Hulphond Winto

Archive for oktober 2009

Hoi hoi,

Ik kan Winto af en toe echt achter het behang plakken, maar ik merk wel dat het ‘puber zijn’ er inmiddels een beetje vanaf gaat. Zo kan ik hem nu gerust even knuffelen terwijl hij voorheen gelijk in mijn mouwen ging hangen als ik het probeerde. Ook lief: Als Winto suf en slaperig op het kleed zit dan kan ik rustig naast hem gaan zitten en hem zachtjes tegen me aan duwen; Meneer knort even en gaat er dan heerlijk bij liggen om te slapen. Zo grappig!

Ik zie ook dat hij tegenwoordig iets sneller zijn rust kan vinden. Gisteren stond ik bij de bushalte te wachten en waar Winto eerst constant zou lopen te snuffelen, snuffelde hij nu even rond om daarna op mijn voeten te gaan liggen. Zelfs toen de bus er aan kwam bleef hij liggen totdat ik hem een commando gaf. Wel knap als je bedenkt dat de bus op slechts enkele centimeters afstand met veel lawaai tot stilstand kwam. 
Het instappen is tegenwoordig ook geen probleem meer en tijdens de rit is Winto veilig tegen mijn benen aan gaan zitten. Al die bochten zijn namelijk best lastig als je zelf op een gladde vloer zit. Toen het hem allemaal te lang duurde is hij er bij gaan liggen…dat was een half jaar geleden ondenkbaar.

Aangekomen in Emmen centrum zijn we eerst naar de bibliotheek gegaan. Ik ben met een tijdschrift ergens gaan zitten om te lezen. Winto is er rustig bij gaan liggen om naar de mensen te kijken die voorbij kwamen. Geen gesnuffel, geen getrek, geen gedoe: heerlijk.

Na een tijdje kwam Martijn ons gezelschap versterken en zijn we met ons drieën richt de Hema cappuccino gegaan. En ook hier gedroeg Winto zich voorbeeldig (afgezien van het liggen in het midden van het gangpad, haha). Zo goed van hem!
Toen we naar de uitgang liepen werden we aangesproken door een mevrouw die zei “Hebben jullie de stickers op de deuren gezien?!” Ik schrok me wild, want de manier waarop ze het zei klonk niet echt vriendelijk en ik dacht dus ook dat ze de ‘verboden voor honden-sticker’ bedoelde. Ik stond al op het punt om te zeggen “Maar het is een Hulphond!” toen ik de mevrouw herkende als de bedrijfleidster van de Hema. 
De stickers waar ze het over had zijn de ‘Hulp- en geleidehonden zijn hier welkom-stickers’ die kort na ons eerste bezoek (lees blog ‘Hema’) op de deuren waren geplakt.
Enigzins opgelucht heb ik beaamd dat we ze gezien hadden en hierna vertelde ze dat ze de stickers gelijk na ons bezoekje in maart besteld had. Leuk om te horen dat we met Winto tenminste één winkel bewust hebben gemaakt van het belang om hulp- en geleidehonden mee te mogen/kunnen nemen. 😉 Na nog een paar mooie complimenten over Winto in ontvangst genomen te hebben zijn we vertrokken.

Als laatste onderdeel van deze woensdagmiddag stond de supermarkt op de planning en ook hier heeft Winto zich van zijn beste kant laten zien. We konden vlot doorlopen en als we even voor een schap stilstonden ging hij meteen naast me zitten. Hij heeft rustig zitten wachten in de lange rij voor de kassa en alle luidruchtige mensen werden genegeerd.

Het behang was gisteren dus niet nodig…wat hebben we toch een heerlijke hond in huis!

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Na het ontbijt eerst even de krant lezen...Winto heeft soms van die heerlijke acties. Zo had hij een paar weken geleden bedacht dat hij naast mij op een stoel wilde zitten. En niet bij mij op schoot, maar echt een eigen stoel voor onze Winto! Ik zat de krant te lezen toen Winto aan zijn actie begon. Eerst zijn voorpoten op de stoel en daarna – met enige moeite, gekreun en gesteun – zijn achterpoten.

Dat hij het überhaupt voor elkaar heeft gekregen vind ik erg knap en aan zijn tevreden kopje te zien vond hij zichzelf ook heel goed.
De sportpagina vond hij niet zo interessant, maar nadat ik hem zijn horoscoop had voorgelezen kreeg ik als dank een natte neus in m’n gezicht.

Ook leuk is het wanneer ik tv aan het kijken ben. Ik kijk namelijk graag naar Animal Planet en telkens als er een paard of hond in beeld verschijnt gaat Winto voor de tv staan, oren vooruit en neus tegen het glas. Helaas gaat Winto ook ’s avonds regelmatig voor de tv staan en probeer dan nog maar normaal naar Grey’s Anatomy te kijken! 

Winto loopt graag rond in onze tuin. Lekker snuffelen in de bosjes, kijken naar de kikkers in de vijver en neusje-neusje doen met de hond van de buren. Totdat Winto groot genoeg was om over het hekje te springen. Toen werd het neusje-neusje-spring-en-speel met de hond van de buren. Wij waren not amused door deze actie. Zo kan je hem nooit eens alleen laten in de tuin. Nieuwe (hoge) schuttingen waren geen optie en inmiddels hebben we al een heel scala aan tijdelijke hekwerken en afzettingen geprobeerd. Helaas blijft er nu nog maar één ding over; Alleen onder toezicht naar buiten als de buurhond ook buiten is. En dat is voor Winto niet zo leuk en voor ons niet handig.
Gelukkig kunnen we het goedmaken door samen met Winto te tuinieren. Hij heeft inmiddels heel goed door waar hij wel op mag kauwen en waarop niet. Bloemen, plantjes en gras = mag niet. Dode takjes = nou vooruit dan maar. Zo heeft hij de hele zomervakantie lang dagelijks een uitgebloeide klaproos geplukt en in stukken gescheurd (en wij maar vegen na die tijd…).

Winto ligt nu naast mij te slapen. Het vreemde is dat hij vaak met zijn ogen open slaapt. Hij draait zijn oogballen weg waardoor je er alleen wat wit en roze ziet. Het ziet er heel eng uit en we noemen het dan ook niet voor niets zijn zombie ogen!
Soms heeft hij een drukke en/of nare droom er dan zie je zijn ogen griezelig heen en weer schieten. Brrr…!

Groetjes,
Kirsten & Freak Show Winto

In de zonHey hoi,

Het is niet meer te missen: Het is herfst!
Winto is helemaal blij want hij kan nu lekker door de stapels blaadjes racen en door de modder stampen.
Maar vooruit…voor de foto wilde hij gisteren wel even stil zitten. 

 

 

 

 Hey, wat zie ik daar?!

 

 

Het was druk in het bos, maar dit keer niet met andere honden en baasjes, maar met ouders met kinderen. Blijkbaar is de herfstvakantie de tijd om je kind mee te nemen naar het bos.
En groot gelijk natuurlijk; Het bos is nu op z’n mooist met al die verschillende kleuren bladeren en grote paddestoelen.

We kwamen zelfs een ouder echtpaar tegen, waarvan de vrouw op hoge hakken door het mulle zand aan het worstelen was. Tja, goed voorbereid is het halve werk denk ik dan.
Hoewel zij vast dacht: Wie mooi wil zijn…

Winto ging zoals altijd helemaal ‘los in het bos’, maar hield ons scherp in de gaten. Wanneer hij niet kijkt willen wij ons namelijk wel eens verstoppen achter grote bomen en daar is Winto niet zo van gediend. De roedel moet wel bij elkaar blijven!
Ook leuk is het wanneer hij rechts gaat en wij snel een pad links inslaan. Dan weet hij niet hoe snel hij weer terug moet rennen om ons in te halen. En aangezien we dit al doen sinds hij in januari bij ons is gekomen, weet hij dondersgoed dat hij ons in de gaten moet houden (en wij niet hem).

Joepie!Tot nu toe heeft Winto in het bos ook nog nooit andere mensen lastig gevallen of ons uit het oog verloren en daardoor is het prettig wandelen met hem.
Hij vermaakt zichzelf en wij kunnen van het bos genieten zonder bang te zijn dat we hem kwijtraken.

Een mooie deal, lijkt me.

Groetjes,
Kirsten

Hoi,

Vanmorgen alweer een huisbezoek gehad van trainster Marieke. Arya was er deze keer niet bij en daardoor was ik gelijk wat minder zenuwachtig. Twee trainers in één keer is voor mijn zwakke gestel toch een beetje teveel van het goede. 😉
Eerst even bijgepraat en daarna zijn we op pad gegaan. Marieke had labrador Qiki weer bij zich en samen hebben we een leuke, lange wandeling gemaakt. Zowel Winto als Qiki mochten los van de lijn en dat betekende: Spelen, spelen en spelen!
Heerlijk om die twee samen te zien. Hoewel Winto helemaal los ging, sprong hij toch voorzichtig met haar om. Als zij iets niet wilde dan liet hij haar met rust. Met zijn hondenmanieren is in ieder geval niets mis!  🙂

We kwamen ook aardig wat andere honden tegen, maar Winto had vooral belangstelling voor Qiki, dus als zij verder liep dan liep hij met haar mee. Eén keer rende hij samen met een andere hond mee, maar raakte in paniek toen hij omkeek en ons/mij niet meer kon vinden. Met hard brullen en gezwaai met onze armen hebben we een paniekerige Winto weer bij ons weten te krijgen. Eigen schuld hondje, moet je maar beter opletten!

Na deze wandeling zijn er voor mij twee dingen duidelijk geworden:
1. Winto houdt me goed in de gaten, ook al denk ik van niet.  
2. Ik moet oefenen op hard brullen, want mijn piepstem reikt niet zo ver.

Waar Arya en Marieke mij de vorige keer op wezen was dat Winto’s linkerachterpoot niet beweegt zoals de rest. Niets om me zorgen over te maken, maar wel iets om in de gaten te houden.
Vandaag had ik het er met Marieke over en na wat overleg besloot ze om toch contact op te nemen met het hoofdkantoor in Herpen.
Normaal gesproken worden er foto’s van ellebogen en heupen gemaakt wanneer de hond 1 jaar of ouder is. Sinds -heel- kort is dit beleid veranderd en worden er pas foto’s gemaakt wanneer de honden in Herpen zitten.
Maar Marieke vindt Winto’s achterpoot toch een geval apart en voor de zekerheid gaat ze overleggen over het ‘hoe en wat’.
Wordt vervolgd dus… 

Winto ligt ondertussen nietsvermoedend te slapen en droomt over een lief meisje genaamd Qiki…

Sssst!

Kirsten

Hey hoi,

Samen in Herpen

Zaterdag zijn Martijn, Winto en ik naar de open dag van Stichting Hulphond geweest. Het was een eindje rijden want we moesten helemaal naar Herpen (Oss).

Eenmaal daar aangekomen mocht Winto eerst even rennen en spelen op een speelveldje voor het gebouw.
Dat had hij ook wel even nodig want autorijden = stilzitten en dat is niet zijn favoriete bezigheid.

Binnen het gebouw troffen we, naast heel veel mensen en honden, ook trainster Arya aan die het volgens mij wel leuk vond om een paar ‘noordelijke’ gezichten te zien.
We waren mooi op tijd want we konden gelijk een puppytraining bijwonen. Nou ja ‘puppy’…ze hadden allemaal dezelfde leeftijd als Winto (zo rond de tien maanden) terwijl ik bij puppies toch eerder denk aan kleine bolletjes hond. Maar goed, het was leuk en herkenbaar, maar wel jammer dat het er zo verschrikkelijk warm was. 

Aan het begin van de puppytraining hield de directrice van Stichting Hulphond nog een inleidend praatje en daarin vertelde ze dat de kennels vandaag niet open zouden zijn voor bezichtiging. Grote teleurstelling voor Martijn en mij want dat was één van de redenen voor ons om te komen deze dag. Aangezien we de vrijwilligersdag een paar maanden geleden gemist hadden was dit onze enige kans om ze nog even te zien. De eerst volgende keer hebben we daar waarschijnlijk niet zo’n zin meer in, omdat we Winto er dan moeten achterlaten.
We lieten het er niet bij zitten en hebben Arya heel lief aangekeken. En vooruit…even gluren mocht wel. Winto konden we zolang bij een vrijwilligster parkeren en zo kon hij de boel ook niet op stelten zetten.  😉

Kennels
Toen we binnenkwamen werden we begroet door een oorverdovend geblaf en konden we nauwelijks verstaan wat Arya te vertellen had.
Martijn heeft nog snel een foto kunnen maken en daarna stonden we alweer buiten. Maar toch fijn dat we het even gezien hebben!
Hierna hebben we gelijk een demo van een cliënt bezocht. Deze mevrouw praatte heel open en gemakkelijk over zichzelf en ze vond het duidelijk leuk om te vertellen wat haar hulphond voor haar betekend. Na haar verhaal en het beantwoorden van wat vragen heeft ze nog een paar dingen laten zien: Jas uittrekken, het licht aan- en uitdoen, iets van de grond oppakken, de deur openen en sluiten etc. Mooi om te zien hoe hond en baas op elkaar ingespeeld waren.

Demo: Jas uittrekken

Na deze demonstratie hebben we Winto opgehaald en wat was hij blij! De vrouw die hem zolang bij zich had gehouden vertelde dat hij het niet leuk had gevonden. Hij wilde geen brokjes aannemen en zat constant te hijgen en naar ons te zoeken. Winto probeerde ondertussen bij me op schoot te kruipen (nogal lastig als je staat…) terwijl zijn staart er bijna af vloog van het kwispelen.
Samen op het speelveldIk heb hem meegenomen naar het speelveldje voor het gebouw, waar hij pas na vele knuffels en rondjes om me heen rennen weer een beetje kalmeerde.
Dat wordt nog wat op 1 februari…

Nadat Winto weer gekalmeerd was zijn we terug naar binnen gegaan voor een kop thee. Winto had er absoluut geen zin in; Straks gingen we hem weer achterlaten!
Maar na een goed gesprek van baas tot hond besloot hij toch maar mee te gaan. In je eentje buiten zitten is nu eenmaal ook niet alles.
Wantrouwig heeft hij toegekeken hoe wij een kop thee dronken om daarna te eisen dat we weer naar buiten zouden gaan.
Aangezien het inmiddels al tegen vieren liep zijn we (bepakt met een grote zak voer, massa’s stickers en twee nieuwe windjacks) letterlijk de regenboog tegemoet gelopen.

Ik ben wakker!Ik had gedacht dat Winto op de terugweg als een blok zou slapen, maar niets was minder waar. Bijna de hele rit heeft hij alert en rechtop gezeten om pas thuis op het kleed in slaap te vallen.
Blijkbaar wilde hij toch even zeker weten dat we hem onderweg niet ergens gingen achterlaten ofzo. Wat een vertrouwen zeg…ahum!

Groetjes,
Kirsten

Hoi hoi,

Als goed baasje maak ik elke dag een aantal wandelingen met Winto. Vaak volgen die een beetje hetzelfde patroon:
– ’s Ochtends een lange wandeling waarbij we samen spelen, rennen, genieten van de rust en -hopelijk- een fijn zonnetje.
– ’s Middags een iets kortere wandeling met veel gespeel en soms een bezoekje aan een supermarkt of iets dergelijks.
– Aan het eind van de middag een leuke wandeling waarbij we vaak veel andere honden en bazen tegenkomen.
– ’s Avonds laat een vaste ronde van ongeveer drie kwartier met veel geklets (Martijn en ik) en oplettendheid (Winto).

Daarnaast hebben we een leuke tuin waar Winto overdag ook graag in rond scharrelt. Ik probeer elke dag bij elke wandeling een andere route te lopen om het zo voor ons allebei een beetje leuk te houden. Voor het eerst dit jaar had ik deze week zoiets van; Waar moet ik nou nog langslopen?! Gelukkig vindt Winto het allemaal best, zolang hij maar lekker kan rennen.

Vanmiddag waren we ook aan de wandel toen we een man tegenkwamen die ik wel vaker zie wandelen met zijn kleine, witte hondje. We raakten gezellig aan de praat en hij had veel belangstelling voor Winto en zijn leeftijd. Hij vond tien maanden nog heel erg jong, zijn eigen hondje is namelijk al tien jaar.
Hij en zijn vrouw hadden haar vorig jaar uit het asiel gehaald toen ze negen was. Ze zat daar omdat haar baasjes een kindje hadden gekregen. Ik snap dat niet hoor…zo’n beestje is al negen jaar bij je en wanneer er een kind komt schop je het zo de deur uit?! Daar kan ik met mijn hoofd echt niet bij!
Deze meneer vond het ook belachelijk en sprak de wijze woorden: “Als je een tweede kind krijgt doe je het eerste kind toch ook niet weg?!”
Nou ja, gelukkig heeft ze nu een fijn plekje gevonden bij deze meneer en zijn vrouw. Hij zei zelfs: “Ik hoop dat ze nog veel ouder mag worden.” Lief toch!

Tijdens ons gesprek was Winto zich erg aan het aanstellen om zo de aandacht van het witte hondje te krijgen. Hier moest de man erg om lachen en volgens hem wilde zijn hondje al net zo graag spelen als Winto. Ik heb een blik geworpen op zijn hondje, maar die stond er onverstoorbaar bij en geenszins van plan om ook maar één speelpoot op te tillen… Met enig gegrinnik heb ik dit natuurlijk beaamt en na een ‘tot ziens’ namen we afscheid.

Met een grijns op mijn gezicht ben ik door gelopen om op een pad verderop een fietsstuur in m’n rug te krijgen van drie jongens die uiteraard naast elkaar waren blijven fietsen. Ze fietsten daarna gewoon door, vonden het erg grappig en gelukkig voor hen was er op dat moment geen losse baksteen voorhanden…

Daarna met een omweg naar de supermarkt, waar het erg druk was. Gelukkig hoefde ik maar één ding te halen, maar het blijft lastig: Een portemonnee, een rugtas, een ijskoude zak patat en een hond die altijd met zijn staart richting winkelwagens gaat zitten. Tot mijn grote vreugde kwam er ook nog een vrouw met twee kleine kinderen achter ons staan. De kindjes wilden de hele tijd “aaien!” en “aaien!”, maar dat was niet de bedoeling. Ik heb het ze zelf meerdere malen heel vriendelijk gezegd, maar na de tiende keer was ik het wel een beetje zat allemaal. En moeders? Die vond haar boodschappen opeens mega interessant.

En Winto is toch zo zoet op zulke momenten. Hij snuffelt even in het rond en gaat daarna rustig op z’n gat zitten en wachten. Grijpgrage kindertjes worden met zacht gekwispel begroet en telkens blijft hij contact zoeken met mij. Als ik het al niet was dan zou ik op zulke momenten echt verliefd op hem worden.  😉
Hij maakt zulke stomme, rare of vervelende momenten weer helemaal goed door met zijn grote, bruine ogen naar mij te kijken (Ja oké, zal nu ophouden met zoetsappig doen).

Na de supermarkt gingen we op weg naar huis. Onderweg kwamen we nog een jongen tegen (jaar of vijftien, schat ik) die enorm liep te zwalken. Ik ben nog een tijdje achter hem blijven lopen (op afstand, dat wel) want hij ging toevallig dezelfde kant op, maar hij heeft telkens vreemd naar mij omgekeken. Toen we een bocht omgingen was hij ineens verdwenen. Raar allemaal! 
Gelukkig waren Winto en ik wel helemaal helder en zo kwamen we veilig en wel weer thuis.

Je maakt wat mee, op zomaar een willekeurige wandeling.

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Ik zag gister een reclame op de tv van de Dierenbescherming. Ik werd er helemaal verdrietig van, maar dat maakt de reclame niet minder goed (en misschien juist wel beter). De reclame ging over de dieren die op Dierendag vergeten worden en dat zijn er heel erg veel! Ik ben normaal gesproken niet zo van het reclame maken voor anderen, maar voor deze keer wil ik een kleine uitzondering maken:
http://dierenbescherming.nl/vergeten-dierendag
Bekijk ook vooral even de reclame met het witte konijntje (geen zorgen, er gebeurt niks engs in dit filmpje).

Zo. Dat was het serieuze gedeelte van vandaag!  🙂 

Vanmiddag was het even feest voor Winto: In een tuincentrum in de buurt werd namelijk een waar ‘Snackfestijn’ gehouden!
Dat betekende heel veel lekkers voor helemaal niets en welke hond (of baasje) wil dit nou niet. 🙂 We kregen een zak met allerhande koekjes en snoepjes mee en we konden zowaar met z’n allen op de foto. Winto is een goed fotomodel want de fotograaf had er geen enkele moeite mee om leuke plaatjes van hem te maken.

We kwamen ook nog een mevrouw tegen die gelijk begon over dat zij haar honden nooit weg zou kunnen doen en meer van zulk soort bla bla bla.
Het kwam er eigenlijk op neer dat ze vond dat wij dan vast niet van Winto zouden houden, want dan wil je hem toch niet meer kwijt?! Ik wordt gelijk helemaal kriebelig van zulk soort mensen, maar Martijn is daar wat geduldiger in. 😉

De opmerking over ‘hoe moeilijk het mij/ons lijkt en ik/wij zouden het niet/nooit kunnen/willen’ hebben we inmiddels al heel vaak moeten horen. Als we er elke keer een euro voor zouden krijgen… *
Ik wil dan van alles tegen zo iemand zeggen, maar loop vaak tegen een soort muur van onbegrip aan. Want eigenlijk willen ze niet eens horen wat ik te zeggen heb. Veel mensen bedoelen het goed hoor. Maar mensen zoals deze mevrouw… Achter het behang ermee!

Fijne Dierendag!
Fijne Vergeten Dierendag?

Groetjes,
Kirsten 

* Over een euro gesproken… Als ik vandaag dan toch bezig ben om reclame te maken: www.hulphond.nl en klik op de 1 euro actie!



    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën