Hulphond Winto

Posts Tagged ‘Hulphond Winto

Wendy

Posted on: 16 mei 2012

Hallo iedereen,

Tot mijn verdriet moet ik jullie mededelen dat Wendy is overleden.
Ik wens Stefan, zijn familie, Wendy’s familie en vrienden heel veel sterkte met dit vreselijke verlies.

Wendy
23 juni 1977 – 13 mei 2012

Advertenties

Hallo hallo,

Na een lange tijd hebben we WINTO weer eens gezien!
Ja echt: WINTO!
Onze lieve WINTO!
Jippie!

Al bij de voordeur werden we enthousiast door hem begroet, maar hij schijnt iedereen zo te begroeten, dus wie weet herkende hij ons eerst niet eens, hahaha!
Het was werkelijk een prachtige dag en Wendy en haar man Stefan hebben een fijne tuin dus we konden lekker buiten zitten.
Winto zocht regelmatig de schaduw op, maar telkens  kwam hij toch weer aangelopen om even snel een knuffel te halen.
Wat een schatje is het toch ook!!!

Winto was recent naar de trimster geweest en dat was duidelijk te zien: Hij zag er piekfijn uit!
Hij is gezegend met een erg dikke vacht, dus ik kan niets anders zeggen dan dat hij er nog steeds uit ziet als een pluizige beer. Vast niet iets wat een stoere vent wil horen, haha.

We zijn helemaal op de hoogte gebracht over zijn buurtvriendinnetje en al zijn maffe streken en we hebben nu kunnen zien dat hij daar helemaal op zijn plek zit en dat er goed voor hem gezorgd wordt (dit wisten we natuurlijk allang, maar het is fijn om het met eigen ogen te kunnen zien).
Toen ik even naar het toilet ging liep Winto met me mee en toen ik terug kwam lag hij in de woonkamer op me te wachten. Hier hebben we een klein onderonsje gehad en mocht ik uitgebreid zijn buik kriebelen. Heerlijk!

Na een heleboel geklets (met Wendy en Stefan) en geknuffel (met Winto) zijn we met z’n allen richting station gegaan.
Winto was op dat moment weer helemaal in zijn rol als hulphond en nam dit heel serieus. Natuurlijk wel met een zwaaiende staart a la Winto, dat spreekt voor zich.

Na een lange terugreis hebben we Zico bij de trainster opgehaald en hij herkende ons gelukkig ook nog, hahaha!
Het was een lange dag, maar ook een heerlijke dag.

Nu lekker slapen!
Kirsten

Vlado

Posted on: 7 juli 2011

Hoi hoi,

Sinds vanmorgen bestaat ons huishouden uit vijf mannen en één vrouw.
Niet heel eerlijk verdeeld, al zeg ik het zelf.
Gelukkig bestaan die vijf uit twee minuscule hamsters, één kitten, een ex-reu en een basisschoolleraar, dus echt veel te vrezen heb ik niet. :tooth:

Maar goed, Vlado is vanmorgen gebracht en hij maakte een indrukwekkend entree.
De eerste minuten heb ik alleen maar een zweem zwarte vacht en roze tong gezien en daarna drong de pijn door van alle diepe krassen die hij met zijn nagels op mijn armen veroorzaakt had.
Een heftig beestje dus! (En die nagels hadden ze wel even mogen knippen…)

Licht in shock heb ik samen met het gastgezin zijn enorme bench naar binnen gesleept en zijn spulletjes in ontvangst genomen. In de tussentijd wist Vlado met één hap een speelding van Kylian te slopen én op te eten. Oei… Hierna had ik even de tijd om op adem te komen en wat vragen te stellen en toen ging het gastgezin er alweer vandoor. Ze zullen wel gedacht hebben: “Snel weg, voordat ze zich bedenkt!”. Hahaha!

Terwijl ik met één hand Vlado’s lijn vasthield zette ik met de andere hand de bench in elkaar. Best knap, als ik daar nu zo over nadenk. Ik durfde Vlado nog niet los te laten want hij was zeer druk en die arme Kylian zat ook nog ergens. Tijdens dit proces werd ik bijna ondersteboven getrokken, want de immer charmante Vlado had zijn kop ver onder de kast gestoken en wist hier een speelgoedmuis van Kylian te bemachtigen. Mijn hemel, krijgt dat beest thuis geen eten ofzo!?
Maar dit liet ik natuurlijk niet over mijn kant gaan en ik heb een poging gedaan om het muisje te redden. Helaas heb ik hier alleen een muizenstaart en bloedende vingers aan over gehouden.

Potverdrie, dat speeltje hadden we nog maar sinds maandag!
Wat een monster!

Van Kylian kon ik helaas geen steun verwachten, want die had zich natuurlijk allang ergens verstopt. Hij liet zich pas weer zien nadat ik Vlado met wat brokjes in de bench had gestopt om even bij te komen.

Na een extra grondige speeltjesinspectie heb ik Kylian uit de keuken gevist en naar boven gebracht. Hierna heb ik het monster uit de bench gelaten en zijn we buiten een wandeling gaan maken.
Vlado had tijdens het wandelen weinig aandacht voor mij, maar verder ging het best aardig.
Weer thuis kwam hij met zijn eigen speeltje aanzetten en hebben we nog even gespeeld.
Hierna had ik blijkbaar zijn goedkeuring, want hij kwam strak tegen me aan liggen.

’s Middags nogmaals met hem aan de wandel gegaan en nu lette hij al veel meer op mij. Aan het eind van deze wandeling kwam ik tot de conclusie dat Vlado weliswaar een monster is, maar wel een leuke.
En wat heerlijk om weer een hond in huis te hebben. Ook al is het een speelgoedmuis-(vr)etende-versie.

Nu alleen nog de vrede bewaren tussen Kylian en Vlado en dan komen we de tijd wel door.

Groetjes,
Kirsten

Aloha,

Gisteren zijn Martijn en ik op bezoek geweest bij het fokgastgezin van Woukje, de zus van Winto.
En met reden natuurlijk, namelijk om met Woukje en haar zes pupjes te knuffelen!

We werden al opgewacht door Woukje, die veilig uit de buurt bleef van haar eigen kleine monsters.
Na haar eerst begroet te hebben was het tijd om naar binnen te gaan en de pups te ontmoeten.
We hadden net een voet over de drempel gezet toen we letterlijk bestormd werden door vijf dolle bolletjes.
Hier achteraan kwam nog een zesde bolletje, maar hij was wat voorzichtiger en keek eerst de kat uit de boom.
Heerlijk hoor, al die kleine lijfjes die ruiken naar warme melk en voelen als zachte bolletjes fleece.

Het eerste half uur zijn we niet van onze plaats bij de deur gekomen en zijn we daar maar op de grond gaan zitten.
De pupjes vonden het allemaal bere-interessant en onze handen, schoenen en kleding werden uitgebreid geproefd.


Na een tijdje keerde de rust terug en sommige pupjes vielen in slaap. De één deed dan nog moeite om een lekker zacht plekje te zoeken, de ander viel gewoon in slaap op de plek waar hij of zij op dat moment toevallig was.
Nu konden we eindelijk veilig naar de bank lopen om daar te gaan zitten en een kop thee te drinken.

Na de thee was het eigenlijk tijd om te gaan, maar toen werden de pupjes net één voor één wakker en begonnen ze meteen weer te spelen, piepen en heel schattig te wezen. Moeder Woukje stak ook even haar hoofd om de deur en werd gelijk bestormd door het hongerige puppenspul. Zij sloegen luid smakkend hun slag terwijl Woukje er een wel heel ongelukkig gezicht bij trok.
Zij zal het vast niet zo erg vinden als ze straks naar hun eigen gastgezinnen gaan.  😉

Toen Martijn en ik ons eindelijk konden beheersen zijn we snel vertrokken, anders zaten we er nu nog!

Groetjes,
Kirsten

Jippie,

Sinds gisteren is Winto de trotse oom van maar liefst zes neefjes en nichtjes!
Winto’s zusje Woukje is fokteefje voor Hulphond Nederland en ik heb regelmatig contact met haar gastgezin.
Het zijn drie teefjes en drie reutjes.
Lief!

Hoi hoi,

Eindelijk weer eens een berichtje van mij en dan ook nog op 1 februari; Precies een jaar nadat we Winto naar Herpen moesten brengen.

Met Winto gaat het heel goed. Zijn baasje Wendy en hij raken steeds beter op elkaar ingespeeld, hoewel er hier en daar de nodige aandachtspunten zijn. Zo kan Winto snel onzeker raken als een oefening meerdere keren niet goed gaat.
Zo had hij moeite met het commando “go to bed” en zelfs zo zeer dat hij er op een gegeven moment van in paniek begon te raken. Heel vervelend natuurlijk, maar samen met de trainster zijn ze er uit gekomen.
Zijn bench werd vervangen door een heerlijke zachte mand en het commando werd veranderd in “naar je mand“.
Sindsdien gaat het goed!

Vorig jaar zijn Wendy en Winto samen op vakantie naar Duitsland gegaan.
Ze waren samen een echte attractie en af en toe moest Wendy’s man voor ze gaan staan als de toeristen te opdringerig werden. Wat natuurlijk te erg is voor woorden, maar goed…   
Ook gaat ze aan Hulphond Nederland vragen of de tekst ‘niet aaien aub’ ook in het Engels gemaakt kan worden voor op het tuigje, want ze moest de mensen bijna van Winto afslaan omdat ie “so sweet” en “so lieb” is.
Goh, daar kan ik me nou helemaal niets bij voorstellen.  😉 

Eenmaal weer thuis gingen de trainingen verder.
Spullen brengen die ze aanwijst met een aanwijsstok, de zware koelkastdeur openen en natuurlijk af en toe heel ondeugend zijn.
Maar de allerbelangrijkste taak van alles is toch wel het opbouwen van een goede en hechte band tussen baas en hulphond.
Maar zoals je hieronder kunt zien gaat dat de goede kant op…

Groetjes,
Kirsten

Hoi hoi,

Tot mijn grote vreugde krijg ik regelmatig leuke mailtjes van Wendy over Winto. Toen hij laatst twee jaar oud werd, hebben Martijn en ik een pakketje gestuurd met een aantal lekkere kauwstaven en een kleurrijk nieuw speeltje.
Deze is op tijd en in goede staat aangekomen, gezien de foto’s die ik de dag erna kreeg:

En ja, je ziet het goed: Winto gaat tegenwoordig door het leven met een roze-bruine neus! Het schijnt nogal eens voor te komen bij, voornamelijk, retrievers, maar ik had nog nooit zoiets gezien.

Natuurlijk heb ik nog veel meer te melden over deze superhond, maar dat komt een andere keer. Het gaat in ieder geval erg goed en dat is toch het belangrijkste!

Groetjes,
Kirsten



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën