Hulphond Winto

Archive for december 2009

Haha,

Typ ik gister in mijn blog dat ik blij ben om weer veilig te kunnen wandelen, verwachten ze nu “ijzel met verradelijke gladheid tot gevolg” en ”in de avond sneeuw met een uiteindelijk sneeuwdek van 5-10 cm”
Fraai is dat!  🙂

Winto zit ondertussen dicht bij me. Ze zijn buiten regelmatig aan het knallen en daar wordt hij onrustig van (maar gelukkig niet in paniek). Wel schattig; Vanmiddag lag hij op het kleed op een kauwstaaf te kauwen en plots klonk er buiten een harde knal. Winto stond gelijk op, liep naar me toe en ging dicht tegen me aan liggen om daarna lekker verder te kauwen. Vind het een fijn idee dat hij zich hier zo veilig voelt!

Martijn heeft een aantal weken geleden besloten om zich ook voor het goede doel in te zetten. En welk goede doel zou dit kunnen zijn? Stichting Hulphond natuurlijk!
Sinds een week is het officieel en mag hij zich collectecoördinator voor Stichting Hulphond noemen. 
De bedoeling is dat hij twee keer per jaar bij bedrijven langsgaat die een collectebus op de toonbank of balie hebben staan om deze te legen. De collectebusjes hebben de vorm van hondenhokjes, erg schattig.
Martijn neemt hier de buitendorpen voor zijn rekening en zal proberen om bij nieuwe bedrijven ook een hondenhokje geplaatst te krijgen.

Vanmiddag was zijn eerste ronde en met veel plezier is hij op weg gegaan. De opbrengst was heel verschillend. Van een paar centen (?!) tot ruim € 50 in één hokje. Hopelijk krijgt hij nog een aantal bedrijven zo ver om een hokje neer te zetten en kunnen we zo, ook na Winto, nog iets voor de stichting betekenen. Nog even en we hebben beide een aureool boven onze zoete hoofdjes hangen…   ;-p

Doei doei,
Kirsten

Advertenties

Dooi

Posted on: 28 december 2009

Hoi,

Zo, de kerstdagen zitten er weer op!
Sinds ik Martijn ken heb ik er gratis een derde kerstdag bijgekregen. Zijn oma is namelijk jarig op 27 december. Dat zijn dus drie dagen achtereen gevuld met geklets, (uit) eten en drinken. Poeh zeg.
Het is me onduidelijk hoe oud ze precies is geworden. Ze zegt zelf 81 jaar terwijl wij toch echt meer denken in de richting van 93…
Nou ja, je bent zo jong als je je voelt.  ;-p

Uiteraard hebben we Winto alle kerstdagen op sleeptouw genomen en dit ging heel goed. Alleen op de laatste dag kon ik merken dat hij het nu wel welletjes vond. Dus vandaag was het een kerstbezoek-vrije dag.

We hebben best een rare wandelweek achter de rug.
De kerstvakantie begon met sneeuw; Winto vond het geweldig en wij daarom ook. Op sommige plekken was het lastig wandelen, maar wat was het mooi…
Sneeuwballen gooien, sneeuw in je schoenen en sneeuw op de deurmat, heerlijk!

Op de wegen werd de sneeuw door auto’s platgereden waardoor er centimeters dikke lagen ijs ontstonden. En toen er geen sneeuw meer viel werd het wandelen meer een hoe-breek-ik-mijn-benen-niet-tocht voor gevorderden. Ook Winto had er last van en hij is een paar keer pijnlijk onderuitgegaan.
Daarna begon het te dooien. De dikke lagen ijs begonnen aan de randen af te breken wat weer voor gevaarlijke glas-achtige scherven zorgde. Heel griezelig, maar gelukkig hebben we het zonder bloederige hondenpootjes doorstaan.

Maar goed, de dooi zette door en vrijdagmiddag begon het zelfs te regenen.
Dit was echt één van de meest miserabele wandelingen van dit jaar:
We glibberden alle kanten op en op sommige punten zakte onze voeten door het ijs, waarna er koude golven water onze schoenen in klotsten. Brrr!!!
Toen we veilig thuis waren aangekomen kon ik mijn schoenen en sokken uitwringen. 
Inmiddels ligt er hier her en der nog een bultje sneeuw, maar wat is het heerlijk om – voor nu – weer veilig te kunnen wandelen.   

Nu de kerst voorbij is richten we ons op oud & nieuw. Ik ben heel benieuwd hoe dit zal gaan, want Winto vindt harde (vuurwerk)knallen best eng. Enkele weken geleden liepen Martijn, Winto en ik onze vaste avondroute. Tegen het eind kwamen we langs het winkelcentrum waar net op dat moment een stel ‘”kerels” met rotjes begonnen te gooien. Wij schrokken ons alledrie te pletter en sindsdien houdt Winto niet meer zo van harde knallen. Gek hé?! Gelukkig reageert hij niet op onweer of andere harde geluiden, maar sinsdien trainen we wel intensief met o.a. een vuurwerk-cd en dat gaat gelukkig heel aardig. 

Vol spanning wacht ik nu op wat komen gaat. En ik ben stiekem ook best zenuwachtig voor donderdag/vrijdag. Want hoe zal Winto reageren?
En help: Dan gaat het aftellen werkelijk beginnen… 

Groet,
Kirsten      

P.S. Vanmorgen naar het tuincentrum geweest. En ja: ze hadden de pluchen kerst-eekhoorntjes nog. En nee: Ik heb ze niet gekocht. Natuurlijk niet!

Jippie,

Eindelijk hebben we de uitslag gekregen van de foto’s van Winto’s heupen en ellebogen. Het kon ook niet anders dan dat ze ons ‘vergeten’ waren.
Ik was het wachten helemaal zat en had een mailtje naar onze trainster gestuurd met de strekking van ‘waar blijft het’. Het is tenslotte niet erg netjes om te zeggen dat de uitslag binnen drie dagen bekend is en ons dan drie weken te laten wachten…

Maar goed, ze zou er gelijk nogmaals achteraan gaan en vanmorgen belde ze met het puike nieuws:
Winto heeft goede heupen én goede ellebogen!
We hebben een dansje door de sneeuw gemaakt en Winto daarna gefeliciteerd met zijn botten.   🙂

Voor de heupen bestaan er diverse kwalificaties, even simpel omschreven komt dit neer op:
HD A = zeer goed
HD B = goed
HD C = matig
HD D = slecht
HD E = zeer slecht

HD betekent Heup Dysplasie. Dit is een aandoening van het heupgewricht wat kan worden veroorzaakt door erfelijkheid- maar ook door omgevings factoren.
Zo. Ook weer wat geleerd vandaag, haha.

Winto heeft de kwalificatie HD B meegekregen. Gewoon goed dus.
Dit is voldoende voor hem om door te gaan in het traject voor Hulphond. De dierenarts in Asten had ons al positief bericht gegeven, maar nu zijn we pas echt opgelucht.

Alleen jammer dat we er drie weken op moesten wachten.  😉

Groetjes,
Kirsten

Ahum,

Lang, lang geleden (eergister om precies te zijn) vielen hier de eerste sneeuwvlokjes. Winto keek er nogal raar van op en probeerde ze één voor één uit de lucht te happen. Erg zinvol was dit niet, want er vielen meer vlokken dan hij kon vangen.
Hierna besloot hij dat het leuk zou zijn om door een paar waterplassen te stampen. Niets is tenslotte leuker dan natte pootjes te krijgen en dan tegen het baasje aan te springen. Maar helaas…de waterplassen waren bevroren en behalve een Bambi-look-a-like glijpartij en een gedeukt ego viel er niet veel meer te spetteren.
Gelukkig is hij positief ingesteld en wilde hij als troost graag even met zijn blauwe klosje spelen. En vooruit, even snel op de foto wilde hij ook wel:

Nadat ik eindeloos met het blauwe klosje had gegooid en Winto per ongeluk in mijn hand had gebeten (omdat hij dacht dat dit het klosje was) vond ik het wel genoeg voor deze wandeling.
Thuis aangekomen ging hij tevreden op een kauwstaaf liggen kauwen terwijl er op mijn hand een grote blauwe plek begon te vormen. 
De rest van de dag gebeurde er niet veel bijzonders en ‘s nachts heeft iedereen heerlijk warm liggen slapen.

De volgende dag (gister dus) lag er nog steeds niet erg veel sneeuw, maar koud was het wel. Ik pakte mezelf goed in en samen met Winto ging ik op weg. Ondanks de kou was het fijn wandelen. Winto houdt er erg van om door netjes aangeharkte bergen blaadjes te banjeren. Maar wat een tegenvaller; Alle bladeren waren bevroren. Dat voelde helemaal niet zo lekker aan zijn buikje! Het viel hem zwaar tegen, die hele winter was dus toch niet zo leuk.
Maar weer liet hij zich van zijn positieve kant zien en gaf de moed niet op. Tenslotte lagen er meerdere bergen blaadjes op de route en die wilde hij allemaal uitproberen. Helaas stak ik daar een stokje voor en liepen we met grote vaart langs de bladeren. Volgende keer beter!

’s Middags begon het echt goed te sneeuwen. Heerlijk weer dus om binnen te blijven en met een beker warme chocolademelk op de bank te gaan zitten. Maar het hondenbeest had toch zijn beweging nodig, dus vol goede moed stapten we naar buiten. 
Zodra Winto de sneeuw onder zijn poten voelde ging hij helemaal los en de hele wandeling heeft hij zich als een idioot gedragen. Keihard rondrennen, zijn neus in de sneeuw steken, sneeuwballen vangen en takken uit de bevroren grond trekken.
Ik geloof dat hij zijn echte passie nu wel heeft gevonden: Sneeuw! Ik hoop voor hem dat zijn nieuwe baasje naar Zweden of Lapland wil emigreren (lekker handig ook met een rolstoel…) want dan kan hij maandenlang in de sneeuw rondrennen in plaats van – misschien – deze paar dagen.

Ook vandaag heeft Winto weer de tijd van zijn leven. Aandacht voor het baasje/het verkeer/andere honden? Ach, misschien morgen weer.
🙂

Vorstelijke groeten,
Kirsten en Sneeuwprins Winto (en hij leefde nog lang en gelukkig…)

Hey hoi,

Poeh zeg, wat een drukke en lange dag vandaag!
Vanmorgen rond zes uur opgestaan, aangekleed (‘Casual Chique’), ontbeten en tot slot een leuke wandeling met Winto gemaakt. Hij vond het raar dat we zo vroeg op pad waren, maar hij was erg vrolijk en heeft super netjes met ons meegelopen.

Om acht uur zaten we in de auto en konden we op weg. Het plan was om naar Weesp te rijden en vanaf daar met de trein verder te reizen. Zo gezegd, zo gedaan en omdat het rustig was op de weg waren we ruim op tijd. Tot mijn verbazing wilde Winto absoluut niet in de trein stappen, maar met vereende krachten hebben we hem erin getild. Eenmaal in de trein bleef hij wat angstig vanwege alle ‘huf, puf, tssssssss’ geluiden, maar hij heeft steun gezocht bij mij en daarna ging het wel weer. Het uitstappen was geen enkel probleem, een beleefd sprongetje en meneer stond met zijn vier pootjes op de grond.

We hebben een aantal keer de weg moeten vragen, maar ondanks dat waren we toch mooi rond 11 uur bij de bioscoop. Op de hoek snel m’n gympies geruild voor nette hakjes en op naar binnen!
En ja, er lag een heuse rode loper, geflankeerd door twee prachtige Akita honden. Jeetje, wat zijn die mooi! Ze zien eruit als fluffy teddyberen gekruist met husky’s.
Winto vond ze ook erg interessant, maar de Akita’s keurden hem geen blik waardig. Tja, een echte keizer kijkt natuurlijk niet naar zijn nederige onderdanen.

Binnen moesten we ons melden en werden we op de gastenlijst aangekruist. Hier wisten ze ons ook al te vertellen dat er aan de zijkant van de zaal plekken voor ons gereserveerd waren vanwege Winto. Heel fijn, we hadden ons al een beetje zorgen gemaakt. In het midden van een rij zitten met een -eventueel- onrustige hond leek ons geen pretje.
Nadat we ons langs Martin Gaus en andere mensen gewurmd hadden konden we even acclimatiseren. Veel tijd hiervoor hadden we niet want al vrij vlot na onze aankomst gingen de deuren van de zaal open. Ze hadden natuurlijk op ons gewacht.  ;-p

In de zaal was het niet moeilijk te zien waar wij mochten zitten; De stoelen waar heel groot ‘gereserveerd’ op stond, die waren voor ons. We hadden een mooi plekje. Wel een beetje erg schuin van het doek, maar geen stoelen vóór ons zodat Winto zich vrij kon bewegen zonder iemand te storen.
Inmiddels hadden wij erg de zenuwen te pakken, want Winto leek niet van plan om rustig te gaan liggen. En toen Bridget Maasland met één van de Akita’s binnenkwam was het hek van de dam. Winto kan het namelijk niet hebben als er een andere hond in de buurt is en hij er niet even kennis mee mag gaan maken. Dus terwijl Bridget (met camera’s en al) haar praatje ging houden besloot Winto er lekker tussendoor te gaan blaffen (“Joehoe, hier ben ik! Ja hallo, hieeeerzooooo!”). Dus ongewild werden hij en wij kort het onderwerp van gesprek en mochten we zelfs even in de camera zwaaien. Oeps…

Hierna vertrok de Akita gelukkig en begon de film. Winto vond het mega spannend, want zo’n grote tv hebben wij thuis niet. Aan zijn smoel te zien heeft hij een paar keer op het punt gestaan om te blaffen, maar door preventief in te grijpen konden we dit voorkomen.
Na een tijdje was de nieuwigheid eraf en is hij gaan slapen. Martijn en ik hebben elkaar opgelucht aangekeken en toen konden we echt van de film genieten. Nou ja, genieten…als je het leuk vindt om te huilen dan wel. Ik kon me namelijk een beetje te goed inleven en aan het gesnotter in de zaal te horen was ik niet de enige. Vooral op het eind met een hele oude Akita in beeld, sommige oude honden zijn zo verschrikkelijk aandoenlijk.

Toen de film was afgelopen heb ik mijzelf eerst even moeten fatsoeneren.  Tranen zijn niet goed voor je make-up!
Er was nog de gelegenheid om wat te drinken, maar we konden aan Winto merken dat het wel genoeg was voor vandaag. We troffen bij de uitgang nog de Royal Canin meneer (die de wedstrijd georganiseerd had) en hem hebben we hartelijk bedankt voor de kaartjes en de mooie plaatsen. Vond ie volgens mij wel leuk om te horen.
Na buiten wat foto’s van het gebouw te hebben gemaakt zijn we richting het station gelopen.

Ik heb onderweg heel wat nieuwsgierige blikken richting Winto zien gaan. Het begrip ‘Hulphond’ is hier blijkbaar iets onbekends. En alle Franse, Spaanse en Engelse toeristen vonden Winto al helemaal bijzonder. Ze vroegen nog net niet of ze met hem op de foto mochten, haha.   
Bij de trein aangekomen hupte hij zonder blikken of blozen naar binnen en tijdens de rit heeft hij rustig om zich heen liggen kijken. Heel anders dan de heenreis dus. Gek beestje.

Na een korte tussenstop in Amersfoort was het toch echt tijd om naar huis te gaan. Alledrie waren we moe en de woorden ‘lekker slapen’ begonnen steeds aantrekkelijker te klinken…

Dus tot de volgende blog en slaap lekker.

Gaap,
Kirsten

O ja, mocht je willen weten welke ‘BN-ers’ we nog meer gezien hebben:
Gijs Staverman en Fabienne de Vries en buiten zagen we Patrick en Terence van Supernick (programma op Nickelodeon). Maar ik moet toegeven dat wij nogal slecht zijn in het herkennen van ‘bekende’ mensen dus voor hetzelfde geld zat de hele cast van Onderweg naar Morgen ook in de zaal.

Hoera,

Eindelijk heb ik ook eens iets gewonnen!
Ik mag samen met Martijn en Winto naar de filmpremière van ‘Hachi’ in het Pathé-Tuschinski in Amsterdam.

Het was een wedstrijd van Royal Canin en om kans te maken moest je een foto van, hoe kan het ook anders, je hond insturen.
Nu heb ik massa’s leuke foto’s van Winto, maar uiteindelijk heb ik voor deze gekozen:

Tja, en toen kreeg ik gisteren opeens bericht dat ik één van de gelukkige winnaars ben!
Eerst gevraagd of hulphonden welkom zijn en volgens Royal Canin was dat zo.
Nou ja, ze gaan ons toch niet meer wegsturen als we daar eenmaal over de rode loper paraderen. Toch!?!?

Nu nog uitzoeken of ik iets in de kast heb hangen wat voldoet aan de dresscode ‘Casual Chique’…

Bye bye,
Kirsten



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën