Hulphond Winto

Archive for augustus 2010

Hey,

Zaterdagmiddag moesten we afscheid nemen van de lieve, knuffelige Maudy.
Stiekem had ik gehoopt dat er iemand zou bellen om te zeggen dat we haar mochten houden, dat ze bij ons zou mogen blijven. Maar helaas mocht het niet zo zijn.
Heel onaardig natuurlijk om dit te schrijven; Ze gaat als hulphond iemand zeer gelukkig maken en veel vrijheid geven, maar toch… Als ze zou worden afgekeurd (wat ze niet gaan doen met zo’n leuke hond) is ze hier meer dan welkom.

Gelukkig hadden we nog de hele ochtend samen, plus een groot deel van de middag. Het was lekker warm weer en met z’n drieën hebben we veel gespeeld en gewandeld. Ook heb ik haar nog even extra geborsteld, ze moest er bij de hereniging natuurlijk wel piekfijn uitzien.  😉
Toen het tijd was hebben we al haar spulletjes in de auto geladen en zijn we op weg gegaan.
Haar baasjes waren blij om haar weer te zien en Maudy was natuurlijk erg enthousiast. Het voelde heel raar om ze te zien wegrijden, maar gelukkig kreeg ik de volgende dag een sms met de tekst dat alles goed ging en dat ze lekker aan het spelen was met een andere hond.

Lieve Maudy, ik hoop dat je een mega super fantastische hulphond gaat worden met een evenzo leuke baas! 

Kirsten

Hey hoi,

Gisteravond ging de vader van Martijn vliegen (varen?) met een luchtballon. Daar wilden wij natuurlijk graag bij zijn en bovendien zou het een mooie oefening voor Maudy zijn. Nou dat hebben we geweten:
Ze vond er geen bal(lon) aan!
Alle geluiden rond en boven haar maakten absoluut geen indruk en het enige waar ze mee bezig was, was de ‘roedel’ bij elkaar houden. Ze vond het namelijk niet erg aangenaam dat Martijn constant van ons wegliep om zijn vader te filmen.

Nadat we Martijn’s vader tot grootte hoogte hadden zien stijgen zijn we er met de auto achteraan gereden. En voordat jullie denken dat wij daar als een stel idioten in de wilde weg gingen rijden: Wie het wilde kon achter de mensen van de ballonvaart aanrijden.
 
Onderweg (ergens in Duitsland!) zijn we gestopt om de ballon te zien overvliegen. Het duurde even en terwijl wij buiten de auto stonden besloot Maudy niet langer te willen wachten op de achterbank.
Met veel geprop wurmde ze zich tussen de zittingen door totdat ze op de bijrijderstoel zat. Hier bleef ze onrustig zitten piepen en om aandacht vragen met haar pootje. Toen ik de ballon aan het filmen was deed ze zelfs een poging om zichzelf langs het raampje naar buiten te duwen. Dat doen we maar niet Maudy!


Nadat de ballon was overgevlogen zijn we verder gereden om uiteindelijk, na een stoffige Dakar-achtige rit door de Duitse velden, bij de inmiddels gelande ballon aan te komen. Hier werden de ballonvaarders gedoopt tot baronnen en baronnessen en konden we het hele stuk weer naar huis rijden. Nou ja, de mensen in de ballon hadden genoten en wij waren weer een avontuur en heel veel stof rijker.

Groetjes,
Kirsten

Hoera!

Vannacht eindelijk weer eens heerlijk kunnen (door)slapen!
Maudy voelde zich duidelijk stukken beter en daar hebben we gelijk gebruik van gemaakt door lekker op pad te gaan.
Op naar de dierentuin!

De eerste dieren die we tegenkwamen waren de olifanten.
Best spannend, omdat Winto vorig jaar nogal wat onrust veroorzaakte binnen de kudde. Maar moedige Maudy werd er niet warm of koud van. Ze heeft even naar ze gekeken en verveelde zich daarna stierlijk.
Verderop hadden de tijgers geen enkele belangstelling voor ons en pas bij de mantelbavianen toonde Maudy belangstelling. Ze vond die raar ruikende kleine beesten erg interessant!

Bij de savanne had Maudy een klein meningsverschil met de struisvogel en ook de serval was het er niet mee eens. Veel gesis (serval), gefladder (struisvogel) en een steigerende Maudy, die liet zien dat ze ook best in het circus zou kunnen werken.
Hierna keerde de rust terug en op veel gesnuffel na konden we fatsoenlijk langs de verblijven lopen. De doodshoofdaapjes sloegen luid alarm toen we voorbij kwamen en liepen boven onze hoofden met ons mee, zodat ze zeker wisten dat we zouden verdwijnen (nou bedankt hoor…). Dit tot plezier van andere dierentuinbezoekers die zo de kans hadden op mooie foto’s.

Naast het verblijf van de elanden en de bizons zijn we op het terras gaan zitten. Ondanks de vele mensen die voorbij kwamen en de dieren die dichtbij stonden is Maudy er rustig bij gaan zitten. En dan wel op de Maudy Manier natuurlijk: Eerst tien keer ronddraaien, een paar keer snuffelen, een knuffel scoren en dan pas zitten. Maar voor haar is dit de ‘rustige’ manier. 🙂

Zoals sommigen wel weten bestaat de dierentuin dit jaar 75 jaar. Om dit te vieren hebben ze diverse acties en één ervan is de ‘Elephant Parade’.
Deze spectaculaire ‘kunst-kudde’, bestaande uit 75 hele grote en 75 kleinere olifanten.
Heerlijk kleurrijk en bovendien staat het enorm gezellig, zo in het centrum!
Als aandenken aan deze leuke actie en aan Maudy wilde ik graag een paar foto’s van haar samen met een olifant.


En deze vond ik ook erg mooi:

Hierna zijn we naar huis gegaan, zodat ze kon rusten voor ’s avonds.
Er stond namelijk een ballonvaart in de planning (nee, niet voor Maudy of voor ons), maar daarover later meer!

Groetjes,
Kirsten

Hoi,

Voor de zekerheid zijn we vanavond met Maudy naar de dierenarts gegaan. Alles leek dinsdag namelijk goed te gaan, maar toen we ’s nachts even bij haar gingen kijken bleek ze zich weer niet goed te voelen.

De dierenarts heeft haar onderzocht en kwam tot de conclusie dat ze een soort darminfectie heeft. Ze zei dat ze deze week al meerdere honden in de praktijk had gehad met dezelfde soort klachten.
Dit deed me erg denken aan vorig jaar, toen Winto opeens zo ziek werd (Zie de blog: Puppy Pech van 14 juni 2009). 
Blijkbaar wonen wij in een misselijkmakende zieke omgeving…  :-p 
We hebben pillen en speciaal voer meegekregen waardoor ze zich hopelijk snel beter zal voelen. 

Ik hoop dat we nu allemaal eindelijk eens een hele nacht kunnen doorslapen.
We zullen zien!

Groeten,
Kirsten

Hey hoi,

Maudy voelde zich de afgelopen dagen niet zo lekker.
Overdag leek er niet zoveel aan de hand te zijn, maar ’s nachts was het telkens toch weer mis.
De dierenarts raadde ons aan om haar een dagje gekookte kipfilet te geven, zodat haar maag tot rust kon komen.
Zo gezegd en zo gedaan en Maudy had hier absoluut geen problemen mee!  😉
Gisteren hupte ze weer als vanouds in het rond en dat voelde als een opluchting, zowel voor haar als voor ons.

Martijn liep gisteravond de Gouden Pijl Run in het centrum van Emmen. Omdat Maudy zo opgewekt en actief was leek het ons een goed plan om haar mee te nemen, zodat ze mij kon helpen met aanmoedigen. 
Ze vond het maar niets dat we Martijn moesten achterlaten (die ging inlopen), maar ze trok zich niets aan van de harde geluiden, rommel op de grond of van de hardlopers. Heel goed meisje!

Terwijl we door de langstrekkende reclamekaravaan bekogeld werden met pennen en rolletjes pepermunt zochten we een geschikte plek langs het parcours uit. Uiteindelijk vonden we een rustig plekje met een strook gras, zodat Maudy lekker wat te snuffelen had. Ze was totaal niet onder de indruk van alles en ze heeft rustig om zich heen zitten kijken.

Meerdere mensen informeerden naar Maudy, waarbij de meesten zich vooral afvroegen wat voor ras ze is. Ook nu was het voor sommige mensen moeilijk om niet te aaien, maar gelukkig werkte Maudy goed mee door netjes te blijven zitten en niet op deze mensen af te gaan.
Ik vond trouwens dat Maudy wel wat meer passie had kunnen tonen bij het aanmoedigen van Martijn, maar ik snap ook wel dat het veel leuker is om op de voeten van het vrouwtje te liggen en af en toe een brokje te scoren. 🙂 
Ik heb extra mijn best gedaan en hopelijk heb ik haar gebrek aan belangstelling een beetje goed kunnen maken.

Toen Martijn na afloop naar ons toe kwam sprong Maudy uit enthousiasme even tegen hem op, waarna er gelijk een mevrouw op ons afstapte om te melden dat “als de hond zo tegen iemand op mocht springen, zij de hond wel mocht aaien…” Tja, de logica hiervan ontging mij totaal, maar dat doen we maar niet mevrouw!  
Hier was ze niet blij mee, maar daar kan ik echt niet mee zitten. Die rare behoefte van sommige mensen om iedere (hulp)hond te willen aaien die ze tegenkomen… Neem dan lekker zelf een hond!

De tocht terug naar de auto verliep zonder incidenten en eenmaal thuis is Maudy lekker gaan slapen om alle indrukken te verwerken, terwijl wij aan een late maaltijd begonnen.
Tijdens de avondwandeling wilde Maudy opeens geen brokjes aannemen.
Hey, wacht eens even…het zou toch niet..?
En ja hoor: Mevrouw had weer stiekem een appelklokhuis uit de bosjes geplukt!
Na het commando ‘Drop It’ liet ze de appel netjes vallen en terwijl we doorliepen wierp ze een laatste spijtige blik achterom. Ik ben benieuwd wat ze vanavond weer uit de bosjes tevoorschijn tovert…

Toedeloe,
Kirsten

P.S. De (ongevraagde) buit van deze avond: Twee pennen, drie verschillende sleutelhangers, vier rolletjes pepermunt, een RTV Drenthe petje, een ‘klaphandje’ en een lollie. Yeah! En het enige wat ik hiervoor heb moeten doen was samen met Maudy langs de route staan.  :-p

Hoi!

Als Maudy iets vervelend vindt dan is het wel om nat te worden!
En ik kan me daar zeker iets bij voorstellen, want na elke regenbui ziet mijn haar er namelijk uit als een fout jaren 80 kapsel. Maar nu heb ik eindelijk een medestander gevonden: Maudy ziet er ook niet uit na een regenbui!

Hoera!

Hier volgt het bewijs:
Maudy voor het wandelen                                     Maudy na het wandelen

Maar nu moet ik ook wel toegeven dat het een echte onvervalste, mega rottige hoosbui was. Dan ziet niemand er toch meer toonbaar uit?!
En Maudy probeerde nog wel zo dapper de regendruppels uit de lucht te happen, maar het mocht helaas niet baten.

Hey hoi,

De dagen samen met Maudy zijn tot nu toe nooit saai of eentonig.
Een paar avonden geleden lieten we haar tijdens de wandeling los op een groot, omheind veld.
We zagen in de schemer wel wat meeuwen zitten, maar ze zaten zo ver weg dat we ons er niet druk over maakten. Maar helaas had Maudy andere plannen en ze rende gelijk doelgericht op de vogels af. We hebben geprobeerd haar terug te roepen, maar ze was zo gefocust dat ze ons niet hoorde of wilde horen. De meeuwen vlogen al op voordat Maudy zelfs maar in de buurt kwam, op één na. Blijkbaar zat er een jonge meeuw tussen en die had nog veel te leren. Ze vloog te langzaam en te laag. Maudy nam een sprong en sloeg haar met haar grote poot zo uit de lucht. Met veel gekrijs stortte de meeuw in het hek waarna Maudy er opgewonden blaffend en piepend langs bleef rennen.

Ondertussen renden wij zo snel mogelijk naar ze toe om de meeuw te kunnen bevrijden uit de klauwen van Monster Maudy. Ik heb Maudy aangelijnd terwijl Martijn de meeuw uit het hekwerk plukte en aan een grondig onderzoek onderwierp. Alles zag en voelde goed aan en met de stembanden was duidelijk ook niets mis.
Met Maudy op afstand hebben we haar laten gaan en ze drentelde beledigd weg. De afgelopen dagen hebben we de velden afgezocht naar enige teken van de meeuw, maar ze was (gelukkig) nergens meer te bekennen.

Ik moet mijzelf er soms nog wel even aan herinneren dat Maudy sterk kan reageren op dingen die Winto totaal niet interessant vond… Natuurlijk is elke hond anders, maar onbewust ga je sommige punten toch vergelijken. Maar geen zorgen: Maudy heeft ook een berg goede eigenschappen!  😉

Afgelopen dinsdag hebben we met de auto een rondrit gemaakt. Ze voorspelden regen, maar we hebben toch de gok gewaagd. En met succes, want op wat regen op de heenweg na was het een stralende dag!

Het plan was om naar het Lauwersmeer te rijden en onderweg leuke plekjes op te zoeken om uit te stappen. Halverwege kwamen we een bordje tegen met een pijl en de woorden ‘Theefabriek‘. Nu zijn wij echte theeleuten en altijd in voor een heerlijk kopje thee, dus volgen dat bord!
Na kilometers rijden stond er opeens ‘Theemuseum‘ op het bord, maar het woord ‘thee’ was nog steeds aanwezig en nu gingen we dus op weg naar het museum. (Waar we, moet ik eerlijk zeggen, toch wat minder enthousiast door raakten, want wie weet hebben ze wel geen lekkere thee in een museum…)

Ik weet niet waar we allemaal langs zijn gereden, maar het duurde eeuwen voordat we eindelijk op onze bestemming waren. Maar het was het rijden meer dan waard, want wat een keuze in theesoorten! 
We zijn met z’n drieën buiten op het terras gaan zitten en we hebben thee met spannende namen besteld plus warme scones met zoet en hartig beleg. Lekker!
Maudy had ondertussen net een lekker ligplekje gevonden toen er nieuwe bezoekers aankwamen met hun hond.
Aan slapen dacht ze toen niet meer en de nieuwe viervoeter werd begroet met luid geblaf. Hierna bleef ze onrustig en toen de andere hond een onschuldig geluidje maakte barste Maudy los in een luid wolvengejank.

We schrokken ons helemaal te pletter en de meneer die aan het tafeltje naast ons zat verslikte zich bijna in zijn thee. Tot twee keer toe werden we getrakteerd op een zeer 
luidruchtig concert en moesten we haar tot stilte manen. Pas nadat de andere hond was vertrokken kon zij zich weer ontspannen en heeft ze een beetje geslapen. Raar beest!

De rest van de reis heeft ze zich gelukkig keurig gedragen en de schapen en wilde konijnen die we in de buurt van het Lauwersmeer tegenkwamen werden genegeerd of van een afstand rustig bekeken.
Na die tijd was ze zo moe dat ze bijna de gehele terugreis als een blok heeft geslapen.

Heerlijk, zo’n dagje er tussenuit!

Groeten,
Kirsten