Hulphond Winto

En rek en strek…

Posted on: 1 december 2009

Aloha,

Vandaag een hele spannende dag voor ons, want er zouden foto’s van Winto’s heupen en ellebogen worden gemaakt.
Gisteravond werd ik nog gebeld door trainster Arya die me even wat moed probeerde in te praten en tegelijkertijd ook probeerde om de verwachtingen omlaag te schroeven (“Ga van het ergste uit…”).
Van Winto’s zusje Woukje zijn inmiddels ook foto’s gemaakt. Ze moeten nog wachten op het officiële oordeel, maar de eerste indruk was niet erg goed. Dit deed ons natuurlijk het ergste vrezen voor Winto…

Na toch wel een onrustige nacht hadden we als eerste opstakel Winto zelf. Hij begreep namelijk echt niet waarom hij geen eten kreeg! Martijn of ik hoefde maar langs de voerton te lopen of hij kwam er al verwachtingsvol aanrennen. Helaas voor hem hadden we eerst nog een lange autorit voor de boeg, aangezien we helemaal naar Asten (nabij Eindhoven/Venlo) moesten rijden.
We zijn ruim op tijd van huis vertrokken zodat we zeker wisten dat we er om 13.00 uur zouden zijn. Na een voorspoedige rit reden we helemaal vast in de omleidingen bij Eindhoven en zagen we de wijzers steeds dichtbij de één komen.
Na enig gezweet en gebrom van de TomTom vonden we alsnog de juiste weg en om zes minuten over één parkeerde we op het terrein van de kliniek.

Binnen werden we al vlot geholpen en kreeg Winto een prikje in zijn voorpoot. Dit vond hij helemaal niks, maar kans om te protesteren had hij niet. Ik heb hem vastgehouden en al snel viel hij in slaap.
Het deed me allemaal erg denken aan zijn castratie, want toen is hij ook in m’n armen in slaap gevallen (en eigenlijk was het ook net zo’n akelig gezicht).
Maar goed, wij werden Asten city ingestuurd met de instructie om er over drie kwartier weer te zijn. Tegen onze verwachting in was het er best gezellig en nadat we ergens een cappuccino hadden gedronken was het alweer tijd om terug te gaan. 

De dierenarts had van tevoren gezegd dat hij niet ging zeggen hoe de foto’s eruit zagen. Dit was tegelijkertijd een teleurstelling en een opluchting voor ons. Aan de ene kant wil je het gelijk weten, aan de andere kant wil je nog even uitstel van ‘executie’, om het maar even luguber te verwoorden. 
Maar tot onze verrassing zei hij nu: “Kom maar even naar de foto’s kijken.” Blijkbaar vond hij het niet kunnen om ons van zo ver te laten komen en dan met lege handen terug te sturen. Hij benadrukte wel een paar keer dat de foto’s eerst nog door een professor-in-het-een-en-ander bekeken moeten worden en pas als zijn handtekening eronder staat is de uitslag officieel.
Hij heeft alle foto’s met ons doorgenomen en zijn – onofficiële – mening is dit:
– Geen afwijkingen zichtbaar
– Geen tekenen van artrose  
Kortom:
– Hele normale botten

JA! YES! JOEPIE!
Riepen wij toen inwendig.

Hierna mochten we Winto ophalen en die had helemaal geen zin om zijn bench te verlaten. Met enig getrek en gesjor (hij weegt tenslotte 30 kilo) heeft de dierenarts hem eruit gekregen en daar stond meneer: Wankelend als een dronken zeeman, maar wel met lief kwispelend staartje. 
Terwijl de dierenarts aan Martijn uitlegde hoe we het beste terug konden rijden liep ik voorzichtig met Winto naar de auto. Hij heeft de hele tijd lopen kwispelen en toen ik dacht dat hij weer een beetje helder was heb ik hem een paar brokjes voorgehouden. Nou, ik heb hem nog nooit met zoveel smaak zien eten. 🙂

Ik ben samen met Winto op de achterbank gaan zitten (Martijn mocht voor chauffeur spelen) en hij heeft de hele tijd met zijn kopje op mijn schoot liggen slapen. Halverwege de rit zijn we gestopt om Winto uit te laten en om zelf even wat te gaan drinken. Hij is lekker naast me op de grote, leren bank gekropen en voor deze keer mocht dat best. Van mij dan, weet niet hoe La Place hierover dacht, haha.

Nu zijn we gelukkig weer thuis en best gaar na twee keer drie uur in de auto gezeten te hebben. Winto lijkt weer helemaal wakker te zijn en denkt maar aan één ding: Brokjes!
Echt opgelucht zijn we nog niet, dat zijn we -misschien- pas als we de officiële uitslagen horen.

Nog een paar dagen afwachten.

Groeten,
Kirsten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: