Hulphond Winto

Picknick

Posted on: 23 augustus 2009

Aloha,

Soms krijgt mijn familie een aanval van gezelligheid en dan bakken we met z’n allen hartige taarten en meer van zulk soort lekkers.
Als alles klaar is en ingepakt fietsen we ergens heen om te relaxen, eten en drinken, lezen of te badmintonnen.
Dit jaar werden de plannen een beetje gewijzigd, aangezien het niet echt een pretje is om Winto kilometers ver te moeten trekken in zijn kar. Eén van mijn broers woont in Zwolle, dus nu hadden we het plan opgevat om ergens halverwege Emmen en Zwolle af te spreken.
Dit werd een bos nabij Den Ham en op goed geluk hadden we daar vanmiddag ergens op een parkeerplek afgesproken.

Toen de roedel bij elkaar was zijn we, bepakt en bezakt, het bos ingetrokken op zoek naar een leuke picknickplek.
Niemand van ons kende het bos dus we wisten ook niet hoe lang het zou duren voordat we een leuk plekje zouden vinden. Maar we hadden geluk, want na een kleine 20 minuten lopen vonden we een verlaten openluchttheater. Hartstikke mooi, heel stil en geen mens te bekennen.

Beneden voor het ‘podium’ onze spullen uitgepakt en het smullen kon beginnen!
Het was erg warm, maar in de schaduw was het goed uit te houden. Winto wilde ook wel meesmullen, maar dat vond ik niet zo’n goed idee. Hij kreeg als troost een lekker groot bot en daar is hij tevreden op gaan knagen.

We waren lekker aan het kletsen en eten toen Winto opeens hard begon te grommen en zelfs een paar luide blaffen liet horen. Wij schrokken ons allemaal een ongeluk! Winto was ondertussen gaan staan en zijn rugharen stonden recht overeind. Ik keek naar boven en het bleek dat daar twee wandelaars aan kwamen lopen. Blijkbaar was Winto hier zo van geschrokken dat hij het op een grommen had gezet.
Ik heb hem bij me geroepen en terwijl hij doorgromde naar de wandelaars kwam hij stijf tegen me aan zitten. Lekker veilig, zal hij wel gedacht hebben. Het duurde even voordat hij kalmeerde, maar brokjes doen in zo’n geval wonderen. Ik moest er eigenlijk wel om lachen; Onze grote waakhond!

Winto heeft de wandelaars (die natuurlijk niet doorhadden wat voor commotie ze veroorzaakt hadden) nauwlettend in de gaten gehouden en pas toen ze wegliepen kon hij weer ontspannen.
De rest van de middag zijn er af en toe nog wat andere wandelaars geweest die even kwamen kijken, maar Winto vond het blijkbaar niet de moeite waard om ons hiertegen te beschermen. ;-p

Mijn broers zijn na het eten aan het badmintonnen geslagen, maar persoonlijk vond ik het daar veel te warm voor. Samen met Winto heb ik de omgeving verkend en heb ik even met hem gespeeld.

Toen de zon steeds verder het theater binnen kwam is iedereen op een kleed neergestreken om te gaan lezen. Grote stapels tijdschriften kwamen tevoorschijn en zelfs enkele boeken. 

Aan het eind van de middag hebben we het eten verdeeld (voor zover er nog iets over was) en zijn we terug naar huis gegaan.
Volgend jaar weer! Maar dan zonder Winto…   😦

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: