dit wel samengaat.
Hij is een nachtje uit logeren geweest bij één van de hondenverzorgsters die zelf ook in het bezit is van meerdere katten. Volgens haar was Winto zwaar in love en heeft hij op het balkon liggen zoenen met één van de charmante kattenkopjes. Geen enkel probleem dus. 😉

De cliënt en Winto moeten elkaar nog in het echt ontmoeten, maar wanneer alles meezit zou hij in juni/juli naar zijn nieuwe baasje kunnen gaan. Spannend, spannend!

Ondertussen heeft Winto zijn eigen goede doel gevonden: Hij loopt mee in het stageproject van Werkenrode.
Werkenrode is een school voor jongeren met een lichamelijke beperking.
Zij lopen in een half jaar regelmatig mee met de trainers en zo kunnen ze kijken of ze later ook graag een hulphond zouden willen.
Winto is gekoppeld aan één van hen, een jongen die eigenlijk een beetje bang is voor honden. En Winto doet het heel goed samen met hem! Volgens de trainster een leuk gezicht.

Binnenkort horen we wanneer we Winto mogen komen knuffelen.
Ik kijk er erg naar uit!  🙂

Groetjes,
Kirsten

P.S. Vanmorgen een training bijgewoond van ons toekomstig logeerhondje Nopper. Daarover later meer.

Hoera,

Ik ben net weer blij gemaakt met een berichtje over Winto!
Hij heeft nu echt zijn draai gevonden in de kennel en hij en zijn trainster zijn goede maatjes geworden. Ze is dan ook erg positief over de afgelopen periode.

Gelukkig heeft Winto inmiddels een nieuw kennelmaatje. Dit keer is het een zwarte kruising labrador/golden, genaamd Twan. Volgens de trainster is Twan is een echte kroelkip die graag tegen een andere hond aan ligt in de kennel. Aaaah wat lief… ik zie het zo voor me!

Wat betreft het aaien over zijn bol, daar had ze wel vertrouwen in. Hij deinst niet meer weg, waarschijnlijk doordat hij veel koekjes heeft gekregen na een aai over zijn bol. 😉 
Ze was met name wat voorzichtig, omdat hij er zo aaibaar uitziet met die grote flaporen en stel dat hij dan onverwacht van achteren geaaid zou worden door iemand…
Maar daar is ze inmiddels niet bang meer voor. Goed zo Winto!

Verder ontwikkeld hij zich volgens plan en hij pikt de nieuwe oefeningen snel op. Hij is wel wat voorzichtig, maar dat zit een beetje in zijn aard.

Nou, mijn dag is weer helemaal goed. Ik mis Winto nog steeds (en natuurlijk al helemaal met dit prachtige weer!), maar hij zit daar prima op zijn plek en hij gaat straks iemand vast heeeeel gelukkig maken.
🙂

Groetjes,
Kirsten

Hoi hoi,

Gisteren weer een berichtje gehad van de trainster van Winto!
Een lekker lange mail dit keer, maar ik had haar dan ook een aardige vragenlijst toegezonden.  😉

Winto zit inmiddels alleen in de kennel. Zijn maatje Joep is terug naar zijn gastgezin. Gelukkig zal het niet lang duren voordat Winto een nieuw maatje krijgt. Alleen is ook maar alleen!

In plaats van naast de fiets heeft de trainster hem naast een scootmobiel en een elektrische rolstoel laten lopen. Hij loopt nog wat voor en wat wijd van de rolstoel, maar dat gaat volgens haar wel goed komen. Zoals ze zelf zegt: “Hij moet er nog kilometers naast maken.”
Samen zijn ze naar een winkelcentrum, een tuincentrum en een zorgboerderij gegaan. Het winkelcentrum ging prima, maar bij het tuincentrum en de boerderij had hij veel aandacht voor alle geurtjes en dieren. Volgens haar ook niet zo raar; Ze waren hier nog niet eerder geweest.

Verder zijn ze bezig met het onverwacht over de kop aaien. Want ook al is het de bedoeling dat mensen niet aaien, het zal zeker een keer bij de cliënt gebeuren dat zijn hond geaaid wordt. Ze vonden dat Winto terug deinsde, wanneer je over zijn kop aaide. Dus hij wordt in ieder geval door de trainster veel geaaid en gecontroleerd door een vreemde. Dit herken ik absoluut niet van Winto. Erg prettig heeft hij het nooit gevonden om over zijn bol geaaid te worden (behalve door mij en door Martijn), maar ‘terug deinzen’ is natuurlijk heel wat anders…
Nou ja, even afwachten hoe het verder zal gaan. Maar omdat ik dit in deze mate niet zo herken, verwacht ik dat het nog wel goed gaat komen.

Intussen maakt Winto de kastjes van het dressoir open, de laatjes open, en de deur open. Donderdag zijn ze begonnen met de lichtknop en dit zal niet veel tijd vergen, zoals het er nu naar uit ziet (Hoera! We wisten wel dat we een slimme hond afgeleverd hadden…).

Al met al zitten ze lekker op schema.
Fijn!

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Ik kreeg dit weekend een e-mail met als titel:
Wandelt Winto ook mee voor Stichting Hulphond?’
“Nou graag!” dacht ik toen. Beetje jammer alleen dat de Stichting dat vast niet goed zal keuren…  🙂 

Ook dit jaar wordt er weer een “Wandel voor Hulphond” georganiseerd (op zondag 25 april). En hoewel wij dit jaar – helaas helaas – niet met Winto kunnen meedoen wil ik er toch een beetje aandacht aan geven. Wij hebben vorig jaar namelijk een hartstikke leuke wandeling gemaakt. We hadden heerlijk weer en Winto wandelde toen mega braaf en netjes met ons mee. 

Zeven goede redenen om mee te wandelen:
1. Je ondersteunt het fantastische werk van Stichting Hulphond.
2. Je bijdrage wordt door Royal Canin verdubbeld.
3. Je ontvangt een leuke tas met presentjes (max. 1 per adres).
4. Je maakt kans op 1 jaar lang gratis Royal Canin gezondheidsvoeding voor je hond.
5. Je kunt mee wandelen met bekende Nederlanders.
6. Je helpt het record van 2009 van 1418 honden te verbeteren.
7. Je geniet van een sportieve en een onvergetelijke dag!

Deelname kost slechts € 2,50 per deelnemende hond en de wandeling – een route rondom een deel van het water op recreatiegebied Bussloo – is ook geschikt voor mensen in een rolstoel.

Voor meer informatie kijk op:
http://www.wandelvoorhulphond.nl/

Groetjes,
Kirsten

Hoi,

Maandag hebben Martijn en ik een deel van Winto’s spullen naar trainster Arya gebracht. Dus met twee rammelende benches achterin, een hondenautogordel en een lange looplijn zijn we op pad gegaan. We wisten niet of ze thuis zou zijn, maar in dat geval konden we de spullen bij haar achterdeur achterlaten.

Maar we hadden geluk, want ze was thuis. En het eerste wat ze zei toen ze ons zag was: “Hey hallo, ik heb Winto vanmiddag gezien.”
Dat was nogal onverwacht en natuurlijk wilden we toen het hele verhaal horen! Het bleek dat ze die dag in Herpen was geweest en net een kwartier geleden thuis was gekomen. Nadat we de spullen hadden binnengebracht werden we uitbundig begroet door Arya’s honden die we voor het eerst mochten aaien. Voorheen was Winto er altijd bij en dan is het de bedoeling dat je andere honden negeert. Maar nu mochten we even helemaal los gaan en tjee, wat zijn haar honden dikke knuffelkonten!  🙂 Heerlijk hoor, lekker kroelen en knuffelen.
De honden hadden al vlot een systeem uitgewerkt. Als de één bij Martijn zat kwam de ander bij mij en visa versa. En ophouden met aaien en oren masseren was er echt niet bij! Dan werd je gelijk heeeel zielig aangekeken en drukten ze hun snuit nog maar even extra stevig in je handen.

Ondertussen vertelde Arya over haar dag. Ze was voor een overleg naar Herpen geweest en daarna had ze een bezoekje aan de kennels gebracht. Winto en de andere twee uit de W-groep hadden haar stem gehoord en uit herkenning staan blaffen als een stelletje malloten. Aaide ze de één dan ging de ander tekeer en aaide ze de ander dan was de één niet tevreden. Wij kennen Winto absoluut niet als een blaffer, maar in dit geval konden we het ons wel voorstellen. Arya heeft lief gevraagd of ze met Winto mocht wandelen, maar dat vonden ze daar niet zo’n goed idee. 
Ze vond dat Winto er goed uitzag en zich prettig gedroeg, maar verder kon ze niet zoveel vertellen. Het was tenslotte maar een momentopname en ze had Winto’s trainster niet gesproken. Maar toch, het is altijd fijn om iets over Winto te horen en in dit geval is geen nieuws goed nieuws.

Hierna hebben we beide honden nog een laatste aai gegeven en afscheid van Arya genomen. 

Tot het volgende bericht over Winto!

Kirsten

Hey hoi,

Maandag kregen we, na precies twee weken zonder het lieve hondenbeest, een berichtje over Winto. Erg veel stond er niet in, maar de belangrijkste dingen waren dit:

Winto raakt al aardig gewend aan het leven in de kennel;
Hij en zijn kennelmaatje ‘Joep’ kunnen het samen wel vinden;
Zijn trainster en hij zijn nog druk bezig om een band op te bouwen;
Ze hebben al veel dingen samen gedaan. Lekker spelen, naar het bos en zelfs een bezoekje aan een supermarkt (“Deed ie netjes hoor“);
Ze heeft hem laten tuggen uit haar hand en dat vond hij leuk om te doen;
Ze zou graag met hem gaan fietsen, maar het is nog te glad door de sneeuw en het onderliggende ijs;
Winto vindt het niet zo leuk om in de bus te springen, maar volgens haar gaat dat wel goed komen. In de bus betekent namelijk: Naar het bos! 
Ook vindt hij het niet zo fijn om door een ‘vreemde’ over zijn bol geaaid te worden en of dit ons bekend voorkwam? (Ja, een beetje)

Zo zie je maar hoe je uit een paar zinnen veel informatie kunt halen en het eigenlijk nog veel te weinig vindt… Want wij willen meer, meer, meer! 🙂
Maar we zijn weer (een beetje) op de hoogte en kijken uit naar haar volgende bericht.

Groetjes,
Kirsten


Advertenties

  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën