Hulphond Winto

Archive for januari 2010

Hey hoi,

Sinds een paar weken volgen Martijn en ik de serie Annie M.G.
In de allereerste aflevering zongen ze het liedje ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen‘ en die heb ik sinds die tijd niet meer uit mijn hoofd kunnen krijgen! En wat is ie eigenlijk ook toepasselijk…als ik Winto nou maar in een doosje kon doen en dan heeeel goed bewaren… 

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en je bewaren, heel goed bewaren
Dan laat ik jou verzekeren voor anderhalf miljoen
en telkens zou ik eventjes het deksel opendoen
en dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren
Dan lig je in de watten en niemand kan erbij
Geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken, heel voorzichtig even kijken
Dan telkens even kijken
En een zoen…


Vreemd,

Dit is de laatste week samen met Winto, maar tot nu toe geniet ik er eigenlijk verschrikkelijk van. Gewoon het idee dat niets meer ‘moet’ en dat ik hem nog heerlijk onbeperkt kan knuffelen en samen met hem kan wandelen en spelen. Ik betrap mijzelf er soms op dat ik al tien minuten naar een slapende Winto zit te kijken of opeens moet lachen om zijn streken die soms meer irritant zijn dan grappig.
Ik vroeg me al af of er misschien iets mis is met me, maar volgens Martijn gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om en bestaat er hierin geen goed of fout.

Maandag kwam Arya voor de laatste keer op huisbezoek en eigenlijk hebben we helemaal niets gedaan. Ze heeft in het kort nog een keer verteld wat ons volgende week maandag te wachten staat en ik heb haar geholpen wijs te worden uit de camera die ze van de Stichting heeft gekregen. Ook had ze nieuwe ‘volwassen’ brokken voor Winto mee genomen. Tjee, die zijn heel wat groter dan zijn pupbrokjes. Het voordeel hiervan is dat hij nu wat minder hoeft te plassen en te poepen en dat is wel handig als hij straks in Herpen in de kennel zit. Winto maakt het allemaal niets uit. Die denkt elke keer dat hij een hele bijzondere traktatie krijgt, waar hij dan ook zorgvuldig op gaat staan kauwen…

Dinsdag was een hele normale en fijne dag. Maar wat was het koud!!! Soms ben ik wel jaloers op Winto’s dikke vacht hoor. Hij had namelijk helemaal nergens last van!
’s Avonds is Martijn op verjaardagsbezoek gegaan en hebben het hondenbeest en ik samen illegaal op de bank gezeten. Winto dan, ik mag natuurlijk op de bank zitten wanneer ik wil!
Hij wachtte heel braaf tot ik hem uitnodigde met een “Winto, Jump on” en zelfs toen keek hij eerst even vanuit zijn ooghoeken naar mij of ik het wel echt meende. Ja, het mocht echt en daar ging hij: Eerst de voorpoten en dan (als was hij minstens tachtig jaar oud in plaats van één) met enig gesteun en gedoe de achterpoten.
En toen hij dan eindelijk zat plofte hij zuchtend ineen en een paar seconden later was hij al naar dromenland vertrokken. Ach, het heerlijke simpele leven van een hond…

Later op de avond stond ik boven mijn tanden te poetsen toen ik Winto plots hard hoorde grommen en kort hoorde blaffen. Blijkbaar had hij een geluid gehoord bij de voordeur en dat beviel hem totaal niet. Hoewel Winto overdag een enorme softie is, is hij ’s avonds soms behoorlijk waaks. Maar alleen als Martijn er niet is! Blijkbaar vindt hij het dan nodig om mij en ‘zijn’ huis extra goed tegen enge dingen te beschermen. Met een mond vol tandpasta kon ik hem ook niet geruststellen of bij me roepen, want ik had al lang door dat Martijn voor de deur stond. Enkele seconden later kwam Martijn inderdaad binnen en de opluchting was van Winto’s gezicht af te lezen; “Gelukkig, het is goed volk!”

Woensdag had ik met Arya en twee andere gastgezinnen afgesproken om samen aan de wandel te gaan. Geen training, maar gewoon voor de lol en ook een beetje als afsluiter van het afgelopen jaar.
Eén van de gastgezinnen woont aan de rand van een bos en met vier dames en vijf honden gingen we op pad.
Het was heerlijk en we hebben veel gelachen. Ik had nog nooit met zoveel honden tegelijk gewandeld, dus dit was een hele nieuwe ervaring voor me. Alle honden waren Goldens, dus soms was het was lastig om ze uit elkaar te houden. Dat zorgde ook wel voor leuke verwisselingen: “Nee Winner, niet doen. Oeps, ik bedoel Winto!
Winto had de tijd van zijn leven en hobbelde van de ene hond naar de andere. Hij liet zich gigantisch op zijn kop zitten door één van de andere (hulp)honden, maar werd op tijd gered door de leider van de tijdelijke roedel; De hond van Arya. Een seconde later was hij het allemaal alweer vergeten en probeerde hij de ‘pestkop’ uit te dagen voor een wat rustiger spelletje.
Na ruim een uur wandelen was het toch echt afgelopen en hebben we afscheid van elkaar genomen. Dag dames, tot volgende week maandag!

Vandaag was het weer een hele gewone dag. Maar zo koud als het de afgelopen dagen was, zo nat en glad was het vandaag. Tijdens de wandeling vanmorgen glibberden we alle kanten op en halverwege werden we getrakteerd op een bui van natte sneeuw.
Toen Martijn ’s middags thuiskwam zijn hij en ik samen boodschappen gaan doen. Winto had zulke kleine oogjes dat we hem thuis hebben laten slapen. Eenmaal in de supermarkt werd ik ineens overvallen door het besef dat we vanaf volgende week voor altijd zonder hem boodschappen zullen moeten doen en ik had gelijk spijt dat we hem thuis hadden gelaten.

Help: de aller- allerlaatste dagen zijn nu echt aangebroken.
Maar er is nog zoveel dat ik samen met Winto wil gaat doen…
Het is niet eerlijk.

Boehoe!
Kirsten

Hoi hoi,

Zo nu en dan leren we Winto -min of meer- per ongeluk iets aan.
Zo hadden we een paar maanden geleden al lang geen nieuwe commando’s gekregen i.v.m. ziekte van de trainster. Nu wilden Martijn en ik al vanaf het begin graag aan Winto het commando ‘Shake hands’ leren. Maar onervaren als we zijn wisten we niet hoe we dit moesten aanpakken en uit angst om iets verkeerds aan te leren hebben we het maar laten zitten.

Tot ik op een dag mijn haar aan het föhnen was. Dit vindt Winto altijd erg interessant. Waarom weet ik niet, blijkbaar intrigeert het blaasgeluid hem. Maar goed, hij was op het bed gesprongen om zo dicht mogelijk naast me te kunnen zitten. Hij mag helemaal niet op het bed, maar voor die ene keer vond ik het wel best. Tijdens het föhnen (tja, vrouwen kunnen nu eenmaal meerdere dingen tegelijk…) heb ik een poosje met hem gespeeld.
Op een gegeven moment begon hij speels met zijn voorpoten naar mijn hand te slaan.
Steeds heb ik voorzichtig het slaande pootje even vastgepakt en na een keer of tien het commando ‘shake hands’ toegevoegd. En warempel: Hij snapte het!
Ik heb heel blij het resultaat aan Martijn laten zien en sindsdien geeft Winto braaf zijn pootje als we er om vragen. Het is iets heel simpels natuurlijk, maar wat waren we er trots op!  🙂 

Een tijdje heeft hij geprobeerd om door middel van het pootje geven brokjes te scoren, maar helaas trapten we daar mooi niet in. Nee Winto, alleen als we het commando geven…
Wat wel mooi is; Als we hem na een regenachtige wandeling moeten afdrogen dan geeft hij nu uit zichzelf eerst zijn rechterpoot en daarna zijn linkerpoot. En daar scoort hij dan wel weer brokjes mee!  ;-p

Een paar weken geleden kreeg ik van trainster Arya een soort knoop aan een koordje, bedoeld om het ‘tuggen’ mee aan te leren.
En wat is tuggen nou weer?! Simpel gezegd is dit iets vastpakken en er -recht naar achteren- aan trekken. Zo kan Winto later bijvoorbeeld helpen een jas uit te trekken of een deur te openen.
Het begin van de oefening bestaat uit het losjes vasthouden van het koordje, vlak onder de knoop. Dan nodig je je hond uit om de knoop te pakken (‘Get it’) en dan laat je hem het koordje -terwijl de hond achteruit loopt- langzaam uit je hand trekken.
Zo werkte het met Winto dus ook. Hij is dol op het commando ‘get it’ en het vastpakken en trekken vond hij dan ook niet zo lastig. Alleen moet je op een gegeven moment de woorden ‘get it’ vervangen door ‘tug’. En daar snapte hij niet zo erg veel van. “Tug?” zag je hem denken. “Dat kan vast niet goed zijn…” om daarna snel op z’n gat te gaan zitten en mij vragend aan te kijken.
Dan gingen we een stapje terug in de training en als hij het weer leek te snappen voegde ik het woord ‘tug’ toe.

Maar nee hoor. Het woord ‘tug’ betekend vast iets heel smerigs in hondentaal, want Winto weigerde pertinent.
Tot afgelopen maandag… Ik was er met mijn gedachten niet echt bij en toen ik het tug speeltje pakte zei ik zonder er bij na te denken “Winto, tug!”
En hoepla, meneer trekt het speeltje zonder aarzelen uit mijn hand. Snel weer proberen en ja hoor. Keer op keer trekt hij vlot maar voorzichtig het speeltje uit mijn hand/sok/mouw.
Hoera!
Zoiets moet je natuurlijk gelijk uitbuiten dus sindsdien trekt hij op commando onze handschoenen uit en Martijn’s muts van zijn hoofd. Of het mag weet ik niet, maar leuk is het wel.

Groetjes,
Kirsten

P.S. Nog iets wat ik Winto per ongeluk heb aangeleerd: Mijn sloffen halen!
Reuze handig hoor. Terwijl ik na het wandelen mijn schoenen aan het uitrekken ben zoekt Winto alvast naar mijn sloffen en komt ze netjes in mijn hand afgeven. Super!
Alleen jammer dat ik dan – zoals vanmorgen – opeens een slof in m’n gezicht krijg terwijl ik nog half lig te slapen…
Nou ja, zijn bedoeling is goed.  🙂

Hoi hoi,

Woensdagmiddag was het weer zover: Tijd voor Winto’s jaarlijkse inentingen!
Die gekke Winto had er duidelijk zin in, want er werd in de wachtkamer gesnuft, gepiept en zelfs even geblaft! En Winto blaft nauwelijks dus dat wil wat zeggen.
De dierenarts werd uitbundig begroet en zijn staart draaide als een propeller in de rondte. Ik heb nog nooit een hond gezien die het zo leuk vindt om naar de dierenarts te gaan!
Het beviel hem niet zo om die vieze neusenting te krijgen, maar na wat geproest draaide de propeller weer op volle toeren. Het spuitje bij zijn schouder deed hem al helemaal niet veel. Even krabben en het was klaar.
Daarna nog even met de dierenarts gekletst en terwijl Winto de kamer aan het inspecteren was gaf ze ons nog een paar leuke complimenten over Winto. Ik zag aan haar dat zelfs zij er een beetje moeite mee had dat hij straks weggaat. Wel fijn hoor, zo’n betrokken dierenarts.

Hierna gingen we naar onze plaatselijke supermarkt waar we door de caissière gewezen werden op het feit dat er hier geen honden mochten komen. Lichtelijk verbijsterd stamelde Martijn iets over een “speciale hond“, maar ze hield stug vol. “Nee meneer, we hebben zelfs een sticker op de deur.” Pas nadat Martijn riep “Maar het is een Hulphond!” kwam ze weer een beetje bij kennis. “O ja…” zei ze, terwijl haar wangen aardig rood begonnen te worden. Ik deed er nog een schepje bovenop door te zeggen “En bovendien…we komen hier al meer dan een jaar!” Haar wangen werden nu echt knalrood en plots moest ze al haar aandacht richten op het bonnetje dat uit de kassa kwam. Hierna werd ons nog vriendelijk een fijne dag toegewenst en ze wist niet hoe snel ze verder moest gaan met de volgende klant.

Buiten hebben Martijn en ik elkaar even verbaasd en geamuseerd aangekeken. “Misschien had ik niet ‘speciale hond’ moeten zeggen” grinnikte Martijn. Nadat we er beiden om gelachen hadden, verbaasde ik me er nogmaals over dat juist zij zoiets moest zeggen.
Ja sorry hoor…” zei ik toen strijdlustig “Maar we hebben samen met Winto al zo vaak bij haar aan de kassa gestaan.
Met pretlichtjes in de ogen zijn we naar huis gegaan waar onze ‘speciale hond’ meteen diep in slaap viel. Droom zacht Winto…

Groetjes,
Kirsten

Haha,

Zowel Winto als ik moeten weer wennen aan gras onder de voeten.
Het dooit hier erg hard en we lopen te strompelen over de resten sneeuw en ijs op de wegen. Winto’s poten en buik zijn na elke wandeling pikzwart, gadver!
Hij is blijkbaar gewend geraakt aan het plassen in de sneeuw. Want hoewel 98 procent van het veld sneeuwvrij was zocht hij het laatste restje sneeuw op (een plakkaat van 40 bij 40 centimeter…) om juist daar op te gaan plassen.
Daarnaast kan hij zijn neus niet geloven…zo verschrikkelijk veel geurtjes die nu opeens weer vrijkomen. Het is een Walhalla voor hondenneuzen! 

Tijdens het wandelen vanmorgen kwamen we een hele dappere sneeuwpop tegen. Nou ja, inmiddels kon het beter een ‘sneeuwlijk’ genoemd worden, want door de dooi had het nogal enge vormen aangenomen.
Winto vertrouwde de zaak niet en ging op onderzoek uit. Met de schouders extra breed en de staart hoog liep hij voorzichtig naar de sneeuwpop toe. Op enkele centimeters afstand bleef hij staan en rekte zijn nek zoveel mogelijk uit om veilig aan het gevaarte te kunnen ruiken.
“Hum, niet bijzonders” zag ik hem denken en in een ontspannen houding draaide hij er wat rondjes omheen.
Hij snuffelde aan de takken die de armen moesten voorstellen en liep daarna naar mij toe. Opeens leek hij zich te bedenken en draaide zich met een ruk om. Weer gesnuffel aan de armen/takken en opeens TREK en KRAK!
Die arme sneeuwpop moet nu door het leven met slechts één arm…

Zouden er ook Hulphonden bestaan voor gehandicapte sneeuwpoppen?

Kirsten

Hey,

Gisteren even een dipdag gehad.
De dag dat we hem weg moeten brengen komt steeds dichterbij en daardoor kan ik aan weinig anders meer denken.
De mensen om me heen proberen me op te beuren en af te leiden, maar echt helpen doet het niet. Vooral van die dooddoeners als “Straks heb je weer lekker tijd voor andere dingen” en ” Tja, dat wist je van tevoren” helpen niet bepaald. Want NOU EN dat ik straks weer andere dingen kan gaan doen. Wat is er nou leuker dan bezig zijn met Winto?
En ACH POEH, natuurlijk wist ik dit van tevoren, maar dat betekent toch niet dat ik er niet verdrietig om mag zijn?!

Elke dag tel ik af en in gedachten voeg ik overal de woorden “voor het laatst” aan toe:
Vorige week met de bus naar Emmen-centrum – Voor het laatst
Woensdag met z’n drieën naar de Hema – Voor het laatst
Op zaterdagavond eten bij mijn moeder – Voor het laatst
Naar de dierenarts voor Winto’s inentingen – Voor het laatst
Ik kan er niets aan doen. De woorden vormen zich vanzelf in mijn hoofd.

Vandaag nog twee weken lang met Winto spelen.
Vandaag nog twee weken lang met Winto pronken.
Vandaag nog twee weken lang met Winto wandelen.

Groetjes,
Kirsten

Aloha,

Weer veel gedaan en meegemaakt de afgelopen dagen. Ik zal proberen het een beetje beknopt te houden…anders ben ik morgen nog aan het typen! Dus daar gaat ie:

Afgelopen zaterdag hadden Martijn, Winto en ik ‘party party’, want mijn broer vierde zijn verjaardag. Tevens weer een hele nieuwe ervaring voor Winto want we gingen bowlen! Hij wist bij binnenkomst even niet wat hem overkwam…zou het nu alweer oud & nieuw zijn?!


We hadden een baan in de hoek toegewezen gekregen en dat was voor Winto wel erg fijn. Zo kon hij op z’n gemak rondlopen en wennen aan het harde gebonk van de bowlingballen op de harde ondergrond. Na een paar keer onder de stoelen weggedoken te zijn kwam hij tot rust en na een tijdje ging hij relaxt liggen kauwen op een kauwstaaf. Af en toe keek hij zelfs even hoe de stand van zaken was en of het vrouwtje niet heel erg aan het verliezen was…
 
Maar nee, het vrouwtje hield dapper stand en gerustgesteld ging hij er dan weer bij liggen. Op de baan naast ons waren een stel stoere kerels aan het bowlen en zich erg aan het uitsloven. Toen wij na twee uur moesten vertrekken en Martijn onze charmante schoenen ging wegzetten ving hij van hen nog net de woorden “Ja, het is echt een mooie hond!” op. 
Stoere kerels, heeeel klein hartje.  😉

Om het nieuwe jaar goed te beginnen kwam trainster Arya gistermiddag langs voor een bezoekje. In het weekend had ze me een eindevaluatie formulier toegezonden om in te vullen en die hebben we samen doorgenomen en besproken.
Nadat we beiden een stuk chocoladecake naar binnen hadden gewerkt (die ik in een huisvrouwachtige opwelling had gebakken) zijn we met Winto en Arya’s eigen honden aan de wandel gegaan.
We deden het rustig aan; Geen extra oefeningen of zoiets, maar lekker kletsen en kijken naar de honden die gezamenlijk helemaal uit hun dak gingen in de dikke laag sneeuw.

En eindelijk kon ik eens wat foto’s nemen van Winto samen met andere honden. Meestal heb ik of geen camera bij me of ik ben veel te geamuseerd aan het toekijken en vergeet ik het. Dus terwijl Arya een oogje in het zeil hield heb ik wat foto’s lopen maken van een Winto die zich opperbest aan het vermaken was en de tong buitenboord had hangen.
Hierna was het tijd om weer naar huis te gaan, maar van Winto hadden we de hele middag buiten mogen blijven. Hij had het veel te veel naar zijn zin!Eenmaal thuis is hij in een soort coma gezakt om er pas uit te komen toen Martijn thuis kwam. Zo moe was hij!

Vandaag is het best een bijzondere dag: Winto is nu namelijk precies een jaar bij ons in huis!
Wel apart, ik weet nog heel goed wat voor weer het toen was (saai en grauw), hoe laat Arya aankwam (rond 16:00 uur) en hoe ik me voelde (heel zenuwachtig en verwachtingsvol).
Ik zat al de hele dag te wachten want ik wist niet hoe laat ze zou komen. Tegen vier uur zat ik al een paar uur op de bank en was zelfs in slaap gevallen! Ik werd gewekt door een ‘toet toet’ van Arya’s auto en voordat ze zelfs maar kon uitstappen stond ik al bij de deur. Terwijl zij wat spullen naar binnen bracht mocht ik de puppy zelf uit de auto halen. Met kloppend hart ben ik naar de auto gelopen en heb stilletjes door het raampje naar binnen gekeken. En daar zat ie: Een kleine wollige puppy die probeerde de versnellingspook op te eten.
Onzeker deed ik de autodeur open en heb het bolletje hond opgetild. Tegen die tijd stond Arya ook weer bij de auto en deed mij de mededeling: “O ja, het is geen teefje, maar een reutje.” Nou, dat maakte mij toen echt niets meer uit en samen hebben we hem officieel tot “Winto” gedoopt.

Na de eerste kennismaking met mij en met de woonkamer kwam Martijn terug van zijn werk, maar de nieuwbakken Winto vond het wat veiliger om bij mij in de buurt te blijven. Na een half uurtje is hij dan ook dicht tegen me aan gaan liggen en met zijn kopje op mijn voet in slaap gevallen. Aaaah, wat lief!

En nu zijn we 365 dagen verder en ja… Hij is nog steeds lief!  🙂

Groetjes,
Kirsten