Hulphond Winto

Zomaar een wandeling

Posted on: 8 oktober 2009

Hoi hoi,

Als goed baasje maak ik elke dag een aantal wandelingen met Winto. Vaak volgen die een beetje hetzelfde patroon:
– ’s Ochtends een lange wandeling waarbij we samen spelen, rennen, genieten van de rust en -hopelijk- een fijn zonnetje.
– ’s Middags een iets kortere wandeling met veel gespeel en soms een bezoekje aan een supermarkt of iets dergelijks.
– Aan het eind van de middag een leuke wandeling waarbij we vaak veel andere honden en bazen tegenkomen.
– ’s Avonds laat een vaste ronde van ongeveer drie kwartier met veel geklets (Martijn en ik) en oplettendheid (Winto).

Daarnaast hebben we een leuke tuin waar Winto overdag ook graag in rond scharrelt. Ik probeer elke dag bij elke wandeling een andere route te lopen om het zo voor ons allebei een beetje leuk te houden. Voor het eerst dit jaar had ik deze week zoiets van; Waar moet ik nou nog langslopen?! Gelukkig vindt Winto het allemaal best, zolang hij maar lekker kan rennen.

Vanmiddag waren we ook aan de wandel toen we een man tegenkwamen die ik wel vaker zie wandelen met zijn kleine, witte hondje. We raakten gezellig aan de praat en hij had veel belangstelling voor Winto en zijn leeftijd. Hij vond tien maanden nog heel erg jong, zijn eigen hondje is namelijk al tien jaar.
Hij en zijn vrouw hadden haar vorig jaar uit het asiel gehaald toen ze negen was. Ze zat daar omdat haar baasjes een kindje hadden gekregen. Ik snap dat niet hoor…zo’n beestje is al negen jaar bij je en wanneer er een kind komt schop je het zo de deur uit?! Daar kan ik met mijn hoofd echt niet bij!
Deze meneer vond het ook belachelijk en sprak de wijze woorden: “Als je een tweede kind krijgt doe je het eerste kind toch ook niet weg?!”
Nou ja, gelukkig heeft ze nu een fijn plekje gevonden bij deze meneer en zijn vrouw. Hij zei zelfs: “Ik hoop dat ze nog veel ouder mag worden.” Lief toch!

Tijdens ons gesprek was Winto zich erg aan het aanstellen om zo de aandacht van het witte hondje te krijgen. Hier moest de man erg om lachen en volgens hem wilde zijn hondje al net zo graag spelen als Winto. Ik heb een blik geworpen op zijn hondje, maar die stond er onverstoorbaar bij en geenszins van plan om ook maar één speelpoot op te tillen… Met enig gegrinnik heb ik dit natuurlijk beaamt en na een ‘tot ziens’ namen we afscheid.

Met een grijns op mijn gezicht ben ik door gelopen om op een pad verderop een fietsstuur in m’n rug te krijgen van drie jongens die uiteraard naast elkaar waren blijven fietsen. Ze fietsten daarna gewoon door, vonden het erg grappig en gelukkig voor hen was er op dat moment geen losse baksteen voorhanden…

Daarna met een omweg naar de supermarkt, waar het erg druk was. Gelukkig hoefde ik maar één ding te halen, maar het blijft lastig: Een portemonnee, een rugtas, een ijskoude zak patat en een hond die altijd met zijn staart richting winkelwagens gaat zitten. Tot mijn grote vreugde kwam er ook nog een vrouw met twee kleine kinderen achter ons staan. De kindjes wilden de hele tijd “aaien!” en “aaien!”, maar dat was niet de bedoeling. Ik heb het ze zelf meerdere malen heel vriendelijk gezegd, maar na de tiende keer was ik het wel een beetje zat allemaal. En moeders? Die vond haar boodschappen opeens mega interessant.

En Winto is toch zo zoet op zulke momenten. Hij snuffelt even in het rond en gaat daarna rustig op z’n gat zitten en wachten. Grijpgrage kindertjes worden met zacht gekwispel begroet en telkens blijft hij contact zoeken met mij. Als ik het al niet was dan zou ik op zulke momenten echt verliefd op hem worden.  😉
Hij maakt zulke stomme, rare of vervelende momenten weer helemaal goed door met zijn grote, bruine ogen naar mij te kijken (Ja oké, zal nu ophouden met zoetsappig doen).

Na de supermarkt gingen we op weg naar huis. Onderweg kwamen we nog een jongen tegen (jaar of vijftien, schat ik) die enorm liep te zwalken. Ik ben nog een tijdje achter hem blijven lopen (op afstand, dat wel) want hij ging toevallig dezelfde kant op, maar hij heeft telkens vreemd naar mij omgekeken. Toen we een bocht omgingen was hij ineens verdwenen. Raar allemaal! 
Gelukkig waren Winto en ik wel helemaal helder en zo kwamen we veilig en wel weer thuis.

Je maakt wat mee, op zomaar een willekeurige wandeling.

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

1 Response to "Zomaar een wandeling"

oei oei kirsten…bespeur ik daar een dubieus puntje bij jou….bakstenen willen gooien hihihi….en kindjes achter het behang willen plakken….met moeders erbij haha….ze blijven bestaan hoor, de onwetende en onwillende types…gelukkig zijn er ook heel veel leuke en begrijpende, hulpvaardige types…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: