Hulphond Winto

De laatste dagen

Posted on: 28 januari 2010

Vreemd,

Dit is de laatste week samen met Winto, maar tot nu toe geniet ik er eigenlijk verschrikkelijk van. Gewoon het idee dat niets meer ‘moet’ en dat ik hem nog heerlijk onbeperkt kan knuffelen en samen met hem kan wandelen en spelen. Ik betrap mijzelf er soms op dat ik al tien minuten naar een slapende Winto zit te kijken of opeens moet lachen om zijn streken die soms meer irritant zijn dan grappig.
Ik vroeg me al af of er misschien iets mis is met me, maar volgens Martijn gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om en bestaat er hierin geen goed of fout.

Maandag kwam Arya voor de laatste keer op huisbezoek en eigenlijk hebben we helemaal niets gedaan. Ze heeft in het kort nog een keer verteld wat ons volgende week maandag te wachten staat en ik heb haar geholpen wijs te worden uit de camera die ze van de Stichting heeft gekregen. Ook had ze nieuwe ‘volwassen’ brokken voor Winto mee genomen. Tjee, die zijn heel wat groter dan zijn pupbrokjes. Het voordeel hiervan is dat hij nu wat minder hoeft te plassen en te poepen en dat is wel handig als hij straks in Herpen in de kennel zit. Winto maakt het allemaal niets uit. Die denkt elke keer dat hij een hele bijzondere traktatie krijgt, waar hij dan ook zorgvuldig op gaat staan kauwen…

Dinsdag was een hele normale en fijne dag. Maar wat was het koud!!! Soms ben ik wel jaloers op Winto’s dikke vacht hoor. Hij had namelijk helemaal nergens last van!
’s Avonds is Martijn op verjaardagsbezoek gegaan en hebben het hondenbeest en ik samen illegaal op de bank gezeten. Winto dan, ik mag natuurlijk op de bank zitten wanneer ik wil!
Hij wachtte heel braaf tot ik hem uitnodigde met een “Winto, Jump on” en zelfs toen keek hij eerst even vanuit zijn ooghoeken naar mij of ik het wel echt meende. Ja, het mocht echt en daar ging hij: Eerst de voorpoten en dan (als was hij minstens tachtig jaar oud in plaats van één) met enig gesteun en gedoe de achterpoten.
En toen hij dan eindelijk zat plofte hij zuchtend ineen en een paar seconden later was hij al naar dromenland vertrokken. Ach, het heerlijke simpele leven van een hond…

Later op de avond stond ik boven mijn tanden te poetsen toen ik Winto plots hard hoorde grommen en kort hoorde blaffen. Blijkbaar had hij een geluid gehoord bij de voordeur en dat beviel hem totaal niet. Hoewel Winto overdag een enorme softie is, is hij ’s avonds soms behoorlijk waaks. Maar alleen als Martijn er niet is! Blijkbaar vindt hij het dan nodig om mij en ‘zijn’ huis extra goed tegen enge dingen te beschermen. Met een mond vol tandpasta kon ik hem ook niet geruststellen of bij me roepen, want ik had al lang door dat Martijn voor de deur stond. Enkele seconden later kwam Martijn inderdaad binnen en de opluchting was van Winto’s gezicht af te lezen; “Gelukkig, het is goed volk!”

Woensdag had ik met Arya en twee andere gastgezinnen afgesproken om samen aan de wandel te gaan. Geen training, maar gewoon voor de lol en ook een beetje als afsluiter van het afgelopen jaar.
Eén van de gastgezinnen woont aan de rand van een bos en met vier dames en vijf honden gingen we op pad.
Het was heerlijk en we hebben veel gelachen. Ik had nog nooit met zoveel honden tegelijk gewandeld, dus dit was een hele nieuwe ervaring voor me. Alle honden waren Goldens, dus soms was het was lastig om ze uit elkaar te houden. Dat zorgde ook wel voor leuke verwisselingen: “Nee Winner, niet doen. Oeps, ik bedoel Winto!
Winto had de tijd van zijn leven en hobbelde van de ene hond naar de andere. Hij liet zich gigantisch op zijn kop zitten door één van de andere (hulp)honden, maar werd op tijd gered door de leider van de tijdelijke roedel; De hond van Arya. Een seconde later was hij het allemaal alweer vergeten en probeerde hij de ‘pestkop’ uit te dagen voor een wat rustiger spelletje.
Na ruim een uur wandelen was het toch echt afgelopen en hebben we afscheid van elkaar genomen. Dag dames, tot volgende week maandag!

Vandaag was het weer een hele gewone dag. Maar zo koud als het de afgelopen dagen was, zo nat en glad was het vandaag. Tijdens de wandeling vanmorgen glibberden we alle kanten op en halverwege werden we getrakteerd op een bui van natte sneeuw.
Toen Martijn ’s middags thuiskwam zijn hij en ik samen boodschappen gaan doen. Winto had zulke kleine oogjes dat we hem thuis hebben laten slapen. Eenmaal in de supermarkt werd ik ineens overvallen door het besef dat we vanaf volgende week voor altijd zonder hem boodschappen zullen moeten doen en ik had gelijk spijt dat we hem thuis hadden gelaten.

Help: de aller- allerlaatste dagen zijn nu echt aangebroken.
Maar er is nog zoveel dat ik samen met Winto wil gaat doen…
Het is niet eerlijk.

Boehoe!
Kirsten

Advertenties

2 Reacties to "De laatste dagen"

Ik heb de oplossing, toch een nieuwe pup.

Ik wens jullie nog een paar heerlijke dagen met Winto. Sterkte voor maandag, ik zal aan jullie denken.

Een dikke knuffel voor Winto van zijn zusje Woukje en een klein knuffeltje van Mila

Voor jullie allemaal een grote knuffel van mij

Groetjes Diederika

maar diederika toch..je weet toch ook wel dat kirsten alleen maar dikke dikke knuffels wil van winto…….helaas kirsten ook ik zal hier knuffels neerplakken en dar zul je je straks mee moeten helen…en ook met die van martijn natuurlijk ….

geniet van alle leuke en minder leuke dingen en ook van de ‘verbodene’ …..die zijn ws het leukst hihi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën

    %d bloggers liken dit: