Hulphond Winto

Dag Winto

Posted on: 2 februari 2010

Hoi,

Gisterochtend was het dan zo ver: We moesten Winto naar Herpen brengen.
Om half elf werden we er verwacht, maar dat liep natuurlijk net even anders. We waren nog niet eens bij Zwolle toen we vastliepen in een file. Meer dan een uur hebben we langzaam gereden of stilgestaan. Om twintig over tien maar even naar Herpen gebeld dat het iets later ging worden en dat was gelukkig geen probleem. 

Eenmaal daar moest ik toch wel even slikken. Het moment van afscheid nemen kwam plots wel heel erg dichtbij.
Winto had nergens last van…hij was, zodra hij uit de auto was gesprongen, gelijk helemaal in de stemming om te spelen. Onze trainster Arya had haar vrije dag opgeofferd om ons bij te staan en daar was ik haar erg dankbaar voor. Iedereen in Herpen was hartstikke vriendelijk, maar op zo’n moment is een bekend gezicht erg fijn. 
Onder het genot van een plak cake en een kop thee hebben we samen met de andere twee gastgezinnen een PowerPoint presentatie bekeken over de globale training voor het komende half jaar.

De eerste twee weken staan vooral in het teken van acclimatiseren en het wennen aan zijn nieuwe (vaste) trainster. Daarna gaan ze samen intensiever trainen en wanneer hij er ongeveer vier maanden zit gaan ze kijken bij wat voor cliënt hij zou kunnen passen.
Als er in ‘levende lijve’ ook een klik is tussen die twee gaan ze Winto verder trainen op specifieke behoeftes van deze cliënt. Dit duurt ongeveer twee maanden en daarna gaan de cliënt en Winto samen naar school om hun band verder op te bouwen en om te kijken of ze echt bij elkaar passen.

Winto krijgt gelukkig een maatje in de kennel, dat vind ik een fijn idee. Hij is ook zo dol op andere honden! Over drie maanden is er een ‘knuffelmiddag’. Dan laat Winto zien wat hij allemaal al geleerd heeft en mogen we hem ontvoeren en even mee naar het bos nemen (en knuffelen, knuffelen, knuffelen natuurlijk!).
Na de presentatie hebben we de nieuwe trainster van Winto ontmoet (Saskia) en al zijn spulletjes ingeleverd. Vond het vooral moeilijk om zijn Hulphonddekje in te leveren. Dat was voor mij echt ‘Winto’. Op aanraden van Arya hadden we zijn favoriete speeltjes thuis gelaten. Die raken daar toch alleen maar kwijt of worden door een andere hond afgepakt en dat zou jammer zijn. Dus die kunnen we meenemen als hij officieel wordt overgedragen aan zijn nieuwe baas/cliënt.  
Hierna was er de gelegenheid om nog een kop thee te nemen, maar iedereen had het wel een beetje gehad. Volgens mij hadden we allemaal zoiets van “Laat het nu maar voorbij zijn…”

Met z’n allen zijn we naar een speelveld gelopen en daar mochten de drie honden samen spelen. Toen ze ons na een paar minuten totaal vergeten waren zijn we weg gegaan.

Binnen toch nog maar die ene kop thee genomen en zo langzamerhand kwam het besef dat hij toch echt weg was. Martijn ging ondertussen naar het toilet en toen hij terugkwam fluisterde hij tegen mij “Ze staan buiten!” Plots moest ik natuurlijk ook heel erg nodig naar het toilet en ja: Daar stonden ze… Vanuit het gebouw had je precies het zicht op het buitendeel van de kennels en ik zag Winto naar binnen en weer naar buiten draven en vragend om zich heen kijken. Dit vond ik waarschijnlijk het moeilijkste van de hele dag: Zo dichtbij en toch zo ver weg. Ik was blij dat hij me niet zag…dan was ik zeker in huilen uitgebarsten!

Toen de thee op was namen we afscheid van Arya en vertrokken we in een hele lege en stille auto naar huis. Onderweg ergens even wat gedronken en op dezelfde leren bank gezeten waar we ook op zaten toen we foto’s van Winto hadden laten maken (zie blog:  ‘En rek en strek…’).
Na een lange rit waren we eindelijk weer thuis en zijn we aan het opruimen geslagen. Alles om maar even niet aan hem te denken…
Uiteindelijk is het ons allemaal mee gevallen. Misschien omdat we het er samen al heel vaak over hebben gehad? Misschien omdat de andere twee gastgezinnen heel positief en vrolijk waren? Of misschien omdat we er alle vertrouwen in hebben dat hij op een goede plek zit? Ik weet het niet, misschien is het wel een combinatie van al deze dingen.

Vanmiddag gebeld met zijn nieuwe trainster en volgens haar was Winto de nacht goed doorgekomen. Ze is met hem naar het bos gegaan en het ritje in de bus had hij erg spannend gevonden. Hij zit samen in de kennel met een zwarte Labrador en ze lijken zich samen wel te vermaken.
Er zijn te veel nieuwe indrukken voor hem om ons te missen (gelukkig!) en diegene met de brokken wordt enthousiast begroet (de overloper!!).
Voortaan zullen we met haar regelmatig contact houden over Winto’s vorderingen en deze informatie zal ik natuurlijk hier op de blog zetten.

Eigenlijk kwam het gemis vanmiddag pas echt aan. Martijn en ik liepen door Emmen-centrum en ik voelde me opeens zo verschrikkelijk leeg. Waar was mijn lieve kleine schaduw?!  Opeens ben ik weer ‘normaal‘ en ‘niets bijzonders‘. Geen hondje die achter me aanloopt als ik tussen de kledingrekken loop te snuffelen. Geen hondje die dicht naast me komt zitten als ik even stil sta. Geen hondje die mijn handschoen probeert uit te trekken omdat het hem te lang duurt en hij wil spelen.

Lieve Winto, ik had je verdorie het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken, heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken
En een zoen… 

Kirsten

Advertenties

2 Reacties to "Dag Winto"

je hebt hem in een doosje…lees je hart…..en daar is hij voor jou alleen…ook martijn heeft zo’n doosje(hart) en ook daar zit hij….enne garantie…tot in lengte van jaren,zelfs ver nadat hij er niet meer zal zijn , zelfs dan nog is hij te vinden in dat doosje….in je hart…..alleen voor jou………..

Hoi Kirsten, de afgelopen maanden heb ik regelmatig meegelezen op dit interessante blog. Nu net gelezen over het afscheid van Winto en ik heb tranen in de ogen. Mijn complimenten voor jouw inzet de afgelopen maanden. Winto komt vast goed terecht. Ik wens je heel veel sterkte, want het wordt erg leeg in huis! Groetjes van Jantien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: