Hulphond Winto

Archive for april 2010

Hoi hoi,

Na lang wachten was het gisteren dan toch echt zo ver:

Bepakt en bezakt met kauwstaven, flesjes water en Winto’s favoriete knuffel gingen Martijn en ik op weg. En wat hadden we een geluk met het weer; Een heerlijk zonnetje en een graad of 23.

We kwamen netjes op tijd aan en troffen op de parkeerplaats het gastgezin van Wobie aan. Met vier hevig kloppende harten gingen we naar binnen, waar we begroet werden door trainster Saskia.
Ze ging gelijk op pad om de honden te halen en ik zag mijn kans schoon om even naar het toilet te gaan. Toen ik terugkwam werd ik plots besprongen door een hond die ik zo snel niet herkende, maar het bleek toch echt Winto te zijn!

Winto was razend enthousiast en mijn twijfel of hij mij wel zou herkennen verdween als sneeuw voor de zon. 🙂

Pas toen ik een blik op zijn koppie had geworpen wist ik echt zeker dat het Winto was; Dezelfde flaporen en ook nog steeds die vouw tussen zijn grote Bambi ogen. Hij staat niet hoger op zijn poten, maar hij heeft een hele dikke vacht en alles is ‘uitgezwaard’ zoals Saskia het noemde. Ik vond hem nog het meest op een lichtblond beer(tje) lijken, hahaha.    
Winto vloog ondertussen van Martijn naar mij en weer terug en drukte zich zo stevig mogelijk tegen ons aan. Zijn staart zwiepte als een razende heen en weer en pas toen ik bij hem op de grond ging zitten kwam hij een beetje tot rust.

Nadat iedereen gekalmeerd was en aan de thee zat heeft Saskia een beetje over beide honden verteld. Beide waren vorige week naar de trimster geweest, wat zeker te zien was aan de netjes bijgeknipte oren, staarten en poten.
We zagen een raar plekje op Winto’s wang en dit bleek een ‘hotspot’ te zijn geweest (een soort ontsteking). Het zag er naar uit, maar gelukkig genas het goed. Winto leek er in ieder geval niets meer van te merken en hij zat tevreden onder mijn stoel gepropt om maar zoveel mogelijk knuffels te ontvangen. 
Na de thee was het tijd voor een demonstratie. Leuk!
Eerst was Wobie aan de beurt en hij deed goed zijn best, hoewel hij tussendoor toch even uitprobeerde hoe ver hij kon gaan.

Hierna was Winto aan de beurt en wat was dat heerlijk om te zien! Kalm stond hij naast de elektrische rolstoel waar Saskia in zat en hij lette goed op waar de stoel heen bewoog.

Rustig liep hij naast de rolstoep en knipte hij op commando het licht aan en uit (zo snel dat ik er geen foto van kon maken).
Hierna mocht hij een kastdeurtje opentrekken, uit de kast een portemonnee pakken en deze aan Saskia geven. Daarna moest hij het deurtje met zijn snuit dichtdoen, maar dat was hem teveel werk en halverwege besloot hij het karwei af te maken door met zijn poot een flinke duw tegen het deurtje te geven. Niet helemaal de bedoeling, maar de klus was geklaard, hahaha!

Hierna mocht hij laten zien hoe goed hij kan helpen bij het uittrekken van een jas. Een opdracht die hij duidelijk heel leuk vond en waar hij zich dan ook met overgave op stortte.

Pas toen ze samen bij de wasmachine aankwamen, werd Winto een beetje onzeker. “Moet dit nou echt?” leek hij te denken. Hij heeft zelfs een paar keer achterom gekeken om steun te zoeken.
Na diverse aanmoedigingen van Saskia (en het slinkse gebruik van één van zijn speeltjes) kreeg hij het toch voor elkaar. De rest was kinderspel en de wasmachine werd vlot leeggeruimd.
  
 

Toen de demonstratie was afgelopen huppelde Winto vrolijk weer naar mij toe om aangelijnd te worden. Knappe vent!

Na zware arbeid is het natuurlijk tijd voor ontspanning en zijn we naar het bos gegaan. Hier heeft Winto heerlijk rondgerend (hij kende het bos duidelijk beter dan wij) en samen hebben we een mooi plekje uitgezocht om even bij te komen. Winto ging gemoedelijk tussen ons in liggen en zo was het allemaal weer als vanouds.

Op weg naar de parkeerplaats kwamen we nog een andere hond tegen, waar Winto veel belangstelling voor had. Maar uiteindelijk waren wij toch interessanter en na slechts 1,5 keer roepen kwam hij in volle vaart terug rennen.
Heel netjes!

Ook een ouderwets potje verstoppen-achter-grote-bomen werkte (nog steeds) niet, want Winto had het meteen in de gaten. Op de parkeerplaats ging hij er gelijk bij liggen, zo moe was hij. Zelfs het water werd liggend uit het bakje geslobberd. Ook toen er twee andere honden kennis kwamen maken bleef meneer er rustig bij liggen. En ja hoor, één van de honden mocht ook gerust uit Winto’s waterbak drinken. No problemo voor deze kalme superhond! 

Rond vier uur moesten we terug zijn en natuurlijk kwamen wij pas om één minuut voor vier het gebouw binnenstappen.  😉 
We hebben Winto een paar dikke knuffels en zoenen gegeven en daarna nam Saskia hem weer van ons over. 
Hij was echt helemaal bekaf en ik denk dat hij al lag te slapen toen wij nog niet eens in de auto waren gestapt. 

Morgen (Koninginnedag) komt de ‘misschien cliënt’ naar Herpen toe om Winto in levende lijve te ontmoeten. Spannend, want als er een klik is dan gaan zij verder met elkaar. Winto krijgt dan een training op maat naar de behoeften van deze cliënt. Eind juni gaan Winto en de cliënt samen een trainingsschool volgen en daarna is hij helemaal klaar.

Volgens Saskia is Winto een fijn en makkelijk hondje, dus mocht die ‘klik’ er morgen niet zijn, dan verwacht ze snel iemand anders voor hem te vinden.
Winto loopt voor op schema en daar gaf ze ons een dikke pluim voor.
Altijd leuk om te horen!

Helemaal tevreden en met een gerust hart zijn wij vervolgens naar huis gereden.

Lieve Winto, kleine beer, wie weet tot juni!?

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hey hoi,

Nu het mega goede nieuws over Winto een beetje gezakt is, heb ik tijd en ruimte (in mijn hoofd) om te schrijven over Nopper; Onze toekomstige logeerpup.

Afgelopen vrijdag hadden Martijn en ik een afspraak met Arya, Nopper en zijn gastgezin. Ik vond het wel spannend, want ik had al veel verhalen gehoord over dit ‘het-leven-is-een-feest’ hondje.

En inderdaad was Nopper in het begin erg druk.
We hadden bij Arya thuis afgesproken en daar stond een mand met speelgoed van haar eigen honden. Deze mand werd eerst helemaal leeggehaald en daarna werden alle speeltjes één voor één door elkaar geschud, gebeten, door de kamer gesmeten en daarna weer bij elkaar gezocht om overnieuw te beginnen. Tussendoor werden wij besprongen, gebeten en als botskussen gebruikt.
Toen het tijd was om naar buiten te gaan waren Martijn en ik al helemaal weg van dit maffe beest.  :-p

In het bos ging de training verder en liet Nopper zich van zijn beste kant zien. Heel veel aandacht voor het baasje, netjes zitten op z’n gat, braaf liggen als de mensen lang aan het praten waren etc. Alleen toen er andere honden in beeld verschenen was er nul komma nul aandacht voor het baasje, maar daar wordt aan gewerkt. Hij is tenslotte ook nog erg jong!

Aan het eind van de training hadden Martijn en ik allebei een goed gevoel bij dit hondje. Ja, hij was erg druk en ook aardig dwingend, maar de wil om te werken en plezieren was zeker aanwezig. En dan dat snoetje…
Het is jammer dat we geen fototoestel bij ons hadden, want anders had ik hier zeker even een foto geplaatst. Nou ja, dan zullen jullie maar moeten wachten tot juli. 😉

Toedeloe,
Kirsten

Oei oei oei,

Ik ben nog even aan het bijkomen.
Vandaag een drukke dag gehad en daarom had ik geen tijd om mijn e-mail te controleren. En toen ik dit vanavond eindelijk deed…

Er is (op papier) een match gevonden voor Winto!
De trainster vond het zo goed gaan met Winto dat ze had besloten om hem alvast aan te bieden voor een match. Hoe dit precies in zijn werk gaat weet ik niet, maar ik stel me zo voor dat er bergen papier, zwetende mensen en afgekloven potloden aan te pas komen om de juiste mensen en honden aan elkaar te koppelen.

De (misschien) cliënt heeft drie katten en aangezien Winto soms wel een lekker kattenhapje lustte, hebben ze eerst getest of dit wel samengaat.
Hij is een nachtje uit logeren geweest bij één van de hondenverzorgsters die zelf ook in het bezit is van meerdere katten. Volgens haar was Winto zwaar in love en heeft hij op het balkon liggen zoenen met één van de charmante kattenkopjes. Geen enkel probleem dus. 😉

De cliënt en Winto moeten elkaar nog in het echt ontmoeten, maar wanneer alles meezit zou hij in juni/juli naar zijn nieuwe baasje kunnen gaan. Spannend, spannend!

Ondertussen heeft Winto zijn eigen goede doel gevonden: Hij loopt mee in het stageproject van Werkenrode.
Werkenrode is een school voor jongeren met een lichamelijke beperking.
Zij lopen in een half jaar regelmatig mee met de trainers en zo kunnen ze kijken of ze later ook graag een hulphond zouden willen.
Winto is gekoppeld aan één van hen, een jongen die eigenlijk een beetje bang is voor honden. En Winto doet het heel goed samen met hem! Volgens de trainster een leuk gezicht.

Binnenkort horen we wanneer we Winto mogen komen knuffelen.
Ik kijk er erg naar uit!  🙂

Groetjes,
Kirsten

P.S. Vanmorgen een training bijgewoond van ons toekomstig logeerhondje Nopper. Daarover later meer.

Hey hoi,

Vanmiddag een telefoontje van trainster Arya gehad. En nee, het ging niet over Winto…

Martijn en ik hebben ons een tijdje geleden opgegeven als vakantieopvangadres voor Stichting Hulphond. En hoera: We krijgen weer een viervoeter in huis!
Hij heet ‘Nopper’ en hij is een hele (hele) drukke blonde Labradoodle van vier maanden. Hij komt in juli bij ons logeren en dan is hij natuurlijk al wat ouder, maar met nog steeds zo’n leuke pup uitstraling.  🙂 

Volgens Arya vindt Nopper het leven één groot feest en is hij niet meer te houden als hij andere honden ziet. We zullen dus heel consequent moeten zijn en duidelijke regels stellen. Nou ja, dat komt wel goed, lijkt me!

Over twee weken ga ik samen met Arya kennis maken met Nopper en met zijn gastgezin. Spannend!

Groetjes,
Kirsten



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën