Hulphond Winto

Archive for the ‘Hulphond Maudy’ Category

Hoera!

Vannacht eindelijk weer eens heerlijk kunnen (door)slapen!
Maudy voelde zich duidelijk stukken beter en daar hebben we gelijk gebruik van gemaakt door lekker op pad te gaan.
Op naar de dierentuin!

De eerste dieren die we tegenkwamen waren de olifanten.
Best spannend, omdat Winto vorig jaar nogal wat onrust veroorzaakte binnen de kudde. Maar moedige Maudy werd er niet warm of koud van. Ze heeft even naar ze gekeken en verveelde zich daarna stierlijk.
Verderop hadden de tijgers geen enkele belangstelling voor ons en pas bij de mantelbavianen toonde Maudy belangstelling. Ze vond die raar ruikende kleine beesten erg interessant!

Bij de savanne had Maudy een klein meningsverschil met de struisvogel en ook de serval was het er niet mee eens. Veel gesis (serval), gefladder (struisvogel) en een steigerende Maudy, die liet zien dat ze ook best in het circus zou kunnen werken.
Hierna keerde de rust terug en op veel gesnuffel na konden we fatsoenlijk langs de verblijven lopen. De doodshoofdaapjes sloegen luid alarm toen we voorbij kwamen en liepen boven onze hoofden met ons mee, zodat ze zeker wisten dat we zouden verdwijnen (nou bedankt hoor…). Dit tot plezier van andere dierentuinbezoekers die zo de kans hadden op mooie foto’s.

Naast het verblijf van de elanden en de bizons zijn we op het terras gaan zitten. Ondanks de vele mensen die voorbij kwamen en de dieren die dichtbij stonden is Maudy er rustig bij gaan zitten. En dan wel op de Maudy Manier natuurlijk: Eerst tien keer ronddraaien, een paar keer snuffelen, een knuffel scoren en dan pas zitten. Maar voor haar is dit de ‘rustige’ manier. 🙂

Zoals sommigen wel weten bestaat de dierentuin dit jaar 75 jaar. Om dit te vieren hebben ze diverse acties en één ervan is de ‘Elephant Parade’.
Deze spectaculaire ‘kunst-kudde’, bestaande uit 75 hele grote en 75 kleinere olifanten.
Heerlijk kleurrijk en bovendien staat het enorm gezellig, zo in het centrum!
Als aandenken aan deze leuke actie en aan Maudy wilde ik graag een paar foto’s van haar samen met een olifant.


En deze vond ik ook erg mooi:

Hierna zijn we naar huis gegaan, zodat ze kon rusten voor ’s avonds.
Er stond namelijk een ballonvaart in de planning (nee, niet voor Maudy of voor ons), maar daarover later meer!

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hoi,

Voor de zekerheid zijn we vanavond met Maudy naar de dierenarts gegaan. Alles leek dinsdag namelijk goed te gaan, maar toen we ’s nachts even bij haar gingen kijken bleek ze zich weer niet goed te voelen.

De dierenarts heeft haar onderzocht en kwam tot de conclusie dat ze een soort darminfectie heeft. Ze zei dat ze deze week al meerdere honden in de praktijk had gehad met dezelfde soort klachten.
Dit deed me erg denken aan vorig jaar, toen Winto opeens zo ziek werd (Zie de blog: Puppy Pech van 14 juni 2009). 
Blijkbaar wonen wij in een misselijkmakende zieke omgeving…  :-p 
We hebben pillen en speciaal voer meegekregen waardoor ze zich hopelijk snel beter zal voelen. 

Ik hoop dat we nu allemaal eindelijk eens een hele nacht kunnen doorslapen.
We zullen zien!

Groeten,
Kirsten

Hey hoi,

Maudy voelde zich de afgelopen dagen niet zo lekker.
Overdag leek er niet zoveel aan de hand te zijn, maar ’s nachts was het telkens toch weer mis.
De dierenarts raadde ons aan om haar een dagje gekookte kipfilet te geven, zodat haar maag tot rust kon komen.
Zo gezegd en zo gedaan en Maudy had hier absoluut geen problemen mee!  😉
Gisteren hupte ze weer als vanouds in het rond en dat voelde als een opluchting, zowel voor haar als voor ons.

Martijn liep gisteravond de Gouden Pijl Run in het centrum van Emmen. Omdat Maudy zo opgewekt en actief was leek het ons een goed plan om haar mee te nemen, zodat ze mij kon helpen met aanmoedigen. 
Ze vond het maar niets dat we Martijn moesten achterlaten (die ging inlopen), maar ze trok zich niets aan van de harde geluiden, rommel op de grond of van de hardlopers. Heel goed meisje!

Terwijl we door de langstrekkende reclamekaravaan bekogeld werden met pennen en rolletjes pepermunt zochten we een geschikte plek langs het parcours uit. Uiteindelijk vonden we een rustig plekje met een strook gras, zodat Maudy lekker wat te snuffelen had. Ze was totaal niet onder de indruk van alles en ze heeft rustig om zich heen zitten kijken.

Meerdere mensen informeerden naar Maudy, waarbij de meesten zich vooral afvroegen wat voor ras ze is. Ook nu was het voor sommige mensen moeilijk om niet te aaien, maar gelukkig werkte Maudy goed mee door netjes te blijven zitten en niet op deze mensen af te gaan.
Ik vond trouwens dat Maudy wel wat meer passie had kunnen tonen bij het aanmoedigen van Martijn, maar ik snap ook wel dat het veel leuker is om op de voeten van het vrouwtje te liggen en af en toe een brokje te scoren. 🙂 
Ik heb extra mijn best gedaan en hopelijk heb ik haar gebrek aan belangstelling een beetje goed kunnen maken.

Toen Martijn na afloop naar ons toe kwam sprong Maudy uit enthousiasme even tegen hem op, waarna er gelijk een mevrouw op ons afstapte om te melden dat “als de hond zo tegen iemand op mocht springen, zij de hond wel mocht aaien…” Tja, de logica hiervan ontging mij totaal, maar dat doen we maar niet mevrouw!  
Hier was ze niet blij mee, maar daar kan ik echt niet mee zitten. Die rare behoefte van sommige mensen om iedere (hulp)hond te willen aaien die ze tegenkomen… Neem dan lekker zelf een hond!

De tocht terug naar de auto verliep zonder incidenten en eenmaal thuis is Maudy lekker gaan slapen om alle indrukken te verwerken, terwijl wij aan een late maaltijd begonnen.
Tijdens de avondwandeling wilde Maudy opeens geen brokjes aannemen.
Hey, wacht eens even…het zou toch niet..?
En ja hoor: Mevrouw had weer stiekem een appelklokhuis uit de bosjes geplukt!
Na het commando ‘Drop It’ liet ze de appel netjes vallen en terwijl we doorliepen wierp ze een laatste spijtige blik achterom. Ik ben benieuwd wat ze vanavond weer uit de bosjes tevoorschijn tovert…

Toedeloe,
Kirsten

P.S. De (ongevraagde) buit van deze avond: Twee pennen, drie verschillende sleutelhangers, vier rolletjes pepermunt, een RTV Drenthe petje, een ‘klaphandje’ en een lollie. Yeah! En het enige wat ik hiervoor heb moeten doen was samen met Maudy langs de route staan.  :-p

Hoi!

Als Maudy iets vervelend vindt dan is het wel om nat te worden!
En ik kan me daar zeker iets bij voorstellen, want na elke regenbui ziet mijn haar er namelijk uit als een fout jaren 80 kapsel. Maar nu heb ik eindelijk een medestander gevonden: Maudy ziet er ook niet uit na een regenbui!

Hoera!

Hier volgt het bewijs:
Maudy voor het wandelen                                     Maudy na het wandelen

Maar nu moet ik ook wel toegeven dat het een echte onvervalste, mega rottige hoosbui was. Dan ziet niemand er toch meer toonbaar uit?!
En Maudy probeerde nog wel zo dapper de regendruppels uit de lucht te happen, maar het mocht helaas niet baten.

Hey hoi,

De dagen samen met Maudy zijn tot nu toe nooit saai of eentonig.
Een paar avonden geleden lieten we haar tijdens de wandeling los op een groot, omheind veld.
We zagen in de schemer wel wat meeuwen zitten, maar ze zaten zo ver weg dat we ons er niet druk over maakten. Maar helaas had Maudy andere plannen en ze rende gelijk doelgericht op de vogels af. We hebben geprobeerd haar terug te roepen, maar ze was zo gefocust dat ze ons niet hoorde of wilde horen. De meeuwen vlogen al op voordat Maudy zelfs maar in de buurt kwam, op één na. Blijkbaar zat er een jonge meeuw tussen en die had nog veel te leren. Ze vloog te langzaam en te laag. Maudy nam een sprong en sloeg haar met haar grote poot zo uit de lucht. Met veel gekrijs stortte de meeuw in het hek waarna Maudy er opgewonden blaffend en piepend langs bleef rennen.

Ondertussen renden wij zo snel mogelijk naar ze toe om de meeuw te kunnen bevrijden uit de klauwen van Monster Maudy. Ik heb Maudy aangelijnd terwijl Martijn de meeuw uit het hekwerk plukte en aan een grondig onderzoek onderwierp. Alles zag en voelde goed aan en met de stembanden was duidelijk ook niets mis.
Met Maudy op afstand hebben we haar laten gaan en ze drentelde beledigd weg. De afgelopen dagen hebben we de velden afgezocht naar enige teken van de meeuw, maar ze was (gelukkig) nergens meer te bekennen.

Ik moet mijzelf er soms nog wel even aan herinneren dat Maudy sterk kan reageren op dingen die Winto totaal niet interessant vond… Natuurlijk is elke hond anders, maar onbewust ga je sommige punten toch vergelijken. Maar geen zorgen: Maudy heeft ook een berg goede eigenschappen!  😉

Afgelopen dinsdag hebben we met de auto een rondrit gemaakt. Ze voorspelden regen, maar we hebben toch de gok gewaagd. En met succes, want op wat regen op de heenweg na was het een stralende dag!

Het plan was om naar het Lauwersmeer te rijden en onderweg leuke plekjes op te zoeken om uit te stappen. Halverwege kwamen we een bordje tegen met een pijl en de woorden ‘Theefabriek‘. Nu zijn wij echte theeleuten en altijd in voor een heerlijk kopje thee, dus volgen dat bord!
Na kilometers rijden stond er opeens ‘Theemuseum‘ op het bord, maar het woord ‘thee’ was nog steeds aanwezig en nu gingen we dus op weg naar het museum. (Waar we, moet ik eerlijk zeggen, toch wat minder enthousiast door raakten, want wie weet hebben ze wel geen lekkere thee in een museum…)

Ik weet niet waar we allemaal langs zijn gereden, maar het duurde eeuwen voordat we eindelijk op onze bestemming waren. Maar het was het rijden meer dan waard, want wat een keuze in theesoorten! 
We zijn met z’n drieën buiten op het terras gaan zitten en we hebben thee met spannende namen besteld plus warme scones met zoet en hartig beleg. Lekker!
Maudy had ondertussen net een lekker ligplekje gevonden toen er nieuwe bezoekers aankwamen met hun hond.
Aan slapen dacht ze toen niet meer en de nieuwe viervoeter werd begroet met luid geblaf. Hierna bleef ze onrustig en toen de andere hond een onschuldig geluidje maakte barste Maudy los in een luid wolvengejank.

We schrokken ons helemaal te pletter en de meneer die aan het tafeltje naast ons zat verslikte zich bijna in zijn thee. Tot twee keer toe werden we getrakteerd op een zeer 
luidruchtig concert en moesten we haar tot stilte manen. Pas nadat de andere hond was vertrokken kon zij zich weer ontspannen en heeft ze een beetje geslapen. Raar beest!

De rest van de reis heeft ze zich gelukkig keurig gedragen en de schapen en wilde konijnen die we in de buurt van het Lauwersmeer tegenkwamen werden genegeerd of van een afstand rustig bekeken.
Na die tijd was ze zo moe dat ze bijna de gehele terugreis als een blok heeft geslapen.

Heerlijk, zo’n dagje er tussenuit!

Groeten,
Kirsten

Hoi hoi,

Gisteravond maakten Martijn, Maudy en ik onze gebruikelijke avondwandeling.
We hebben eerst een groot veld opgezocht zodat Maudy even lekker kon rennen en gek doen.
Nu hebben we inmiddels ontdekt dat Maudy meer een sprinterhond is dan een duurloophond, dus nadat ze een aantal keer met enorme snelheid voorbij was komen crossen had ze het ook wel weer gehad.
Hierna konden we in alle rust onze wandeling voortzetten, terwijl Maudy voorbeeldig met ons meeliep.

Tegen het eind van de wandeling leek ze er echt doorheen te zitten. Ze wilde niet eens meer een brokje aannemen!
En ze is dol op haar brokjes, dus dat wil wat zeggen…
Ze hijgde ook helemaal niet en dit vond ik erg apart, want normaal gesproken hijgt ze al na tien passen gelopen te hebben als een stoomlocomotief.

Maar goed, ze was blijkbaar zo heeeel erg moe dat zelfs hijgen teveel moeite kostte.
Och arme…

We hadden best medelijden met haar en we waren blij toen we thuis aankwamen.
Vlug gingen we naar binnen en terwijl wij onze schoenen begonnen uit te trekken hoorden we plotseling een verdacht geluid uit de richting van Maudy komen. Zij deed ondertussen alsof er niets aan de hand was, maar ze keek verdacht schuldig terwijl ze subtiel probeerde om iets tussen haar kaken te vermalen.
Gelukkig ben ik niet blond geboren en bij een nadere inspectie trof ik zowaar een heel appelklokhuis aan!

En ja, dan bedoel ik IN haar bek!
Dus echt niet moe!
Maar -letterlijk- een appeltje voor de dorst!
Foei Maudy, om ons zo voor de gek te houden!

De appel mocht ze van ons niet opeten, maar nadat we uitgelachen waren heeft ze een dikke knuffel gekregen.
Wat is het toch ook een slimme lieverd!

Kirsten

Hey hoi,

Precies een week geleden hebben we Maudy opgehaald. Al bij de eerste ontmoeting werden onze handen afgelikt en werden we kwispelend besnuffeld. Terwijl haar baasjes over haar vertelden sloop zij onder de tafel om iedereen zachtjes in de handen te bijten. Maudy is hun tweede hulphond, de eerste was ‘Twan’, een zwarte golden/labrador mix. Komt dit je bekent voor? Nou, ons ook: Twan was namelijk Winto’s kennelmaatje in Herpen! Zo komt die lieve Winto telkens weer even om de hoek kijken. 

Na het aanhoren van Maudy’s eigenaardigheden en het overladen van haar spullen was het tijd om afscheid te nemen. We hebben er geen drama van gemaakt; Nog een laatste knuffel en toen hupsakee in onze auto. Ter ondersteuning ben ik samen met haar achterin gaan zitten en het ging prima. Een beetje onwennig in het begin, maar na slechts vierendertighonderd keer rondjes draaien had ze een fijne houding gevonden.

Eenmaal thuis is ze eerst uitgebreid op onderzoek uitgegaan. Onze zachte knuffelvoetbal werd gelijk goedgekeurd en hier is ze die middag erg druk mee in de weer geweest. Pas tegen de avond kon ze een beetje tot rust komen, maar het ging niet van harte: Teveel nieuwe dingen om te ontdekken en te doen. Ze is sowieso een hondje met weinig rust in zich. Ze heeft “geen rust in de kont”, zoals men dat hier zo charmant placht te zeggen.
 
Tot dusver heeft Maudy zich al geprikt aan een cactus (twee keer!), een mep gekregen van een kat en ganzenpoep geproefd en NIET goedgekeurd. De eerste dagen heb ik mijn schoenen en Martijn’s sloffen uit haar bek moeten redden en haar baasjes hadden al gewaarschuwd voor haar sokkenfetisj: Sokken zijn nergens veilig en vooral de gedragen exemplaren zijn de bom! Het is al regelmatig voorgekomen dat ik voor het wandelen mijn sokken weer wilde aantrekken en na een zoektocht twee doorweekte gevallen in de bench vond. Blech! 

Maudy ligt het liefst op je voeten of in ieder geval zo dicht mogelijk tegen je aan. 
Ze komt je graag gezelschap houden tijdens het koken door onhandig in de weg te gaan liggen en na het water drinken komt ze haar natte, druipende baard aan je afvegen. Ik heb inmiddels een dweil klaarstaan voor elke keer dat ‘mevrouw’ na het drinken een rondje woonkamer doet. (Even tussendoor: Op dit moment ligt ze op haar rug met haar natte [!] kin op mijn voet. Lief! En nat!) Ze lijkt het ook erg leuk te vinden om haar harde kauwbotten te laten vallen (dat maakt zo’n leuk geluid…). En dan natuurlijk zo vaak en hard mogelijk, waarbij ze express op je tenen probeert te mikken.

Maudy is echt bijna nergens bang voor, behalve voor haar eigen hulphonddekje…
Is dat nou niet bizar!?
Het is echt zielig, ze heeft de neiging weg te rennen zodra ze het ding zelfs maar ziet liggen.
Eens even kijken wat we hier aan kunnen doen. Tips zijn welkom!
Wanneer het dekje om zit heeft ze trouwens nergens meer last van en is het goed…

Afgelopen zaterdag zijn we naar mijn broer gegaan om te helpen verhuizen. Maudy leek alle actie om haar heen wel leuk te vinden, ze is zelf tenslotte ook een beetje ADHD. Het was een lange dag, maar toen we klaar waren had ze opeens zes speelmaatjes in plaats van twee! Dat maakte de dag met weinig spelen weer helemaal goed. Ze is toen ook helemaal goedgekeurd door mijn familie; Ze vonden haar geweldig!  🙂 En ik kan niets anders zeggen dan dat ze zich de hele dag super heeft gedragen.

Vandaag is Maudy voor het eerst de trap opgelopen. Tot nu toe vond ze dit te eng, maar blijkbaar voelde ze zich vanmorgen erg dapper. Alleen…als je naar boven gaat moet je op den duur ook weer naar beneden! En dat is best wel lastig. Zelfs voor een super hulphond i.o.

Lokken met brokjes, geduld en lieve woordjes werkten niet. Het enige wat we kregen was een luid piep-en-jank-concert terwijl ze resoluut op haar gat bleef zitten. Uiteindelijk heeft Martijn zich opgeofferd en de zware dame naar beneden getild.

Na het trapdebacle zijn we naar het bos gegaan, waar ze sjans had van een leuke hondenman. Ze wilde erg graag met hem spelen, maar zelfs honderd rondjes om hem heen rennen mocht niet baten. Hij was veel te moe van zijn wandeling. De slapjanus! Maudy had nog energie voor tien!
Thuis heeft ze heerlijk liggen te slapen en daarna was het tijd om in de tuin te spelen met een wants (voor de leken onder ons: Een wants is een insect). De wants was hier niet erg blij mee en Martijn trouwens ook niet. Na een kleine ‘nee, niet doen – ja, lekker wel doen’ strijd kon de wants rennen voor zijn leven en ging Maudy teleurgesteld naar binnen om verder te slapen.

Eindelijk even rust in de tent!

Groetjes,
Kirsten


Advertenties

  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën