Hulphond Winto

Archive for juli 2011

Zo.

En toen zat het logeerpatijtje van Vlado er alweer op.
Kylian zal je niet missen, maar Martijn en ik wel hoor! 🙂

’s Ochtends heb ik nog een lange wandeling met Vlado gemaakt en sinds we de Gentle Leader gebruiken is dit echt een feest.
Het was wel vreselijk benauwd en het zweet liep me al gauw in straaltjes over m’n gezicht.
Toen het gastgezin later die ochtend aankwam was Vlado erg relaxt. Hij kwam ze even begroeten en ging daarna rustig liggen.
Dit veroorzaakte wel wat opgetrokken wenkbrauwen bij het gastgezin, want zo zijn ze hem natuurlijk niet gewend.
Zelfs toen ik uitlegde en voordeed hoe je de Leader bij hem moest omdoen, liet hij dit keurig toe en bleef braaf op z’n plek liggen.
Hierna werden al zijn spullen in de auto geladen en had ik tijd om hem een laatste knuffel te geven.

Vlado, veel succes verder!

Kirsten

Advertenties

Hey,

Met de komst van logeerhond Vlado brak in ons huis het eeuwenoude gevecht tussen kat en hond los.
Hoewel Vlado is opgegroeid met een kat, kan hij het nog steeds niet laten om er achteraan te rennen en ernaar te blaffen. De trainster had ons hier al voor gewaarschuwd, maar met de toevoeging “dat onze kat wellicht wat meer weerstand naar hem toe zou bieden, omdat het nog een jong katje is”.

En nou, dat hebben we geweten…
Kylian vindt het maar niets, zo’n indringer in huis!

 

Ronde 1
Nadat Vlado Kylian’s speelgoedmuizen opat en ik hem naar zijn bench stuurde, kwam Kylian polshoogte nemen. Als een kleine tijger sloop hij naar Vlado toe om een kijkje te nemen, waarna Vlado hem trakteerde op gekwispel, een in de lucht gestoken achterwerk en een hoop geblaf.

Vlado: één punt
Kylian: één hartaanval

Ronde 2
In de avond voelde Kylian zich dapper genoeg om naast mij op de bank te gaan zitten. Vlado vond dit geweldig en stormde luid blaffend op ons af. Helaas had hij Kylian onderschat en kon ternauwernood de scherpe nagels ontwijken. Oef, dat scheelde niet veel!

Vlado: geen punt
Kylian: één punt

Ronde 3
Martijn en ik hebben vanaf het begin een no-nonsense beleid gehanteerd en dit begon langzamerhand zijn vruchten af te werpen. Kylian zijn gebrom en geblaas werd getemperd (hoewel hij zichzelf natuurlijk wel mocht verdedigen) en naar Vlado hoefden we nu alleen nog maar te wijzen en hij ging er meteen met een onschuldig gezicht bij liggen.

Vlado: geen punt
Kylian: geen punt

Het einde van Vlado’s logeertijd komt in zicht en Vlado en Kylian kunnen min of meer, een klein beetje, soort van, met elkaar opschieten. Of nou ja, ‘leven’ is een beter woord.
Zo lag Kylian gisteravond naast Martijn op de bank en lag Vlado met zijn kop op Martijn zijn schoot. In het begin werd er een beetje gemopperd, maar na een waarschuwing van Martijn keerde de rust terug. Heel goed! 🙂

Dus met enige trots kan ik mede delen wie de winnaar is van Kat vs Hond:

Wij!

Hoi hoi,

De afgelopen dagen met Vlado waren even wennen, maar ook heerlijk tegelijkertijd. Ik wandel veel, maar met een hond bij je is het toch net even wat leuker!

Het enige nadeel is dat Vlado ENORM aan de lijn trekt.
We hebben hem nu nog maar twee dagen in huis, maar mijn handen en armen zijn al aardig beurs. Tot mijn vreugde kregen we vanmorgen van de trainster een Gentle leader. Echt een uitkomst hoor; Hij kan nu nog wel trekken, maar daar heeft hij alleen zichzelf mee.

Zo konden we ontspannen naar Emmen-centrum om een cappuccino te drinken (heel belangrijk! Haha!) en boodschappen te doen. Ik was alweer vergeten hoeveel aandacht je trekt met een hulphond aan je zijde, maar zelfs dat voelde goed en ergens ook wel vertrouwd.

Vlado

Posted on: 7 juli 2011

Hoi hoi,

Sinds vanmorgen bestaat ons huishouden uit vijf mannen en één vrouw.
Niet heel eerlijk verdeeld, al zeg ik het zelf.
Gelukkig bestaan die vijf uit twee minuscule hamsters, één kitten, een ex-reu en een basisschoolleraar, dus echt veel te vrezen heb ik niet. :tooth:

Maar goed, Vlado is vanmorgen gebracht en hij maakte een indrukwekkend entree.
De eerste minuten heb ik alleen maar een zweem zwarte vacht en roze tong gezien en daarna drong de pijn door van alle diepe krassen die hij met zijn nagels op mijn armen veroorzaakt had.
Een heftig beestje dus! (En die nagels hadden ze wel even mogen knippen…)

Licht in shock heb ik samen met het gastgezin zijn enorme bench naar binnen gesleept en zijn spulletjes in ontvangst genomen. In de tussentijd wist Vlado met één hap een speelding van Kylian te slopen én op te eten. Oei… Hierna had ik even de tijd om op adem te komen en wat vragen te stellen en toen ging het gastgezin er alweer vandoor. Ze zullen wel gedacht hebben: “Snel weg, voordat ze zich bedenkt!”. Hahaha!

Terwijl ik met één hand Vlado’s lijn vasthield zette ik met de andere hand de bench in elkaar. Best knap, als ik daar nu zo over nadenk. Ik durfde Vlado nog niet los te laten want hij was zeer druk en die arme Kylian zat ook nog ergens. Tijdens dit proces werd ik bijna ondersteboven getrokken, want de immer charmante Vlado had zijn kop ver onder de kast gestoken en wist hier een speelgoedmuis van Kylian te bemachtigen. Mijn hemel, krijgt dat beest thuis geen eten ofzo!?
Maar dit liet ik natuurlijk niet over mijn kant gaan en ik heb een poging gedaan om het muisje te redden. Helaas heb ik hier alleen een muizenstaart en bloedende vingers aan over gehouden.

Potverdrie, dat speeltje hadden we nog maar sinds maandag!
Wat een monster!

Van Kylian kon ik helaas geen steun verwachten, want die had zich natuurlijk allang ergens verstopt. Hij liet zich pas weer zien nadat ik Vlado met wat brokjes in de bench had gestopt om even bij te komen.

Na een extra grondige speeltjesinspectie heb ik Kylian uit de keuken gevist en naar boven gebracht. Hierna heb ik het monster uit de bench gelaten en zijn we buiten een wandeling gaan maken.
Vlado had tijdens het wandelen weinig aandacht voor mij, maar verder ging het best aardig.
Weer thuis kwam hij met zijn eigen speeltje aanzetten en hebben we nog even gespeeld.
Hierna had ik blijkbaar zijn goedkeuring, want hij kwam strak tegen me aan liggen.

’s Middags nogmaals met hem aan de wandel gegaan en nu lette hij al veel meer op mij. Aan het eind van deze wandeling kwam ik tot de conclusie dat Vlado weliswaar een monster is, maar wel een leuke.
En wat heerlijk om weer een hond in huis te hebben. Ook al is het een speelgoedmuis-(vr)etende-versie.

Nu alleen nog de vrede bewaren tussen Kylian en Vlado en dan komen we de tijd wel door.

Groetjes,
Kirsten



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën