Hulphond Winto

Archive for juli 2010

Hoi hoi,

Gisteravond maakten Martijn, Maudy en ik onze gebruikelijke avondwandeling.
We hebben eerst een groot veld opgezocht zodat Maudy even lekker kon rennen en gek doen.
Nu hebben we inmiddels ontdekt dat Maudy meer een sprinterhond is dan een duurloophond, dus nadat ze een aantal keer met enorme snelheid voorbij was komen crossen had ze het ook wel weer gehad.
Hierna konden we in alle rust onze wandeling voortzetten, terwijl Maudy voorbeeldig met ons meeliep.

Tegen het eind van de wandeling leek ze er echt doorheen te zitten. Ze wilde niet eens meer een brokje aannemen!
En ze is dol op haar brokjes, dus dat wil wat zeggen…
Ze hijgde ook helemaal niet en dit vond ik erg apart, want normaal gesproken hijgt ze al na tien passen gelopen te hebben als een stoomlocomotief.

Maar goed, ze was blijkbaar zo heeeel erg moe dat zelfs hijgen teveel moeite kostte.
Och arme…

We hadden best medelijden met haar en we waren blij toen we thuis aankwamen.
Vlug gingen we naar binnen en terwijl wij onze schoenen begonnen uit te trekken hoorden we plotseling een verdacht geluid uit de richting van Maudy komen. Zij deed ondertussen alsof er niets aan de hand was, maar ze keek verdacht schuldig terwijl ze subtiel probeerde om iets tussen haar kaken te vermalen.
Gelukkig ben ik niet blond geboren en bij een nadere inspectie trof ik zowaar een heel appelklokhuis aan!

En ja, dan bedoel ik IN haar bek!
Dus echt niet moe!
Maar -letterlijk- een appeltje voor de dorst!
Foei Maudy, om ons zo voor de gek te houden!

De appel mocht ze van ons niet opeten, maar nadat we uitgelachen waren heeft ze een dikke knuffel gekregen.
Wat is het toch ook een slimme lieverd!

Kirsten

Hey hoi,

Precies een week geleden hebben we Maudy opgehaald. Al bij de eerste ontmoeting werden onze handen afgelikt en werden we kwispelend besnuffeld. Terwijl haar baasjes over haar vertelden sloop zij onder de tafel om iedereen zachtjes in de handen te bijten. Maudy is hun tweede hulphond, de eerste was ‘Twan’, een zwarte golden/labrador mix. Komt dit je bekent voor? Nou, ons ook: Twan was namelijk Winto’s kennelmaatje in Herpen! Zo komt die lieve Winto telkens weer even om de hoek kijken. 

Na het aanhoren van Maudy’s eigenaardigheden en het overladen van haar spullen was het tijd om afscheid te nemen. We hebben er geen drama van gemaakt; Nog een laatste knuffel en toen hupsakee in onze auto. Ter ondersteuning ben ik samen met haar achterin gaan zitten en het ging prima. Een beetje onwennig in het begin, maar na slechts vierendertighonderd keer rondjes draaien had ze een fijne houding gevonden.

Eenmaal thuis is ze eerst uitgebreid op onderzoek uitgegaan. Onze zachte knuffelvoetbal werd gelijk goedgekeurd en hier is ze die middag erg druk mee in de weer geweest. Pas tegen de avond kon ze een beetje tot rust komen, maar het ging niet van harte: Teveel nieuwe dingen om te ontdekken en te doen. Ze is sowieso een hondje met weinig rust in zich. Ze heeft “geen rust in de kont”, zoals men dat hier zo charmant placht te zeggen.
 
Tot dusver heeft Maudy zich al geprikt aan een cactus (twee keer!), een mep gekregen van een kat en ganzenpoep geproefd en NIET goedgekeurd. De eerste dagen heb ik mijn schoenen en Martijn’s sloffen uit haar bek moeten redden en haar baasjes hadden al gewaarschuwd voor haar sokkenfetisj: Sokken zijn nergens veilig en vooral de gedragen exemplaren zijn de bom! Het is al regelmatig voorgekomen dat ik voor het wandelen mijn sokken weer wilde aantrekken en na een zoektocht twee doorweekte gevallen in de bench vond. Blech! 

Maudy ligt het liefst op je voeten of in ieder geval zo dicht mogelijk tegen je aan. 
Ze komt je graag gezelschap houden tijdens het koken door onhandig in de weg te gaan liggen en na het water drinken komt ze haar natte, druipende baard aan je afvegen. Ik heb inmiddels een dweil klaarstaan voor elke keer dat ‘mevrouw’ na het drinken een rondje woonkamer doet. (Even tussendoor: Op dit moment ligt ze op haar rug met haar natte [!] kin op mijn voet. Lief! En nat!) Ze lijkt het ook erg leuk te vinden om haar harde kauwbotten te laten vallen (dat maakt zo’n leuk geluid…). En dan natuurlijk zo vaak en hard mogelijk, waarbij ze express op je tenen probeert te mikken.

Maudy is echt bijna nergens bang voor, behalve voor haar eigen hulphonddekje…
Is dat nou niet bizar!?
Het is echt zielig, ze heeft de neiging weg te rennen zodra ze het ding zelfs maar ziet liggen.
Eens even kijken wat we hier aan kunnen doen. Tips zijn welkom!
Wanneer het dekje om zit heeft ze trouwens nergens meer last van en is het goed…

Afgelopen zaterdag zijn we naar mijn broer gegaan om te helpen verhuizen. Maudy leek alle actie om haar heen wel leuk te vinden, ze is zelf tenslotte ook een beetje ADHD. Het was een lange dag, maar toen we klaar waren had ze opeens zes speelmaatjes in plaats van twee! Dat maakte de dag met weinig spelen weer helemaal goed. Ze is toen ook helemaal goedgekeurd door mijn familie; Ze vonden haar geweldig!  🙂 En ik kan niets anders zeggen dan dat ze zich de hele dag super heeft gedragen.

Vandaag is Maudy voor het eerst de trap opgelopen. Tot nu toe vond ze dit te eng, maar blijkbaar voelde ze zich vanmorgen erg dapper. Alleen…als je naar boven gaat moet je op den duur ook weer naar beneden! En dat is best wel lastig. Zelfs voor een super hulphond i.o.

Lokken met brokjes, geduld en lieve woordjes werkten niet. Het enige wat we kregen was een luid piep-en-jank-concert terwijl ze resoluut op haar gat bleef zitten. Uiteindelijk heeft Martijn zich opgeofferd en de zware dame naar beneden getild.

Na het trapdebacle zijn we naar het bos gegaan, waar ze sjans had van een leuke hondenman. Ze wilde erg graag met hem spelen, maar zelfs honderd rondjes om hem heen rennen mocht niet baten. Hij was veel te moe van zijn wandeling. De slapjanus! Maudy had nog energie voor tien!
Thuis heeft ze heerlijk liggen te slapen en daarna was het tijd om in de tuin te spelen met een wants (voor de leken onder ons: Een wants is een insect). De wants was hier niet erg blij mee en Martijn trouwens ook niet. Na een kleine ‘nee, niet doen – ja, lekker wel doen’ strijd kon de wants rennen voor zijn leven en ging Maudy teleurgesteld naar binnen om verder te slapen.

Eindelijk even rust in de tent!

Groetjes,
Kirsten

Maudy

Posted on: 25 juli 2010

Hoi,

Sinds een paar dagen zijn wij in ‘bezit’ van een nieuwe hulphond! Vier hele weken is hulphond Maudy bij ons te gast om de boel flink op stelten te zetten, maar tot nu toe kan ik niets anders zeggen dan dat ze een enorme schat is!

Ze heeft van ons een zachte voetbalknuffel gekregen en ze is er helemaal weg van. Het liefst speelt ze er de hele dag mee. 🙂

Hey hoi,

Donderdagavond 1 juli zijn Martijn en ik naar Heeswijk – Dinther gereden voor de overdracht van Winto. En ja, dat is al weer een aantal dagen geleden, maar het was de afgelopen tijd echt veel te warm om op een hete zolderkamer een blog te typen! Maar goed, het gaf me wel de kans om nog even stilletjes heel erg na te genieten.

Op dinsdagavond (29 juni) werden we gebeld door Hulphond trainer Frank die ons graag wat wilde vertellen over Winto. Ik kreeg bijna een rolberoerte, want in de uitnodiging die we hadden gekregen stond: Mocht er onverhoopt iets gebeuren waardoor de overdracht geen doorgang kan vinden, zal er vanuit de trainingsschool contact met u opgenomen worden. Hier schrok Frank op zijn beurt weer van, dus je kunt je voorstellen dat het gesprek niet zo’n succesvolle start had, hahaha! Maar gelukkig kon hij mij verzekeren dat het juist wel hartstikke goed ging en dat hij tot nu toe erg tevreden was. Gerustgesteld heb ik afscheid genomen en toen had ik natuurlijk nog meer zin in donderdagavond… 

Het was donderdag erg warm en ’s avonds was daar nog geen verandering in gekomen.  De overdracht zou plaats vinden in de Looz Corswarem Hoeve, een mooi plekje midden in de natuur. We zagen enkele bekende gezichten (waaronder trainers Saskia en Frank), maar we kwamen natuurlijk voor Winto en zijn nieuwe baasje!

Frank leidde ons de goede kant op en ondertussen begon ik aardig zenuwachtig te worden. Ze zaten samen in de ‘huiskamer’ en Winto spotte ons al gauw. Wat was het weer heerlijk om deze blonde beer in m’n armen te sluiten! Terwijl hij daarna wat tot bedaren kwam hebben Martijn en ik kennis gemaakt met Wendy, het nieuwe baasje van Winto.
Vind je het nou niet prachtig hoe die twee namen bij elkaar passen! 🙂   

Mag ik jullie voorstellen aan het nieuwe setje: Winto & Wendy!


Met z’n allen zijn we buiten op het terras gaan zitten om elkaar wat beter te leren kennen. Na een moeizame start hebben we leuk (en lang!) zitten kletsen. Winto deed ondertussen erg lief door regelmatig contact te zoeken en tegen me aan te liggen.
Ik had voor Wendy een fotoboek meegenomen met foto’s van Winto als pup en wat ‘oude’ speeltjes en botten. Toen ik de tas tevoorschijn haalde zat Winto er gelijk met zijn snuit bovenop en hij herkende zijn oude knuffeltje meteen! Blij heeft hij het knuffeltje aangenomen om er mee te gaan spelen en op te sabbelen. Na een tijdje legde Winto zijn poot op het been van Wendy en gaf haar het knuffeltje aan. Zo mooi!

Tijdens een toespraak van Frank legde Winto zijn kop op mijn been alsof hij ook wilde meeluisteren, wat mij een brok in de keel bezorgde. Ieder gastgezin kreeg een cd met foto’s van de afgelopen week. Er stonden zoveel leuke foto’s op van Winto en Wendy, dat het me moeite heeft gekost om er ‘slechts’ een paar uit te kiezen:

Samen op pad tijdens de training

Winto aan het werk
Lekker in het bos
 
Van Wendy kregen we hierna een lief kaartje en een miniatuur Winto beeldje. Ik had het idee dat ze nog erg aan Winto moest wennen (logisch natuurlijk) en daarom vond ik het prettig om met haar te praten en zo hopelijk een hart onder de riem te kunnen steken. Voor haar is het concept ‘hond’ namelijk helemaal nieuw en er zijn zoveel dingen waar je aan moet (leren) denken. Want hoe weet je bijvoorbeeld of je hond wil spelen of gewoon een maffe bui heeft? Of hoe kan je zien dat je hond moet plassen? En wat doe je als hij los loopt en niet terug komt? 
Ik vond het leuk en vleiend dat Winto zich zo lief en enthousiast gedroeg naar ons toe. En misschien was dat voor Wendy ook wel fijn: Om te zien dat Winto in het begin wellicht wat gereserveerd kan zijn, maar uiteindelijk ook erg houdt van knuffels en zoenen krijgen en lekker spelen.

Vol trots vertelde ze over een oefening tijdens de training: Zij was samen met Frank aan het trainen toen ze midden in de Hema aan Winto het commando gaf om iets voor haar op te rapen. Ze hoefde nauwelijks haar mond open te doen of Winto had het voorwerp al gepakt en heel netjes in haar schoot gelegd. Volgens Frank had hij toen even een “Fisherman’s Friend momentje.” Goed zo Winto!
  
Wendy gaf (tot onze opluchting) aan dat ze wel contact met ons wil houden om te kunnen vertellen over Winto’s gekke streken.  😉
Tot die tijd kan ik niets anders dan ze samen heel veel succes te wensen!
Jullie zijn een prachtig stel…

Groetjes van een hele trotse
Kirsten

P.S. Ik ben zo trots!
Of had ik dat al gezegd?!  ;-p