Hulphond Winto

Jingle Bells

Posted on: 25 november 2009

Hoi hoi,

Winto, Martijn en ik zijn vanmiddag naar het plaatselijke tuincentrum geweest. Gewoon even rondstruinen op zoek naar nieuwe plantjes en frutsels.
Van uit het niets stonden we ineens in een Winter Wonderland, want ja: Kerstmis komt er aan!
Het begon al een beetje te schemeren buiten en dankzij alle lichtjes leek het best gezellig (sorry Sint, maar geen zorgen; Sinterklaas rocks!).
We hebben thuis al kerstballen genoeg, dus daar hoefden we niet naar te kijken. 

In een hoek stond een grote tafel met bewegend kerstspul. Benieuwd hoe Winto hier op zou reageren, zijn we er naartoe gegaan. Op een pluchen boomstam zaten drie pluchen eekhoorntjes in kerstoutfit (wie verzint dit soort dingen toch?!) en natuurlijk…na op een knopje gedrukt te hebben, begonnen ze een hele valse versie te zingen van het liedje Jingle Bells.
Winto keek zijn ogen uit en kon de verleiding niet weerstaan om even met zijn voorpoten op de tafel te leunen om aan de eekhoorntjes te ruiken. Deze deden inmiddels een halfslachtig dansje en het liedje ging maar door en door. Zelfs zo lang dat Winto er na een tijdje zuchtend bij ging zitten.

Hierna liepen we om de tafel heen, zodat hij ook alle andere dingen kon bekijken. Zo vond hij de mini plastic mensjes die op een mini plastic sleetje van een mini plastic heuveltje af roetsjen erg interessant en ook leuk waren de mini plastic mensjes die rondjes schaatsten op een mini plastic ijsbaantje. Alles uiteraard begeleid door een mechanisch klinkend kerstlied.

Tot slot liepen we naar een kerstboom die in een omgekeerde paraplu stond. Bovenuit de kerstboom kwamen kleine sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen die door de plu weer werden opgevangen en die van daar uit op één of andere manier weer getransporteerd werden naar boven. Een oneindige cirkel van sneeuw dus.
En Winto zou Winto niet zijn als hij niet even zou proberen of de vlokjes eetbaar waren. Nou niet dus en met een vies gezicht trok hij zijn hoofd weer uit de paraplu. Helaas gaan droge plastic vlokjes en een natte neus niet samen en heb ik hem eerst moeten bevrijden uit de greep van de sneeuwvlokjes’ from hell’. Tenminste, volgens Winto. Leuk hè, winter! Haha.  

Hierna hadden we het wel gezien met al die plastic kerstspullen en zijn we naar huis gegaan. Misschien komen we nog een keer terug (na Sinterklaas natuurlijk) om een stel pluchen eekhoorntjes te kopen…
Ach nee, toch maar niet.
Ik heb ook zo m’n trots.

Ho ho ho,
Kirsten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën

    %d bloggers liken dit: