Hulphond Winto

Filmpremière Hachi

Posted on: 12 december 2009

Hey hoi,

Poeh zeg, wat een drukke en lange dag vandaag!
Vanmorgen rond zes uur opgestaan, aangekleed (‘Casual Chique’), ontbeten en tot slot een leuke wandeling met Winto gemaakt. Hij vond het raar dat we zo vroeg op pad waren, maar hij was erg vrolijk en heeft super netjes met ons meegelopen.

Om acht uur zaten we in de auto en konden we op weg. Het plan was om naar Weesp te rijden en vanaf daar met de trein verder te reizen. Zo gezegd, zo gedaan en omdat het rustig was op de weg waren we ruim op tijd. Tot mijn verbazing wilde Winto absoluut niet in de trein stappen, maar met vereende krachten hebben we hem erin getild. Eenmaal in de trein bleef hij wat angstig vanwege alle ‘huf, puf, tssssssss’ geluiden, maar hij heeft steun gezocht bij mij en daarna ging het wel weer. Het uitstappen was geen enkel probleem, een beleefd sprongetje en meneer stond met zijn vier pootjes op de grond.

We hebben een aantal keer de weg moeten vragen, maar ondanks dat waren we toch mooi rond 11 uur bij de bioscoop. Op de hoek snel m’n gympies geruild voor nette hakjes en op naar binnen!
En ja, er lag een heuse rode loper, geflankeerd door twee prachtige Akita honden. Jeetje, wat zijn die mooi! Ze zien eruit als fluffy teddyberen gekruist met husky’s.
Winto vond ze ook erg interessant, maar de Akita’s keurden hem geen blik waardig. Tja, een echte keizer kijkt natuurlijk niet naar zijn nederige onderdanen.

Binnen moesten we ons melden en werden we op de gastenlijst aangekruist. Hier wisten ze ons ook al te vertellen dat er aan de zijkant van de zaal plekken voor ons gereserveerd waren vanwege Winto. Heel fijn, we hadden ons al een beetje zorgen gemaakt. In het midden van een rij zitten met een -eventueel- onrustige hond leek ons geen pretje.
Nadat we ons langs Martin Gaus en andere mensen gewurmd hadden konden we even acclimatiseren. Veel tijd hiervoor hadden we niet want al vrij vlot na onze aankomst gingen de deuren van de zaal open. Ze hadden natuurlijk op ons gewacht.  ;-p

In de zaal was het niet moeilijk te zien waar wij mochten zitten; De stoelen waar heel groot ‘gereserveerd’ op stond, die waren voor ons. We hadden een mooi plekje. Wel een beetje erg schuin van het doek, maar geen stoelen vóór ons zodat Winto zich vrij kon bewegen zonder iemand te storen.
Inmiddels hadden wij erg de zenuwen te pakken, want Winto leek niet van plan om rustig te gaan liggen. En toen Bridget Maasland met één van de Akita’s binnenkwam was het hek van de dam. Winto kan het namelijk niet hebben als er een andere hond in de buurt is en hij er niet even kennis mee mag gaan maken. Dus terwijl Bridget (met camera’s en al) haar praatje ging houden besloot Winto er lekker tussendoor te gaan blaffen (“Joehoe, hier ben ik! Ja hallo, hieeeerzooooo!”). Dus ongewild werden hij en wij kort het onderwerp van gesprek en mochten we zelfs even in de camera zwaaien. Oeps…

Hierna vertrok de Akita gelukkig en begon de film. Winto vond het mega spannend, want zo’n grote tv hebben wij thuis niet. Aan zijn smoel te zien heeft hij een paar keer op het punt gestaan om te blaffen, maar door preventief in te grijpen konden we dit voorkomen.
Na een tijdje was de nieuwigheid eraf en is hij gaan slapen. Martijn en ik hebben elkaar opgelucht aangekeken en toen konden we echt van de film genieten. Nou ja, genieten…als je het leuk vindt om te huilen dan wel. Ik kon me namelijk een beetje te goed inleven en aan het gesnotter in de zaal te horen was ik niet de enige. Vooral op het eind met een hele oude Akita in beeld, sommige oude honden zijn zo verschrikkelijk aandoenlijk.

Toen de film was afgelopen heb ik mijzelf eerst even moeten fatsoeneren.  Tranen zijn niet goed voor je make-up!
Er was nog de gelegenheid om wat te drinken, maar we konden aan Winto merken dat het wel genoeg was voor vandaag. We troffen bij de uitgang nog de Royal Canin meneer (die de wedstrijd georganiseerd had) en hem hebben we hartelijk bedankt voor de kaartjes en de mooie plaatsen. Vond ie volgens mij wel leuk om te horen.
Na buiten wat foto’s van het gebouw te hebben gemaakt zijn we richting het station gelopen.

Ik heb onderweg heel wat nieuwsgierige blikken richting Winto zien gaan. Het begrip ‘Hulphond’ is hier blijkbaar iets onbekends. En alle Franse, Spaanse en Engelse toeristen vonden Winto al helemaal bijzonder. Ze vroegen nog net niet of ze met hem op de foto mochten, haha.   
Bij de trein aangekomen hupte hij zonder blikken of blozen naar binnen en tijdens de rit heeft hij rustig om zich heen liggen kijken. Heel anders dan de heenreis dus. Gek beestje.

Na een korte tussenstop in Amersfoort was het toch echt tijd om naar huis te gaan. Alledrie waren we moe en de woorden ‘lekker slapen’ begonnen steeds aantrekkelijker te klinken…

Dus tot de volgende blog en slaap lekker.

Gaap,
Kirsten

O ja, mocht je willen weten welke ‘BN-ers’ we nog meer gezien hebben:
Gijs Staverman en Fabienne de Vries en buiten zagen we Patrick en Terence van Supernick (programma op Nickelodeon). Maar ik moet toegeven dat wij nogal slecht zijn in het herkennen van ‘bekende’ mensen dus voor hetzelfde geld zat de hele cast van Onderweg naar Morgen ook in de zaal.

Advertenties

1 Response to "Filmpremière Hachi"

Haaaaai wat een belevenis he!
Ik ben Angelina en zat ook bij je in de zaal te snotteren hahah!
en hoorde je hond ook blaffen naar de akita, ik vond het wel grappig om zo je verhaal te lezen.

Groetjes, Angelina en de akitaatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: