Hulphond Winto

Archive for december 2009

Tuig

Posted on: 7 december 2009

Hoi hoi,

Zo, de Sint is weer terug naar Spanje.
Zowel vrijdag- als zaterdagavond pakjesavond gevierd en het was ook dit jaar weer erg gezellig. Helaas geen bezoek gehad van de goedheiligman zelf, maar dat mocht de pret niet drukken.

Toen iedereen vrijdagavond naar huis was zijn Martijn, Winto en ik aan de wandel gegaan. We lopen ’s avonds meestal dezelfde ronde en tegen het einde komen we door het plaatselijke winkelcentrum. Helaas ‘hangen’ er soms wat ongure types rond, dus als we die zien lopen we een blokje om. Zo ook deze avond, maar plots zag Martijn rook uit een glascontainer komen. Deze dappere meneer gaat dan niet met de brandweer bellen en doorlopen, neehee, er op af!
Voor mij zat er niets anders op dan achter hem aan te hobbelen en Winto bij me te houden. Een paar meter verderop stonden twee jongens met hun mobieltjes in een kledingcontainer te fotograferen. Lekker verdacht natuurlijk en dus sprak Martijn ze aan. Eén ging er gelijk vandoor, maar de tweede bleef staan.
Hij keek niet zo helder uit z’n ogen en zijn gedrag en manier van praten deden vermoeden dat hij Sinterklaas niet met pepernoten had gevierd (hoewel het technisch gesproken natuurlijk nog maar 4 december was).

Martijn heeft hem wat vragen gesteld terwijl hij naar 112 belde, maar echt veel zinnigs kwam er niet uit. Ondertussen bleek dat er nog meer jongens om het hoekje stonden. Zij kwamen deze jongen ‘redden’ door hem persoonlijk bij ons weg te halen. Ze kwamen niet echt bedreigend over, maar ze waren wel in de meerderheid én dronken.
Toen ze hoorden dat de politie en de brandweer gebeld waren gingen ze er met z’n allen vandoor, maar natuurlijk niet voordat ze bij de bakker nog snel even een ruit ingegooid hadden. Sukkels.

Even later arriveerde de brandweer die er aardig wat liters water tegenaan moesten gooien om de brand te blussen. Dit vond Winto erug interessant, maar ook wel een heel klein beetje eng. Maar ook hier gold weer; Brokjes maken veel goed!
Minuten later kwam -eindelijk- de politie eraan. De jongens waren nu allang gevlogen, dus zat er voor hen niets anders op dan onze verklaringen op te nemen en om de eigenaar van de bakkerij in te lichten. Deze was trouwens verrassend snel ter plaatse en gaf ons een zeer kwade blik. Blijkbaar dacht hij dat wij het tuig waren dat bij hem de ruit hadden ingegooid.
Logisch natuurlijk, we zagen er ook erg verdacht uit; Een man met een ‘Hulphond vrijwilliger’ jas aan, een vrouw met een grote felgele reflectieband om haar middel plus een Golden Retriever die zich zichtbaar zat af te vragen waarom we niet naar huis gingen. 
Tuig! Dat zag je zo…

Totaal verkleumt mochten we daarna gaan en eenmaal thuis hebben we eerst een warme chocomel gedronken om weer op temperatuur te komen.
Tuig! Dat zie je zo…

Groeten!

Advertenties

Voor Kirsten,

Wat ging dit jaar toch snel voorbij.
Sint weet nog wat Kirsten een jaar geleden zei:
“Hopelijk hebben we binnenkort een hondje.
Misschien een bruine en anders een blondje!”

En zo geschiedde, het ging toch wel snel.
Begin januari ging dan eindelijk de bel.
Zie hier, zie daar, zie zo.
Daar stond ie dan…Winto

Hij was nog niet groot, meer een kleine bol.
Met Winto beleefde Kirsten heel veel lol.
Er werd getraind, er werd geleerd.
Kirsten voelde zich meestal zeer vereerd.


Winto was erg op Kirsten gericht
en het stel samen was een mooi gezicht.
De trainingen werden ook goed doorlopen.
Beiden hadden het goed gesnopen.
 

Nu een jaar later is het bijna tijd
gaat Winto weer weg, tot onze spijt.
Gelukkig duurt dat moment toch nog even
en kunnen ze samen nog heel veel beleven.

Straks heeft Kirsten weer tijd voor andere dingen.
Fotograferen, knutselen of liedjes zingen.
Sint heeft daarom voor jou 2 mooie geschenken.
De 1e is een surprise om aan Winto te denken.

Het 2e bestaat louter en alleen uit papier,
maar geeft je na Winto vast en zeker veel plezier.
Zo, genoeg geschreven en genoeg gepraat.
Volgend jaar ziet Sint wel hoe het met je gaat.

Groeten,
Sinterklaas

 

Sint bedankt hierbij Martijn voor het schrijven van het mooie gedicht.  

Aloha,

Vandaag een hele spannende dag voor ons, want er zouden foto’s van Winto’s heupen en ellebogen worden gemaakt.
Gisteravond werd ik nog gebeld door trainster Arya die me even wat moed probeerde in te praten en tegelijkertijd ook probeerde om de verwachtingen omlaag te schroeven (“Ga van het ergste uit…”).
Van Winto’s zusje Woukje zijn inmiddels ook foto’s gemaakt. Ze moeten nog wachten op het officiële oordeel, maar de eerste indruk was niet erg goed. Dit deed ons natuurlijk het ergste vrezen voor Winto…

Na toch wel een onrustige nacht hadden we als eerste opstakel Winto zelf. Hij begreep namelijk echt niet waarom hij geen eten kreeg! Martijn of ik hoefde maar langs de voerton te lopen of hij kwam er al verwachtingsvol aanrennen. Helaas voor hem hadden we eerst nog een lange autorit voor de boeg, aangezien we helemaal naar Asten (nabij Eindhoven/Venlo) moesten rijden.
We zijn ruim op tijd van huis vertrokken zodat we zeker wisten dat we er om 13.00 uur zouden zijn. Na een voorspoedige rit reden we helemaal vast in de omleidingen bij Eindhoven en zagen we de wijzers steeds dichtbij de één komen.
Na enig gezweet en gebrom van de TomTom vonden we alsnog de juiste weg en om zes minuten over één parkeerde we op het terrein van de kliniek.

Binnen werden we al vlot geholpen en kreeg Winto een prikje in zijn voorpoot. Dit vond hij helemaal niks, maar kans om te protesteren had hij niet. Ik heb hem vastgehouden en al snel viel hij in slaap.
Het deed me allemaal erg denken aan zijn castratie, want toen is hij ook in m’n armen in slaap gevallen (en eigenlijk was het ook net zo’n akelig gezicht).
Maar goed, wij werden Asten city ingestuurd met de instructie om er over drie kwartier weer te zijn. Tegen onze verwachting in was het er best gezellig en nadat we ergens een cappuccino hadden gedronken was het alweer tijd om terug te gaan. 

De dierenarts had van tevoren gezegd dat hij niet ging zeggen hoe de foto’s eruit zagen. Dit was tegelijkertijd een teleurstelling en een opluchting voor ons. Aan de ene kant wil je het gelijk weten, aan de andere kant wil je nog even uitstel van ‘executie’, om het maar even luguber te verwoorden. 
Maar tot onze verrassing zei hij nu: “Kom maar even naar de foto’s kijken.” Blijkbaar vond hij het niet kunnen om ons van zo ver te laten komen en dan met lege handen terug te sturen. Hij benadrukte wel een paar keer dat de foto’s eerst nog door een professor-in-het-een-en-ander bekeken moeten worden en pas als zijn handtekening eronder staat is de uitslag officieel.
Hij heeft alle foto’s met ons doorgenomen en zijn – onofficiële – mening is dit:
– Geen afwijkingen zichtbaar
– Geen tekenen van artrose  
Kortom:
– Hele normale botten

JA! YES! JOEPIE!
Riepen wij toen inwendig.

Hierna mochten we Winto ophalen en die had helemaal geen zin om zijn bench te verlaten. Met enig getrek en gesjor (hij weegt tenslotte 30 kilo) heeft de dierenarts hem eruit gekregen en daar stond meneer: Wankelend als een dronken zeeman, maar wel met lief kwispelend staartje. 
Terwijl de dierenarts aan Martijn uitlegde hoe we het beste terug konden rijden liep ik voorzichtig met Winto naar de auto. Hij heeft de hele tijd lopen kwispelen en toen ik dacht dat hij weer een beetje helder was heb ik hem een paar brokjes voorgehouden. Nou, ik heb hem nog nooit met zoveel smaak zien eten. 🙂

Ik ben samen met Winto op de achterbank gaan zitten (Martijn mocht voor chauffeur spelen) en hij heeft de hele tijd met zijn kopje op mijn schoot liggen slapen. Halverwege de rit zijn we gestopt om Winto uit te laten en om zelf even wat te gaan drinken. Hij is lekker naast me op de grote, leren bank gekropen en voor deze keer mocht dat best. Van mij dan, weet niet hoe La Place hierover dacht, haha.

Nu zijn we gelukkig weer thuis en best gaar na twee keer drie uur in de auto gezeten te hebben. Winto lijkt weer helemaal wakker te zijn en denkt maar aan één ding: Brokjes!
Echt opgelucht zijn we nog niet, dat zijn we -misschien- pas als we de officiële uitslagen horen.

Nog een paar dagen afwachten.

Groeten,
Kirsten


Advertenties

  • Geen
  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën