Hulphond Winto

Arme sneeuwpop

Posted on: 19 januari 2010

Haha,

Zowel Winto als ik moeten weer wennen aan gras onder de voeten.
Het dooit hier erg hard en we lopen te strompelen over de resten sneeuw en ijs op de wegen. Winto’s poten en buik zijn na elke wandeling pikzwart, gadver!
Hij is blijkbaar gewend geraakt aan het plassen in de sneeuw. Want hoewel 98 procent van het veld sneeuwvrij was zocht hij het laatste restje sneeuw op (een plakkaat van 40 bij 40 centimeter…) om juist daar op te gaan plassen.
Daarnaast kan hij zijn neus niet geloven…zo verschrikkelijk veel geurtjes die nu opeens weer vrijkomen. Het is een Walhalla voor hondenneuzen! 

Tijdens het wandelen vanmorgen kwamen we een hele dappere sneeuwpop tegen. Nou ja, inmiddels kon het beter een ‘sneeuwlijk’ genoemd worden, want door de dooi had het nogal enge vormen aangenomen.
Winto vertrouwde de zaak niet en ging op onderzoek uit. Met de schouders extra breed en de staart hoog liep hij voorzichtig naar de sneeuwpop toe. Op enkele centimeters afstand bleef hij staan en rekte zijn nek zoveel mogelijk uit om veilig aan het gevaarte te kunnen ruiken.
“Hum, niet bijzonders” zag ik hem denken en in een ontspannen houding draaide hij er wat rondjes omheen.
Hij snuffelde aan de takken die de armen moesten voorstellen en liep daarna naar mij toe. Opeens leek hij zich te bedenken en draaide zich met een ruk om. Weer gesnuffel aan de armen/takken en opeens TREK en KRAK!
Die arme sneeuwpop moet nu door het leven met slechts één arm…

Zouden er ook Hulphonden bestaan voor gehandicapte sneeuwpoppen?

Kirsten

Advertenties

2 Reacties to "Arme sneeuwpop"

hahaha…hij laat dus niet met zich sollen…ik weet niet hoor, de sneeuwman lijkt me niet zon blijvertje als baas haha

Lieve Kirsten

Heel herkenbaar allemaal. Ook Woukje en Mila moeten erg wennen aan het gras. Het duurt erg lang voor ze een goed plekkie hebben gevonden om te gaan plassen. En als je denkt dat ze eindelijk door de poten gaan zakken voor een plasje, komt er weer een geurtje in de neus en dat moet dan eerst goed onderzocht worden. En weer wachten met “pipi”. Mila heeft de oplossing gevonden, die wacht gewoon tot we thuis zijn. Wij zijn iets minder blij met deze oplossing, maar dat dringt nog niet helemaal tot haar door. Dus veel geduld zal voorlopig wel eventjes de oplossing zijn.

En dan het naderende afscheid. Lukt het je ook nog om nog een beetje te genieten van die leuke hond. Ik weet het, alles de laatste keer dat is moeilijk. Dit is iets wat ook nooit zal wennen, ook niet bij een evt. volgende hond. Dus al die mensen die zeggen dat je het toch wist toen je er aan begon, mooi laten kletsen en geen energie insteken.

Weet je eigenlijk is het ook goed dat je moeite hebt met het afscheid. Dit betekent dat jullie het goed hebben gehad met elkaar en dat Winto zich goed heeft kunnen hechten. Ik zou me juist zorgen gaan maken als je GEEN moeite zou hebben met het afscheid.
Dat afscheid gaat je heus wel lukken (al zal het moeilijk zijn), maar het maakt je wel verdrietig. En dat mag ook.
Maar, ik ben vast de zoveelste die dit zegt, je moet ook trots op jezelf zijn (en op Winto). Dankzij jullie inzet is Winto nu zover dat hij naar een volgende fase kan gaan. Dankzij jullie is hij een lieve, stabiele hond geworden!

Groetjes en een hééééééél dikke knuffel vanuit Dokkum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën

    %d bloggers liken dit: