Hulphond Winto

Archive for november 2009

Hey hoi,

Vandaag een andere dag gehad dan normaal, want Winto is ’s middags met Martijn mee naar school gegaan.
Martijn geeft les aan groep 5 (basisschool) en in dit jaar moeten de kinderen voor het eerst een spreekbeurt houden.
Heel spannend natuurlijk en daarom gaf de meester het goede voorbeeld door als eerste een spreekbeurt te houden. En ja, die ging natuurlijk over Winto. 🙂

In de middagpauze heeft Martijn Winto opgehaald en was het voor mij verder afwachten. We hadden van tevoren alles goed doorgesproken dus ik was er aardig gerust op dat alles goed zou gaan. Maar ja, het blijft een hond natuurlijk en die kunnen soms anders reageren dan dat je gedacht had.

Ondertussen zat ik opeens heel zielig (nou ja…) en alleen in het huiske en dat voelde toch een beetje raar!
Aan de ene kant genoot ik erg van mijn tijdelijke vrijheid, maar aan de andere kant miste ik gelijk mijn kleine gouden schaduw.
Vol verwachting heb ik dan ook gewacht op een teken van leven van Martijn, maar die had het natuurlijk veel te druk! Nou ja, dan maar naar de sportschool, eindelijk eens dat ene tijdschrift lezen en vlug de was doen.
Rond half vijf kwamen beide mannen weer thuis en aan de brede glimlach van Martijn te zien was alles goed gegaan.

Winto had zich heel goed gedragen (natuurlijk) en zowel Martijn als de kinderen hadden het hartstikke leuk gevonden (natuurlijk!).
Van de klas mag Winto nog veel vaker mee naar school, haha.

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hoi Winto,

Wat was je weer lekker vervelend vanavond.
Martijn was net naar school voor een vergadering en ik dacht lief te zijn en je mee te nemen uit wandelen. Het regende dan wel, maar gelukkig zijn we beiden niet van suiker.
Maar jij had andere plannen en we waren de deur nog niet uit of je haalde standje Kangoeroe uit de kast, dit keer inclusief scherpe nagels en tanden > je nieuwste trucje (dus misschien kan ik het nu beter standje ‘Wintzilla’ noemen…).

Helemaal gek werd ik er van en jij wist niet van ophouden. Bij het grasveld leek het er even op dat je kalmeerde, maar dat was vals alarm. Je had alleen iets interessants zien liggen tussen de vele herfstblaadjes en besloten dat je het wilde meenemen. Ik kon niet zien wat het was, maar jouw kennende zou het vast iets jakkie-bah zijn. Na een “drop it” van mijn kant liet je het vallen en konden we verder.
Maar dat je de buit moest laten liggen beviel je allerminst en als wraak haalde je gelijk standje Wintzilla weer tevoorschijn.  

Na een grom en een grauw hield je eindelijk op en konden we fatsoenlijk doorlopen. We waren lekker op gang toen ik merkte dat ik het zwarte Royal Canin tasje kwijt was. Dit tasje heb ik sinds kort altijd bij me, omdat ik hier de brokjes in doe waarmee ik je beloon als je netjes langs een andere hond loopt. Fijn moment om het te verliezen zo in de regen, in het donker en tijdens de herfst!

Op een drafje zijn we dezelfde weg terug gegaan als dat we gekomen waren en ondertussen kreeg ik al een vaag vermoeden.
We waren inmiddels bijna terug bij het grasveld toen ik tegen je zei: 
“Winto, zoek tasje! Waar is tasje?” 
En ja hoor…jij wist precies wat ik bedoelde en als een klein raketje rende je naar het grasveld. Binnen enkele seconden had je het tasje weer terug gevonden om het daarna netjes in mijn hand te leggen. Helemaal geen jakkie-bah dus, maar gewoon mijn eigen zakje met brokjes!

Wat was ik trots op je, mijn lieve hondenkind.
Respect voor je goede geheugen, sterke neus en goedmoedige karakter!

Pootje van
Kirsten


Advertenties

  • Geen
  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën