Hulphond Winto

Archive for november 2009

MEGA

Posted on: 30 november 2009

Hoera voor mij,

Gisteren was ik jarig!
Winto vond het wel raar, al die mensen in huis. Hij bleef dicht bij mij in de buurt en liep zo nu en dan met kwispelende staart een paar rondjes om de salontafel. Dit tot misgenoegen van mijn broer, want die kreeg hier elke keer een hartverzakking van. Die staart kwam namelijk wel erg dicht langs de kopjes en glazen en maakte de theelepels aan het klingelen.

Toen de koffie op was, de gebakjes gegeten en de kaas in blokjes gesneden was het tijd voor Winto’s cadeau. Verstopt in zijn voerton zat een groot pakket en het duurde niet lang voordat Winto geroken had wat er in zat: Een jummie bot!  En niet zomaar één, nee, een MEGA groot bot! De rest van de middag hebben we geen kind meer aan hem gehad en heeft hij als een grommende holbewoner aan zijn bot liggen knagen.

 
Morgen gaan we met Winto naar een dierenkliniek in Asten. Hier gaan ze foto’s maken van zijn ellebogen en heupen. Spannend!

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hoi hoi,

Winto, Martijn en ik zijn vanmiddag naar het plaatselijke tuincentrum geweest. Gewoon even rondstruinen op zoek naar nieuwe plantjes en frutsels.
Van uit het niets stonden we ineens in een Winter Wonderland, want ja: Kerstmis komt er aan!
Het begon al een beetje te schemeren buiten en dankzij alle lichtjes leek het best gezellig (sorry Sint, maar geen zorgen; Sinterklaas rocks!).
We hebben thuis al kerstballen genoeg, dus daar hoefden we niet naar te kijken. 

In een hoek stond een grote tafel met bewegend kerstspul. Benieuwd hoe Winto hier op zou reageren, zijn we er naartoe gegaan. Op een pluchen boomstam zaten drie pluchen eekhoorntjes in kerstoutfit (wie verzint dit soort dingen toch?!) en natuurlijk…na op een knopje gedrukt te hebben, begonnen ze een hele valse versie te zingen van het liedje Jingle Bells.
Winto keek zijn ogen uit en kon de verleiding niet weerstaan om even met zijn voorpoten op de tafel te leunen om aan de eekhoorntjes te ruiken. Deze deden inmiddels een halfslachtig dansje en het liedje ging maar door en door. Zelfs zo lang dat Winto er na een tijdje zuchtend bij ging zitten.

Hierna liepen we om de tafel heen, zodat hij ook alle andere dingen kon bekijken. Zo vond hij de mini plastic mensjes die op een mini plastic sleetje van een mini plastic heuveltje af roetsjen erg interessant en ook leuk waren de mini plastic mensjes die rondjes schaatsten op een mini plastic ijsbaantje. Alles uiteraard begeleid door een mechanisch klinkend kerstlied.

Tot slot liepen we naar een kerstboom die in een omgekeerde paraplu stond. Bovenuit de kerstboom kwamen kleine sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen die door de plu weer werden opgevangen en die van daar uit op één of andere manier weer getransporteerd werden naar boven. Een oneindige cirkel van sneeuw dus.
En Winto zou Winto niet zijn als hij niet even zou proberen of de vlokjes eetbaar waren. Nou niet dus en met een vies gezicht trok hij zijn hoofd weer uit de paraplu. Helaas gaan droge plastic vlokjes en een natte neus niet samen en heb ik hem eerst moeten bevrijden uit de greep van de sneeuwvlokjes’ from hell’. Tenminste, volgens Winto. Leuk hè, winter! Haha.  

Hierna hadden we het wel gezien met al die plastic kerstspullen en zijn we naar huis gegaan. Misschien komen we nog een keer terug (na Sinterklaas natuurlijk) om een stel pluchen eekhoorntjes te kopen…
Ach nee, toch maar niet.
Ik heb ook zo m’n trots.

Ho ho ho,
Kirsten

Hoi hoi,

Na onze ochtendwandeling heb ik Winto’s bench een beetje versierd, maar het scheen geen indruk op hem te maken. Even snuffelen en toen ging hij weer over op de orde van de dag.
Hij heeft per post zowaar twee kaartjes gekregen! Ja oké…één kaart was van de dierenarts om ons te informeren dat hij weer ingeënt moet worden, maar een kaart is een kaart! Hahaha
De andere kaart was van Stichting Hulphond met op de voorkant een lief pupje met een grote strik in zijn staart en de woorden ‘Gefelicistaart!’.

Martijn moest gewoon werken vandaag, maar toen hij thuis kwam hebben we Winto zijn cadeautjes gegeven. We hadden iets lekkers plus een grappig hondenknuffeltje voor hem gekocht.
 
De knuffel had ik ingepakt in een krant want het uitpakken is natuurlijk al de helft van de lol! Toen Winto eenmaal doorhad hoe het werkte (niet eerst elk reepje krant opeten) vlogen de stukken papier door de lucht. Al gauw kwam hij bij het knuffeltje, maar eerst moest de rest van de verpakking ‘vermoord’ worden. Hierna ging hij over op de knuffel die inmiddels al zonder staart door het leven moet.

Winto leek bijzonder blij te zijn met zijn nieuwe hondenknuffel, want hij heeft hem al zo’n 100 keer, heel trots, aan mij laten zien (“Ja hoor Winto, hij is heel mooi..! En ja, nu nog steeds. Tjee, vijf minuten later is ie ook nog steeds mooi!”).
We hadden eigenlijk een ander cadeau voor hem gekocht, maar we vonden het zonde dat er verder niemand anders bij zou kunnen zijn.
Nu gaan we zijn eigenlijke cadeau geven op mijn verjaardag, dan is er ook wat meer visite om er van te genieten.
Dus nog even geduld Winto, volgende week krijg je nog een verrassing!

Groetjes,
Kirsten

Hiep hiep hoera,

Er is er één jarig, hoera hoera
Dat kun je wel zien, dat is Winto
Dat vinden wij allen zo prettig, ja ja
En daarom zingen wij blij
Hij leve lang, hoera hoera
Hij leve lang, hoera hoera
Hij leve lang, hoera hoera
Hieperdepiep HOERA!!!

Gefeliciteerd Winto, je bent vandaag één jaar geworden!
Vanmiddag zijn er lekkere gebakjes (voor ons) en een cadeautje (voor jou).
Maar we gaan nu eerst samen aan de wandel, dus let’s go!

Hij is ook niets veranderd...

Woei!

Posted on: 18 november 2009

Aloha,

Winto en ik waren vanmorgen aan de wandel, althans dat probeerden we. Jeetje, wat een wind! Winto vond het maar raar, want zijn haren en oren wapperden alle kanten op.
We zijn langs de Rietplas gelopen waar het water in schuimige golven tegen de kant aan beukte. Het voelde een beetje alsof we op het strand liepen in plaats van langs een recreatieplas.

We zijn nauwelijks andere mensen tegen gekomen en de enkele fietser die ik zag had grote moeite om vooruit te komen. Toen ik Winto probeerde te roepen stikte ik bijna in een blaadje die met grove kracht m’n mond ingeblazen werd, haha (en uche uche).
Ik ben in ieder geval heerlijk uitgewaaid en Winto heeft lekker rond kunnen racen. Gelukkig hebben we het de hele wandeling droog gehouden want als ik nu naar buiten kijk…bah!

Groetjes,
Woei en Waai

Hey hoi,

Vanmorgen hebben Winto en ik training gehad in Emmen-centrum samen met nog twee andere gastgezinnen. Eén van de twee zit bij ons in de W-groep met haar hond Wobie en de ander is het gastgezin van Gravin. Voor mij allemaal bekende gezichten en dat is nog wel zo gezellig. Je leert de mensen namelijk steeds een beetje beter kennen.

Zowel trainster Marieke als Arya waren er en dat was erg handig met drie honden, want zo kon de aandacht goed verdeeld worden.
We kunnen blijkbaar nooit trainen onder normale weersomstandigheden en daarom liepen we in hoog tempo van de parkeerplaats naar het centrum. Eenmaal aangekomen zochten we gauw beschutting bij het overdekte winkelgedeelte. Hier is een pleintje waar je kan zitten en daar werd dan ook gelijk een oefening van gemaakt. Eén gastgezin plus hond ging zitten en de anderen moesten er in een grote bogen omheen lopen. Gravin begon gelijk als een gek te blaffen en druk te doen dus uiteindelijk liep ik in m’n eentje cirkels op het pleintje.
Het ging heel aardig totdat er een oudere man naar Winto begon te klappen, gekke geluiden te maken en te lokken. Telkens als ik langskwam begon hij vervelende dingen te zeggen en probeerde hij Winto te aaien. Ik werd er een beetje gek van, maar volgens Arya was het wel een goede oefening. Toen kreeg de beste man door dat er bij de bankjes ook nog een hond zat en wilde hij deze gaan lastigvallen. Arya hield hem tegen en probeerde aan hem uit te leggen dat we aan het trainen waren en dat je de honden niet mag aaien. Maar volgens mij was deze man gewoon een asociaal of er zat een steekje los, want hij leek haar niet echt te horen. Na enige tijd ging hij weg, maar alleen omdat zijn vrouw uit de winkel kwam.

Winto en ik hadden hierna eerst een korte ontspansessie (even samen spelen) om daarna samen met Marieke een winkel te bezoeken. Dit ging allemaal heel netjes en Marieke en ik waren beiden erg tevreden.
Toen was het onze beurt om te relaxen op het bankje en mochten de andere honden aan het werk. Nadat iedereen draaierig was van het vele rondjes lopen zijn we met z’n allen ergens wat gaan drinken. Winto mocht op de weg erheen een paraplu dragen en dat was dolle pret, want hij vindt het geweldig als hij iets mag dragen!
Tijdens de thee heeft hij neusje-neusje gedaan met Wobie en verder heeft hij lekker liggen slapen. Nou ja slapen…ik zag heus wel dat ene oogje dat af en toe open ging om naar Wobie te koekeloeren!  

Na de thee nog wat kleine oefeningen gedaan en daarna zijn we op weg gegaan naar de parkeerplaats. Winto en ik liepen nietsvermoedend op het voetpad toen ik getingel van een fietsbel hoorde. Het duurde even voordat we aan de kant liepen, maar dan moet je ook maar niet fietsen op een voetpad! Helaas dacht deze jongen hier niet zo over en toen hij langs me heen fietste kreeg ik “Aan de kant, domme vieze blinde!” naar mijn hoofd geslingerd. Tja, erg opmerkzaam was hij niet dus heb ik hem maar even verteld dat ik niet blind ben en dat hij niet moet fietsen op een voetpad. Oei, oei, oei, je had hem toen eens moeten horen! Zijn maatje die achter hem fietste viel hem bij en wat ze zeiden zouden ze vast niet in het bijzijn van hun ouders durfen te herhalen. Denk maar aan iets in de trant van: “Hou je bek, vuile hoer!” en “Pas op, ik kom je in elkaar rammen!” en deze was ook fijn: “Ik ben niet bang voor je hond, ik steek hem dood!”
Heel vriendelijk allemaal en ik heb dus ook echt niet mijn middelvinger naar ze opgestoken, want daar ben ik veel te netjes voor.

Ik ben er eigenlijk best van geschrokken, want er was echt geen enkele reden om mij zo uit te schelden en al helemaal niet om mij of mijn hond te gaan bedreigen! Zijn ze nou helemaal be*%#! En zij zijn nou ‘de toekomst’…ik heb er nu al zin in.
Gelukkig merkte Winto niets van alle agressiviteit en hebben we de parkeerplaats bereikt, zonder in elkaar geslagen te worden door vijftienjarigen.

Hier maakte Arya bekend dat zij het nu officieel weer gaat overnemen van Marieke en dat ze samen een keer langs zouden komen met gebak. Kijk, daar doe je het allemaal voor! 😉

Groetjes,
Kirsten

Ai ai,

Inmiddels heeft de grote, boze crisis ook Stichting Hulphond bereikt en daarom zijn ze afgelopen week diverse acties begonnen om zo het belang van Stichting Hulphond onder de aandacht te brengen en extra donaties binnen te halen.

Martijn en ik wilden ons steentje ook bijdragen en daarom hadden wij ons opgegeven voor de actie ‘Hulphond blauw op straat’, om er daarna niets meer van te horen. Via via hoorde ik dat de actie nog wel door zou gaan en zaterdagochtend zijn Martijn en ik op goed geluk richting Emmen-centrum vertrokken. 
Alle hoeken en gaten uitgeplozen en natuurlijk vonden we de groep pas op het aller- allerlaatste zoekplekje. Ze waren erg verrast om ons te zien, want er was niet doorgegeven dat wij zouden meedoen. Fijne communicatie hoor! Maar goed, we waren er en dat betekende twee paar handen en vier pootjes extra om te helpen.
Winto zag de andere hulphonden en begon zich gelijk als een idioot te gedragen. Goede reclame, whahaha.  ;-p 

Martijn kreeg een grote stapel folders (met o.a. donateurkaarten en enveloppen voor oude telefoons) om uit te delen en Winto en ik bleven bij hem in de buurt rondlopen om zo de aandacht te trekken van de voorbijgangers.
We hadden een strategisch punt uitgezocht om te gaan staan en door lief te glimlachen kwamen we een heel eind. Mensen bleven staan om naar Winto te kijken of om iets te vragen. Natuurlijk waren er ook zat mensen die niets wilden aannemen, maar dat is hun goed recht lijkt me. Gelukkig geen enkele vervelende opmerking gehoord, maar het niet-aaien-beleid vonden sommige mensen toch wel erg moeilijk.

Winto had inmiddels zijn kalmte herwonnen en heeft heel lang netjes naast me gezeten en schattig wezen zijn. Ook wilde hij best wel wat ‘trucjes’ doen, maar het blijft voor hem lastig om z’n kopje erbij te houden als er een mede-hulphond voorbij komt. Komt vast door de dekjes want alle ‘gewone’ honden die langskwamen werden genegeerd. Maf beest! 
Martijn was ondertussen goed op dreef, want de folders werden met grote snelheid uitgedeeld. Sommige mensen reageerden wel wat apart.
Eén vrouw die een folder aangeboden kreeg zei: “Nee, dank je. Ik heb een kat thuis.” En Martijn nog roepen: “Maar het is maar een folder!” Maar het mocht niet baten. Later kreeg hij een folder terug van iemand die zei: “We doen het toch maar niet. We gaan namelijk emigreren naar Frankrijk.” Eum, okee… 

Een paar uur later zat het er voor ons op en zijn we onze boodschappen gaan doen. We hadden beide onze blauwe Hulphondjassen nog aan en Winto had zijn dekje om, dus zo hebben we alsnog wat reclame kunnen maken.
Uiteindelijk was dit een hele andere zaterdag dan normaal, maar wel heel gezellig en hopelijk hebben we met z’n allen heel wat potentiële donateurs binnen kunnen halen.

Groetjes,
Kirsten

P.S. Martijn heeft dankzij zijn spreekbeurt in één dag al 15 oude mobieltjes voor Stichting Hulphond mogen ontvangen, hoera!



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën