Hulphond Winto

Archive for september 2009

Hey hoi,

Vanmorgen is trainster Marieke langs geweest voor een huisbezoek. Ze had Arya bij zich (onze eerste trainster) die zo langzaamaan de draad weer wil oppakken.
Gezellig natuurlijk, maar daardoor ook een paar extra ogen om ‘foute’ dingen op te sporen. Ik voelde me een beetje een bang muisje die kunstjes moest doen voor de ogen van twee lekkerbekkende katten…

Door mijn zenuwen kwam ik niet helemaal uit de verf tijdens dit bezoek en daar baal ik wel van. Ik weet van mijzelf dat ik bepaalde dingen goed kan en ook prima doe, maar vandaag dus niet! Daardoor werd ik nu volkomen terecht op bepaalde zaken gewezen waarvan ik weet dat ik ze normaal gesproken wel goed doe.

Winto was ondertussen zijn eigen puber-zelf en hij was blij om Marieke en Arya weer eens te zien. Tussendoor probeerde hij mij even op de proef te stellen door te doen alsof hij commando’s niet kende en/of niet hoorde. Ondanks m’n zenuwen wist ik kalm te blijven en zo aan hem te laten zien dat ik hier nog steeds de baas ben (potverdorie! haha). Op zo’n moment is het dan juist wel prettig om twee kenners in de buurt te hebben. Zij konden me mooi even meehelpen en ondersteunen en daar zijn ze tenslotte ook voor.  🙂

Na de koffie was het tijd voor wat actie en zijn we op pad gegaan. Ik had bij ze aangegeven dat ik vind dat Winto veel te sterk reageert op andere honden en daarom hadden ze een oefenhond meegenomen in de vorm van een vrolijke zwarte labrador genaamd ‘Qiki’ (spreek uit als ‘Kiki)’.
Winto was gelijk door het dolle heen, maar bleef gelukkig goed meelopen en aandacht houden voor mij. Op een veldje in de buurt zijn we aan het oefenen geslagen en ik moet zeggen: Dat viel me niets tegen! Marieke had een nieuwe manier bedacht om Winto’s aandacht vast te houden (of om mee te lokken, indien nodig) en dat werkte erg goed. Hoera!
Hopelijk gaat het op deze manier wel werken, want mijn eigen ideeën zijn nu zo’n beetje op.
Zelfs toen Winto van de lijn was en met Qiki mocht spelen kwam hij
-uiteindelijk- naar me toe toen ik riep. Dat ik dan een paar keer moet brullen, dat maakt me niets uit. Als hij maar voor mij kiest! 😉

Al met al was het een geslaagde training, dus ik weet niet waarom ik er nou zo’n ‘mwah…’ gevoel aan over gehouden heb. Misschien omdat ik dit ook moet oefenen met andere honden, maar ik geen geschikte honden/bazen ken? De honden hier uit de buurt luisteren niet naar hun baas, zwemmen in elke vieze sloot die ze tegenkomen en rennen achter iedere kat aan…dat gaat dus nog lastig worden vrees ik. 

Wie helpt mij?

Groetjes,
Muis & Winto

Advertenties

Hallo daar,

Aangezien de zon de afgelopen dagen nog aanwezig was, zijn Winto en ik lekker veel aan de wandel geweest. Ik weet alleen niet waar hij de laatste tijd last van heeft, want hij is druk en springerig aan de lijn. Misschien heeft hij de herfst in zijn mooie koppie zitten?

Ik ben er trouwens achter gekomen dat Winto over een aantal ‘loopjes’ beschikt. Allereerst zijn er natuurlijk de standaard loopjes:
– Wandelen
– Snelwandelen
– Rennen
– Racen

Maar hiernaast heeft Winto nog een aantal andere manieren van voortbewegen verzonnen:
– De Ik Laat Jou Wel Even Uit manier; Als hij in een speelse bui is wil hij onder het wandelen nog wel eens een deel van de lijn grijpen, zichzelf op standje snelwandelen zetten en mij zo mee trekken. 
– Standje Kangoeroe; Als hij lekker irritant wil doen of als ik iets vast heb wat hij wil hebben dan springt hij onder het lopen op zijn achterpoten naar me. En als ik er niets van zeg (wat ik natuurlijk wel doe) dan kan hij dat heel lang volhouden.    
– Het Bah Ik Heb Geen Zin Vandaag loopje; Als het erg warm is dan hoeft het voor Winto allemaal niet zo nodig. (‘Zullen we weer naar huis gaan? Aaahhh…toe nou!?’)  
– De Moonwalk; Als we langs een andere hond lopen die Winto erg interessant vindt, of als er iemand achter ons loopt die hij in de gaten wil houden, dan loopt hij gewoon achterstevoren! Erg handig is het niet want zo is hij al eens tegen een lantaarnpaal aangeknald…

Gisterochtend zijn we op de fiets naar het centrum gegaan. We hebben onderweg proberen bij te houden hoeveel automobilisten naar Winto staarden en/of wezen, maar na twintig raakte we de tel een beetje kwijt. Als ik in de auto aan het rijden bent probeer ik op de weg en op andere auto’s te letten, maar blijkbaar ben ik één van de weinige…  😉
Eenmaal in Emmen aangekomen hebben we onze fietsen plus kar in de fietsenkelder gezet. De meeste mensen die daar werken kennen ons inmiddels, maar soms komt er een nieuwe bij en die vindt het maar raar dat Martijn twee fietsen en een kar komt brengen. Deze zei: “Die fiets met kar moet daar in de hoek. Het is namelijk erg droek vandaag.” De rest van de ochtend hebben we -heel flauw natuurlijk- overal ‘oe’s’ tussengeplakt en de gesprekken werden gelijk wat leuker zo… “Wat wil jij droenken? Ik wil graag een coeppucinoe.” “Stoem mens…ze ziet toch dat er staat: Noet oeien aoeb!”
Winto vond ons maar raar en melig doen en begon spontaan standje Kangoeroe uit de kast te halen.

Komende dinsdag weer eens een huisbezoek, ben benoeuwd! 🙂

Groetjes,
Kirsten

Oi! Oi!

Het begint steeds koeler te worden buiten en daarom trekken we de vesten en jassen maar weer aan. En Winto vindt lange mouwen heerlijk! Ik had mijn jas nog niet aan of er hing al een hond aan m’n mouw. En ondertussen maar kwispellen!
Echt boos kan ik er niet om worden, tenslotte zal hij later zijn nieuwe baas op deze manier moeten helpen bij het uitrekken van jassen en shirts. Het betekent helaas wel dat de blauwe plekkenperiode nu weer is aangebroken; Winto grijpt namelijk regelmatig mis waardoor mijn arme armen vol rode, gele en blauwe plekjes zitten.

Het is ’s ochtends heerlijk wandelen. Het is fris en zonnig en alles is nog nat van de dauw. Deze week hadden ze al vroeg de grasvelden gemaaid en dan ruikt het zo lekker! Winto en ik hebben samen fijn gespeeld met zijn favoriete speeltje, een blauw klosje die we van de stichting mee hebben gekregen. Als het aan Winto ligt dan zou ik het klosje 100 keer mogen weggooien zodat hij het kan gaan halen. En hij maakt er echt een show van. Niets rustig ophalen en terugbrengen. Nee, eerst erheen racen, dan een sliding maken en omrollen en dan pas terugbrengen. Vaak komt hij terug rennen, geeft het klosje aan mij om daarna een mond vol gras uit te moeten spugen voordat hij zijn brokje aan kan nemen.Reconstructie van de Hulk
Maar goed, van de week hadden ze dus het gras gemaaid en dan is een sliding maken nog fijner! Ik had er alleen even niet aan gedacht dat nat gras nogal kan afgeven dus na twee keer gooien had ik geen hond meer, maar een Hulk. Gras overal en groen van poten tot kop!
Gelukkig voor mij is Winto’s vacht zelfreinigend en hoefde ik alleen het gras eruit te kammen. Dat scheelt.  🙂

Wij zijn hier ondertussen stevig aan het genieten van -misschien- de laatste warme dagen van het jaar.
Dus tot zover!

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Winto is moe!
Gisterochtend ‘moest’ hij mee naar Emmen (zoals elke zaterdag), in de middag ‘moest’ hij mee op bezoek bij mijn oudste broer (net terug uit Rome) en ’s avonds ‘moest’ hij mee op verjaardagsbezoek bij papa 2 (65 jaar!). Hij heeft het allemaal doorstaan en zich fijn gedragen, maar het was naar zijn zin wel wat veel van het goede.
En helaas…ook vandaag kon hij niet lekker in zijn bench liggen snurken.  
Martijn en ik waren al vroeg weer beneden en na het ontbijt was het tijd om te gaan. Speciaal voor Winto zijn we eerst naar het bos gegaan waar hij heerlijk de paden onveilig heeft gemaakt. Toen Winto zijn tong op de tenen had hangen zijn we op weg gegaan naar Martijn’s ouders voor de Grote Verrassing

En voor die Grote Verrassing moeten we even terug in de tijd:
Een tijd geleden vroeg mama 2 (mijn eigen moeder is natuurlijk mama 1) of we een leuk idee hadden voor de verjaardag van papa 2. Hij zou namelijk 65 jaar worden en daar wilde ze graag wat extra aandacht aan besteden.
Na een paar weken lang ideeën uitwisselen kwamen we uit op een High Tea inclusief rondvaart in Giethoorn.
Maar toen volgde het volgende probleem; Hoe lok je hem naar uitgerekend een plek als Giethoorn en dan ook nog heeeel toevallig een dag na zijn verjaardag? Gelukkig had Martijn een helder moment en zo bedachten we het volgende plan:
Ik zou door mijn trainster gevraagd zijn of ik met Winto mee wilde doen aan een demonstratie. Er zouden nog meer hulphonden-in-opleiding komen en samen zouden we wat dingen laten zien. Het werd georganiseerd door een camping in Giethoorn en het was toevallig op de dag na zijn verjaardag. Of ze zin hadden om te komen kijken? Natuurlijk had mama 2 daar wel oren naar en papa 2 vond het allemaal prima.

De volgende stap was om broers en zussen uit te nodigen en het voor elkaar te krijgen om ze niets te laten verklappen. Gelukkig werkte iedereen goed mee en heeft niemand per ongeluk iets gezegd. Papa 2 vond het maar apart dat er op op zijn verjaardag zo weinig mensen langs kwamen, hahaha.

Met veel halve waarheden had papa 2 tot op het laatste moment helemaal niets door en dacht hij werkelijk dat we met Winto een demonstratie gingen geven. Hij vroeg zich zelfs nog even af of Winto zenuwachtig zou zijn… 😉
We moesten een klein eindje lopen naar de ‘camping’, maar onderweg besloten we eerst een kopje koffie te gaan drinken… 
In het restaurant was iedereen gelukkig al op tijd aanwezig en daardoor was de Grote Verrassing des te groter!  
Haha, het verbaasde gezicht dat hij trok was niet te filmen en later vroeg hij nog maar even voor de zekerheid of er echt geen demonstratie was?

Na een verdiend kopje koffie zijn we in een boot gestapt en hebben we met z’n allen een relaxte rondvaart door en langs Giethoorn gemaakt. Winto vond het maar een saaie bedoeling totdat de ramen open gingen! Het leven is goed...Hij heeft over mijn schoot heen gehangen om naar buiten te kunnen kijken en toen hij moe werd kroop hij op schoot om toch maar te kunnen blijven kijken. Het was echt geweldig! Elk blaadje, eendje en bootje werd vol belangstelling bekeken en hij heeft er zichtbaar erg van genoten. Volgens mij vond hij het jammer dat we na een uur weer aan wal gingen.

Met m'n kopje op de randNa de rondvaart stond de High Tea klaar en heeft iedereen genoten van de smakelijke hapjes en de thee. Winto kreeg van mij een extra lekker bot, maar na een paar knaagpogingen hield hij het voor gezien en ging liggen slapen. En als Winto zijn bot laat liggen weet je het zeker; Of hij is totaal uitgeput of hij is ziek. En ziek was hij zeker niet dus dan blijft er maar één ding over… 

Winto is moe! (En wij eigenlijk ook wel)

Snurk! Snurk!
Kirsten

Hoi hoi,

Na ruim een week aanmodderen met Ibuprofen en Paracetamol voel ik me nu eindelijk wat beter. Mijn wandelingen samen met Winto worden weer wat langer en ook voor een spelletje wie-kan-het-hardste-trekken-aan-het-touw draai ik mijn hand niet meer om. Alles met mate natuurlijk, maar dat lijkt Winto ook wel te begrijpen.
Hij is de afgelopen tijd erg lief voor me geweest. Weinig rare puberfratsen en buiten netjes meelopen aan de lijn. Zijn vreselijke getrek naar andere honden toe lijkt ook iets minder te zijn geworden, maar misschien ijl ik nog een beetje door de vele pijnstillers… 

Vanmorgen heb ik mijn oudste broer en mijn vader op de trein gezet naar Schiphol. Zij gaan lekker een midweek naar het warme Rome toe! Nu het hier steeds meer herfst begint te worden klinkt dat zo gek nog niet. Winto had ik thuis in de bench gelaten. Dat kan tegenwoordig prima, hoewel ik hem natuurlijk het liefst zo veel mogelijk met me meeneem. Op de schaarse momenten dat ik hem niet meeneem haast ik me altijd terug naar huis om vervolgens Winto aan te treffen die volkomen ontspannen en in diepe slaap in de bench ligt. En daar doe je dan alle moeite voor!  😉

Ik verbaas me nog steeds over de reacties van mensen op Winto. Gisteren liep ik met hem door de supermarkt toen ik in de verte al een man met zijn twee kinderen naar ons zag staan kijken. Toevallig moest ik vlak bij hen iets halen, maar hoe dichterbij ik kwam, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Ze hebben me de hele tijd recht aan staan kijken en pas toen ik ze voorbij liep (en ondertussen gewoon naar ze terug staarde) kwam die man erachter dat ik niets ‘mankeerde’ en mompelde hij iets van  “Hallo”. Omdat ik toen al voorbij was kon ik niet zo snel iets terug zeggen, maar Martijn ving nog een hatelijk “Nou, dan niet!” op. Tja, beetje omgekeerde wereld vind ik. Eerst onbeleefd aangapen, daarna iets onverstaanbaars mompelen en dan boos worden als ik niet reageer.
Gelukkig zijn er ook nog leuke mensen op de wereld zoals het jongetje dat mij van de week voorbij kwam fietsen. Winto had zijn dekje om en ik had mijn zonnebril op en terwijl het jongetje langs ons kwam fietsen riep hij naar zijn moeder: “Kijk mama, een blinde hond…”  🙂

Groetjes,
Kirsten



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën