Hulphond Winto

Blinde hond

Posted on: 7 september 2009

Hoi hoi,

Na ruim een week aanmodderen met Ibuprofen en Paracetamol voel ik me nu eindelijk wat beter. Mijn wandelingen samen met Winto worden weer wat langer en ook voor een spelletje wie-kan-het-hardste-trekken-aan-het-touw draai ik mijn hand niet meer om. Alles met mate natuurlijk, maar dat lijkt Winto ook wel te begrijpen.
Hij is de afgelopen tijd erg lief voor me geweest. Weinig rare puberfratsen en buiten netjes meelopen aan de lijn. Zijn vreselijke getrek naar andere honden toe lijkt ook iets minder te zijn geworden, maar misschien ijl ik nog een beetje door de vele pijnstillers… 

Vanmorgen heb ik mijn oudste broer en mijn vader op de trein gezet naar Schiphol. Zij gaan lekker een midweek naar het warme Rome toe! Nu het hier steeds meer herfst begint te worden klinkt dat zo gek nog niet. Winto had ik thuis in de bench gelaten. Dat kan tegenwoordig prima, hoewel ik hem natuurlijk het liefst zo veel mogelijk met me meeneem. Op de schaarse momenten dat ik hem niet meeneem haast ik me altijd terug naar huis om vervolgens Winto aan te treffen die volkomen ontspannen en in diepe slaap in de bench ligt. En daar doe je dan alle moeite voor!  😉

Ik verbaas me nog steeds over de reacties van mensen op Winto. Gisteren liep ik met hem door de supermarkt toen ik in de verte al een man met zijn twee kinderen naar ons zag staan kijken. Toevallig moest ik vlak bij hen iets halen, maar hoe dichterbij ik kwam, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Ze hebben me de hele tijd recht aan staan kijken en pas toen ik ze voorbij liep (en ondertussen gewoon naar ze terug staarde) kwam die man erachter dat ik niets ‘mankeerde’ en mompelde hij iets van  “Hallo”. Omdat ik toen al voorbij was kon ik niet zo snel iets terug zeggen, maar Martijn ving nog een hatelijk “Nou, dan niet!” op. Tja, beetje omgekeerde wereld vind ik. Eerst onbeleefd aangapen, daarna iets onverstaanbaars mompelen en dan boos worden als ik niet reageer.
Gelukkig zijn er ook nog leuke mensen op de wereld zoals het jongetje dat mij van de week voorbij kwam fietsen. Winto had zijn dekje om en ik had mijn zonnebril op en terwijl het jongetje langs ons kwam fietsen riep hij naar zijn moeder: “Kijk mama, een blinde hond…”  🙂

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

2 Reacties to "Blinde hond"

MAAR????…… ben jij dan niet blind????

HAHAHAHAHA……je had in gebarentaal iets moeten doen…laat ze lekker modderen dat soort types….hihi…..en Martijn vangt dus de ‘klappen’ HAHHAHAHAHA

Zo werd mij, overigens heel beleefd, eens door een klein meisje gevraagd of mijn hond een “bewakingshond” is. Toen ik haar vertelde dat dit nou een echte blindengeleidehond was, leverde dat een lang maar leuk gesprek buiten op. En op mijn terugweg riep ze me vrolijk gedag, vast denkend aan mijn uitleg, dat zij eerst wat moest zeggen zodat ik haar zou kunnen herkennen.

Trek je de negatieve reacties dus maar niet te erg aan en heel veel succes met jullie training. Want of het nu gaat om hulphonden, geleidehonden, of andere viervoetige werkende vriendjes, ze zouden hun opleiding niet kunnen voltooien zonder jullie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: