Hulphond Winto

Archive for augustus 2009

Hey hoi,

Er is een mijlpaal bereikt in de Winto geschiedenis;
We zijn voor het eerst geweigerd bij een restaurant!
Gistermiddag zijn we met z’n drieën naar een restaurant gegaan om voor vanavond te reserveren.
U wilt reserveren? Geen probleem.
Zes personen? Geen probleem.
Om acht uur? Geen probleem.
Een hulphond? Nee, die staan wij hier niet toe.

Maar als de hond bij de tafel blijft? Nee, dan ook niet.
Dus een gehandicapte mag hier ook niet komen eten? Jawel hoor.
En als die een hulphond bij zich heeft? Nee, dan niet.
Nou fraai zeg!

Ik zal niet zo flauw zijn om namen te noemen, ik zeg alleen dat het gaat om een restaurant in het centrum waar je kunt wokken en die als naam een vogelsoort heeft…

Voor de goede orde: Ik begrijp best dat een restaurant het niet fris/smakelijk vindt dat er allemaal honden door de zaak lopen. Maar Winto is natuurlijk niet zo maar een hond en we laten hem altijd bij de tafel zitten of liggen. Ik loop met hem niet het hele restaurant door en hij likt ook niet aan de schalen of borden.

Nou ja, dan maar ergens anders eten vanavond.

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hoi hoi,

Eigenlijk schrijf ik nooit echt over de kleine gebeurtenissen, de dagelijkse dingen. Terwijl juist deze kleine dingetjes me soms zo blij maken dat ik Winto dit jaar in huis mag hebben. 🙂

Bijvoorbeeld:
Winto is dol op zijn brokjes, daar doet hij echt alles voor. We hebben een grote voerton in de kamer staan waar zijn voorraad brokjes in zit. Als de ton bijna leeg is krijgen we een nieuwe zak voer van de stichting.
Wanneer we de zak openmaken staat Winto er al likkebaardend naast. De zak legen in de ton is nog een hele klus, want hij is groot en zwaar! Soms vallen er tijdens dit proces wat brokjes op de grond, maar Winto kijkt er niet eens naar. Ook als de ton vol is met een hele berg brokjes, springt hij er niet op af. Nee, even rustig ruiken en daarna loopt ie weg. Maar wanneer je zijn etensbakje vult met brokjes en die voor hem neer zet druipt het kwijl uit zijn mondhoeken en kan hij nauwelijks wachten…gek beest!

Of dit:
Als we gaan wandelen wacht Winto geduldig in de gang tot ik m’n schoenen aan heb, mijn jas aantrek en het buideltje om doe. Daarna schiet hij vlug en behendig met zijn hoofd door de opening van het dekje en daarna door de lus van de lijn en gaan met die banaan!
Als we ’s avonds onze laatste wandeling maken is hij wat ongeduldiger. Terwijl hij op ons moet wachten loopt hij rond in de gang om sloffen, schoenen, sjaals en handschoenen aan te geven. Als meneer dat nog niet genoeg vindt zoekt hij driftig naar de sleutelbos, die hij desnoods uit Martijn zijn handen rukt, om aan mij te geven. Tjonge, bedankt Winto.  😉

Na het wandelen gaat zijn lijn af, daarna het dekje en regelmatig controleer ik zijn oren op enge beestjes. Dat vindt Winto allemaal prima. Helemaal feest wordt het als hij veters los mag trekken. Daarna is hij helemaal trots!

Of zo iets:
Andere honden vindt Winto helemaal geweldig. Maar dan moeten ze wel aan een aantal voorwaarden voldoen:
1. Ze moeten niet te veel blaffen, dat schrikt af.
2. Ze moeten vooral ook niet te hard grommen, want dat is eng.
3. Nou…dat was het eigenlijk wel. Andere honden: Yeah!

Nog zo iets:
Winto snurkt niet en hij laat ook geen vieze winden (tenzij hij zijn womenkuur heeft gehad, maar dat is een ander verhaal) maar wat hij wel doet is boeren laten! Op de meest onverwachtte momenten is het Burp!
Soms asosiaal hard en soms hele lieve zachte. Maar eigenlijk altijd onverwacht en we lachen ons rot telkens als het gebeurt. Winto trekt namelijk een volstrekt onschuldig gezicht en vraagt zich duidelijk af waar wij zo’n herrie om maken, haha.

Nou dit lijken me voor nu wel genoeg kleine dingen…later meer!

Groetjes,
Kirsten

P.S. Jeetje, dit is alweer blog nummer 50!

Hey hoi,Samen aan de wandel

Om de warmte te ontvluchten zijn we vanmiddag naar het bos geweest.
Daar is het natuurlijk ook warm (duh!), maar met al die bomen kan je het grootste deel van de tijd lekker in de schaduw wandelen.

Het was rustig in het bos en we hebben geen enkele andere wandelaar gezien. Wel kwamen we onderweg nog wat gillende en lachende meisjes te paard tegen. Dat is ook een leuke manier om de dag door te brengen! 

Eenmaal thuis heeft Winto fijn liggen smullen van een hondenijsje (bevroren kippenbouillon). Jummie!

Groetjes,
Kirsten

Slokje water drinken


Advertenties

  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën