Hulphond Winto

Archive for februari 2010

Hoi,

Maandag hebben Martijn en ik een deel van Winto’s spullen naar trainster Arya gebracht. Dus met twee rammelende benches achterin, een hondenautogordel en een lange looplijn zijn we op pad gegaan. We wisten niet of ze thuis zou zijn, maar in dat geval konden we de spullen bij haar achterdeur achterlaten.

Maar we hadden geluk, want ze was thuis. En het eerste wat ze zei toen ze ons zag was: “Hey hallo, ik heb Winto vanmiddag gezien.”
Dat was nogal onverwacht en natuurlijk wilden we toen het hele verhaal horen! Het bleek dat ze die dag in Herpen was geweest en net een kwartier geleden thuis was gekomen. Nadat we de spullen hadden binnengebracht werden we uitbundig begroet door Arya’s honden die we voor het eerst mochten aaien. Voorheen was Winto er altijd bij en dan is het de bedoeling dat je andere honden negeert. Maar nu mochten we even helemaal los gaan en tjee, wat zijn haar honden dikke knuffelkonten!  🙂 Heerlijk hoor, lekker kroelen en knuffelen.
De honden hadden al vlot een systeem uitgewerkt. Als de één bij Martijn zat kwam de ander bij mij en visa versa. En ophouden met aaien en oren masseren was er echt niet bij! Dan werd je gelijk heeeel zielig aangekeken en drukten ze hun snuit nog maar even extra stevig in je handen.

Ondertussen vertelde Arya over haar dag. Ze was voor een overleg naar Herpen geweest en daarna had ze een bezoekje aan de kennels gebracht. Winto en de andere twee uit de W-groep hadden haar stem gehoord en uit herkenning staan blaffen als een stelletje malloten. Aaide ze de één dan ging de ander tekeer en aaide ze de ander dan was de één niet tevreden. Wij kennen Winto absoluut niet als een blaffer, maar in dit geval konden we het ons wel voorstellen. Arya heeft lief gevraagd of ze met Winto mocht wandelen, maar dat vonden ze daar niet zo’n goed idee. 
Ze vond dat Winto er goed uitzag en zich prettig gedroeg, maar verder kon ze niet zoveel vertellen. Het was tenslotte maar een momentopname en ze had Winto’s trainster niet gesproken. Maar toch, het is altijd fijn om iets over Winto te horen en in dit geval is geen nieuws goed nieuws.

Hierna hebben we beide honden nog een laatste aai gegeven en afscheid van Arya genomen. 

Tot het volgende bericht over Winto!

Kirsten

Hey hoi,

Maandag kregen we, na precies twee weken zonder het lieve hondenbeest, een berichtje over Winto. Erg veel stond er niet in, maar de belangrijkste dingen waren dit:

Winto raakt al aardig gewend aan het leven in de kennel;
Hij en zijn kennelmaatje ‘Joep’ kunnen het samen wel vinden;
Zijn trainster en hij zijn nog druk bezig om een band op te bouwen;
Ze hebben al veel dingen samen gedaan. Lekker spelen, naar het bos en zelfs een bezoekje aan een supermarkt (“Deed ie netjes hoor“);
Ze heeft hem laten tuggen uit haar hand en dat vond hij leuk om te doen;
Ze zou graag met hem gaan fietsen, maar het is nog te glad door de sneeuw en het onderliggende ijs;
Winto vindt het niet zo leuk om in de bus te springen, maar volgens haar gaat dat wel goed komen. In de bus betekent namelijk: Naar het bos! 
Ook vindt hij het niet zo fijn om door een ‘vreemde’ over zijn bol geaaid te worden en of dit ons bekend voorkwam? (Ja, een beetje)

Zo zie je maar hoe je uit een paar zinnen veel informatie kunt halen en het eigenlijk nog veel te weinig vindt… Want wij willen meer, meer, meer! 🙂
Maar we zijn weer (een beetje) op de hoogte en kijken uit naar haar volgende bericht.

Groetjes,
Kirsten

Hey,
Wat zien ik?!

Van de week was ik naar het programma ‘De Heer ontwaakt’ op Radio 2 aan het luisteren. Een vast onderdeel van het programma is het ‘Jobhoppen’. Voor dit onderdeel kan je jezelf opgeven als je graag eens een dagje ander werk zou willen doen. Eens meewerken in een dierentuin bijvoorbeeld of een dag meevaren op een veerpont. Alles kan.

Nu was er een meneer die graag een dagje wilde ‘werken’ bij Stichting Hulphond. Nou, dat mocht uiteraard en hij heeft het hartstikke leuk gehad.
Maar goed, ik had zijn enthousiaste verhaal op de radio gehoord en ik dacht net: “Goh, laat ik zijn verslag eens lezen op de site van het programma.” En wat schetst mijn verbazing? Er staat een plaatje van Winto bij! En nee, niet van Winto in de kennel, maar één van hem toen hij nog een pupje was. 🙂 Ik hoop dat deze meneer ook gauw nog wat foto’s plaatst van zijn bezoek: Ik ben namelijk razend benieuwd of -volwassen- Winto ook nog ergens op staat!

Lees en kijk zelf maar:
http://omroep.vara.nl/De-jobhopper-single-view.3613.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=22074&tx_ttnews[backPid]=3612&cHash=67d6513655
Mocht de bovenstaande link niet werken dan zou je even kunnen zoeken op ‘De Heer ontwaakt, Vara’.
  
En ach…dat er geen toestemming aan mij is gevraagd voor het gebruiken van mijn foto dat vergeten we voor nu maar even. 😉

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

We zijn straks alweer twee weken verder! Raar hoe snel dat eigenlijk gaat.
Het is erg kaal en stil hier in huis, maar vooral ook heel erg SAAI!

Vorige week woensdag zijn Martijn, mijn broers en ik samen een paar dagen weg geweest. Drie keer raden waarheen…

Het bleek een goede zet te zijn. Even weg uit het lege huis en de gedachten verzetten.
Het was erg leuk en we hebben samen heel wat af gelachen. Natuurlijk toch best veel aan Winto gedacht, maar dat lijkt me logisch. 

Zaterdagavond waren we weer terug in Emmen en een paar minuten voordat we thuis waren zagen we een man met een hulphond lopen. Toevallig of niet?!

Zondag zijn Martijn en ik naar het bos gegaan en hebben we de route gelopen die we anders samen met Winto zouden hebben gelopen. We hadden het er net over hoe raar en saai het was om er zonder hem te lopen toen er uit de bosjes een Golden Retriever aan kwam wandelen. Toevallig?!

Gisteren (woensdag) begon het tot mijn verbazing flink te sneeuwen. Wel mooi hoor, maar eigenlijk dacht ik er alleen maar aan hoe leuk Winto dat zou hebben gevonden. Vanmorgen scheen de zon uitbundig en lag er een mooi dek van sneeuw. Ik heb me warm ingepakt en ben aan de wandel gegaan. Ik was de hoek nog niet om toen ik een – voor mij – bekende meneer samen met zijn witte hondje tegen kwam. (Zie blog: ‘Zomaar een wandeling’ van 8 oktober 2009) Dat is ook toevallig! Hij vroeg gelijk waar mijn hond gebleven was en samen hebben we een tijd gezellig in het zonnetje staan praten. Daarna mocht ik zijn dikke, schattige hondje nog een snoepje geven (altijd leuk) en namen we afscheid.

Ik heb één van mijn favoriete routes gelopen en dat is door het dorpje Zuidbarge. Langs de oude boerderijen en door de sneeuwsporen van andere mensen, honden en een enkele haas. Hele velden met ongerepte sneeuw heb ik gezien en dat maakte me wat weemoedig. Tenslotte had Winto daar wel raad mee geweten… Als nagedachtenis aan hem (goh, het klinkt zo wel heel erg alsof hij dood is) heb ik met mijn grote wandelschoenen dwars door een paar smetteloze velden lopen stampen. Zo! Dat is ook weer klaar.  

Vanmiddag heb ik een mail naar de trainster van Winto gestuurd. Even horen hoe hij het er de afgelopen twee weken vanaf heeft gebracht…

Groetjes,
Kirsten

Hoi,

Gisterochtend was het dan zo ver: We moesten Winto naar Herpen brengen.
Om half elf werden we er verwacht, maar dat liep natuurlijk net even anders. We waren nog niet eens bij Zwolle toen we vastliepen in een file. Meer dan een uur hebben we langzaam gereden of stilgestaan. Om twintig over tien maar even naar Herpen gebeld dat het iets later ging worden en dat was gelukkig geen probleem. 

Eenmaal daar moest ik toch wel even slikken. Het moment van afscheid nemen kwam plots wel heel erg dichtbij.
Winto had nergens last van…hij was, zodra hij uit de auto was gesprongen, gelijk helemaal in de stemming om te spelen. Onze trainster Arya had haar vrije dag opgeofferd om ons bij te staan en daar was ik haar erg dankbaar voor. Iedereen in Herpen was hartstikke vriendelijk, maar op zo’n moment is een bekend gezicht erg fijn. 
Onder het genot van een plak cake en een kop thee hebben we samen met de andere twee gastgezinnen een PowerPoint presentatie bekeken over de globale training voor het komende half jaar.

De eerste twee weken staan vooral in het teken van acclimatiseren en het wennen aan zijn nieuwe (vaste) trainster. Daarna gaan ze samen intensiever trainen en wanneer hij er ongeveer vier maanden zit gaan ze kijken bij wat voor cliënt hij zou kunnen passen.
Als er in ‘levende lijve’ ook een klik is tussen die twee gaan ze Winto verder trainen op specifieke behoeftes van deze cliënt. Dit duurt ongeveer twee maanden en daarna gaan de cliënt en Winto samen naar school om hun band verder op te bouwen en om te kijken of ze echt bij elkaar passen.

Winto krijgt gelukkig een maatje in de kennel, dat vind ik een fijn idee. Hij is ook zo dol op andere honden! Over drie maanden is er een ‘knuffelmiddag’. Dan laat Winto zien wat hij allemaal al geleerd heeft en mogen we hem ontvoeren en even mee naar het bos nemen (en knuffelen, knuffelen, knuffelen natuurlijk!).
Na de presentatie hebben we de nieuwe trainster van Winto ontmoet (Saskia) en al zijn spulletjes ingeleverd. Vond het vooral moeilijk om zijn Hulphonddekje in te leveren. Dat was voor mij echt ‘Winto’. Op aanraden van Arya hadden we zijn favoriete speeltjes thuis gelaten. Die raken daar toch alleen maar kwijt of worden door een andere hond afgepakt en dat zou jammer zijn. Dus die kunnen we meenemen als hij officieel wordt overgedragen aan zijn nieuwe baas/cliënt.  
Hierna was er de gelegenheid om nog een kop thee te nemen, maar iedereen had het wel een beetje gehad. Volgens mij hadden we allemaal zoiets van “Laat het nu maar voorbij zijn…”

Met z’n allen zijn we naar een speelveld gelopen en daar mochten de drie honden samen spelen. Toen ze ons na een paar minuten totaal vergeten waren zijn we weg gegaan.

Binnen toch nog maar die ene kop thee genomen en zo langzamerhand kwam het besef dat hij toch echt weg was. Martijn ging ondertussen naar het toilet en toen hij terugkwam fluisterde hij tegen mij “Ze staan buiten!” Plots moest ik natuurlijk ook heel erg nodig naar het toilet en ja: Daar stonden ze… Vanuit het gebouw had je precies het zicht op het buitendeel van de kennels en ik zag Winto naar binnen en weer naar buiten draven en vragend om zich heen kijken. Dit vond ik waarschijnlijk het moeilijkste van de hele dag: Zo dichtbij en toch zo ver weg. Ik was blij dat hij me niet zag…dan was ik zeker in huilen uitgebarsten!

Toen de thee op was namen we afscheid van Arya en vertrokken we in een hele lege en stille auto naar huis. Onderweg ergens even wat gedronken en op dezelfde leren bank gezeten waar we ook op zaten toen we foto’s van Winto hadden laten maken (zie blog:  ‘En rek en strek…’).
Na een lange rit waren we eindelijk weer thuis en zijn we aan het opruimen geslagen. Alles om maar even niet aan hem te denken…
Uiteindelijk is het ons allemaal mee gevallen. Misschien omdat we het er samen al heel vaak over hebben gehad? Misschien omdat de andere twee gastgezinnen heel positief en vrolijk waren? Of misschien omdat we er alle vertrouwen in hebben dat hij op een goede plek zit? Ik weet het niet, misschien is het wel een combinatie van al deze dingen.

Vanmiddag gebeld met zijn nieuwe trainster en volgens haar was Winto de nacht goed doorgekomen. Ze is met hem naar het bos gegaan en het ritje in de bus had hij erg spannend gevonden. Hij zit samen in de kennel met een zwarte Labrador en ze lijken zich samen wel te vermaken.
Er zijn te veel nieuwe indrukken voor hem om ons te missen (gelukkig!) en diegene met de brokken wordt enthousiast begroet (de overloper!!).
Voortaan zullen we met haar regelmatig contact houden over Winto’s vorderingen en deze informatie zal ik natuurlijk hier op de blog zetten.

Eigenlijk kwam het gemis vanmiddag pas echt aan. Martijn en ik liepen door Emmen-centrum en ik voelde me opeens zo verschrikkelijk leeg. Waar was mijn lieve kleine schaduw?!  Opeens ben ik weer ‘normaal‘ en ‘niets bijzonders‘. Geen hondje die achter me aanloopt als ik tussen de kledingrekken loop te snuffelen. Geen hondje die dicht naast me komt zitten als ik even stil sta. Geen hondje die mijn handschoen probeert uit te trekken omdat het hem te lang duurt en hij wil spelen.

Lieve Winto, ik had je verdorie het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken, heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken
En een zoen… 

Kirsten