Hulphond Winto

Archive for augustus 2009

Hola,

Persoonlijk ben ik niet zo’n wielerfan, maar La Vuelta in Emmen dat is natuurlijk wel iets heel bijzonders! Al wekenlang was Drenthe in rep en roer en werden er de meest aparte acties gehouden. En vandaag was het eindelijk zover; ze kwamen naar Emmen!

Het was nog even onzeker of ik wel mee zou gaan want AUW wat had -en heb- ik een last van mijn wang/kaak… Martijn noemt mij sinds vrijdag al ‘hamster’ omdat ik zo’n dikke wang heb. Vriendelijk hoor! Maar gelukkig zijn er speciaal voor situaties als deze pijnstillers uitgevonden en kon ik er vanmiddag even tegen. 
 Daar zijn ze!
We hadden een strategisch plekje midden op een rotonde uitgezocht. Op deze manier konden we ze ruim van tevoren aan zien komen en weg zien rijden. Er waren veel andere mensen op hetzelfde idee gekomen, maar dat was niet vervelend en vooral erg gezellig. Mijn vader en broer wilden het spectakel ook van dichtbij meemaken en stonden achter ons te kijken.
Winto kon het allemaal niet zoveel schelen. Hij heeft in het gras gelegen en een beetje om zich heen gekeken.
Hij kwam pas in actie toen de wielrenners er aan kwamen en iedereen begon te juichen en te klappen. Maar zelfs toen ging hij alleen maar even naar mij kijken om daarna in het gras te snuffelen. Hij was totaal niet onder de indruk van alle herrie!

Na een paar seconden waren de meeste renners voorbij en was het wachten op de achterblijvers (of zoals mijn broer zei: “De lekke banden en ongelukken”). Ook deze stakkers kregen van het publiek een warm applaus en daarna was het toch echt afgelopen. Met gevaar voor eigen leven moesten we daarna oversteken. Nog een hele klus want het reguliere verkeer kwam gelijk weer op gang. Maar we hebben het gehaald, we hebben het gezien en nu ga ik lekker weer een pijnstiller nemen en met Winto wandelen!

Atentamente (ofzo),
Kirsten

Hoi,

Na een geweldige start van de week heeft Winto nu besloten weer lekker puber te zijn. In huis is hij heel lief, maar buiten is het soms een ander verhaal.
Hij trekt gelukkig niet, maar wil wel constant overal zeer uitgebreid aan ruiken. Hij heeft zichzelf ook een nieuw trucje aangeleerd: Net doen alsof je moe bent en dan snel in het gras gaan liggen en niet meer overeind komen. Daar trap ik natuurlijk niet in, maar soms voelt het net alsof ik een wandeling maak met een aambeeld aan een lijntje. Winto heeft me namelijk een kracht in de poten!
Sinds gister heeft meneer ook besloten dat alles wat hij op straat ziet bewegen achterna gezeten moet worden. En dat kan van alles zijn: Blaadjes, katten, vogels of papiertjes het maakt Winto niets uit. Lekker wegrennen en dan niet naar het baasje luisteren. Hoera!
Ik zie het als een puberale fase, maar het is wel belangrijk dat het geen jagen gaat worden…daar zou hij namelijk op afgekeurd kunnen worden! Ik houd goede hoop en ga maar van het positieve uit…toch?!

Vanmiddag ben ik naar het ziekenhuis geweest om twee verstandskiezen te laten trekken. Niet vrijwillig hoor…het moest van de tandarts! Als het aan mij had gelegen zaten ze er over twintig jaar nog steeds in.
Toen ik Winto na de behandeling bij mijn broer ging ophalen kwam hij me eerst enthousiast begroeten om daarna heel voorzichtig aan mijn wang, lippen en neus te ruiken. Het was een lief gezicht om het hondje zo te zien. Blijkbaar had hij gelijk door dat er iets ‘mis’ was met me. Ook op de terugweg in de auto bleef hij stilletjes zitten en eenmaal thuis ging hij rustig naast de bank liggen. Pas toen Martijn thuis kwam liet hij weer even zijn oude zelf zien. Zo zie je maar; ook pubers kunnen heeeeeel lief en zorgzaam zijn.  🙂

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Vanmorgen kreeg ik een berichtje terug van de fokster van Winto.
Ze vond het fijn om te horen dat het met hem zo goed gaat en ze is zo aardig geweest om -heel wat- foto’s mee te sturen. Helaas heeft ze geen aparte foto’s van Winto, maar dat maakt ze niet minder schattig!

Het nestje is hier 10 dagen oud

Lekker smullen! (3 weekjes oud)

Wat zijn ze lief! (4 weken oud)

Zes weken oud. De achterste lijkt verdraaid veel op Winto!

Lief nietwaar!?
Het blijkt een nestje met goede genen te zijn. Naast Winto en zusje Woukje zijn er door een andere stichting drie pupjes uitgekozen om op te leiden als blindegeleidehonden. Dit was en is met recht een TOP nestje!

Groetjes,
Kirsten

Aloha,

Winto en ik zijn net terug uit Assen, hier had hij vanmorgen namelijk zijn negen maanden test. Onze trainster Marieke was er plus trainster Kim uit Herpen die de test zou gaan afnemen. Kim had een logeetje mee in de vorm van een klein zwart poedeltje van 12 weken oud. Heel schattig, heel klein en heel hard piepend!

Eerst met z’n allen thee gedronken en ondertussen legde Kim uit wat de bedoeling was. Zij zou met Winto de testen gaan doen die ze ook met hem heeft gedaan toen hij nog ‘in het nest’ zat. Wij (Martijn was ook mee) mochten toekijken, maar ons niet laten zien en vooral ook niet praten. 
Verstopt achter de balie/bar van de keet hebben we vol spanning toegekeken. Het luisteren werd ons nog even lastig gemaakt door het poedeltje die ook achter de balie zat. Hevig piepend eiste hij (of zij?) aandacht en na een tijdje heb ik hem maar in mijn armen genomen. Wat zacht! Wat klein! En wat licht! Even afgeleid heb ik zowaar een stukje van de test gemist, maar gelukkig was Martijn er om me bij de les te houden. 😉

Winto leek het heel goed te doen. Zijn houding was goed (niet dominant) en zijn staart stond bijna nooit stil. Vrolijk liep hij om Kim heen en hij kwam af en toe bij Marieke kijken die op een tafel zat om de bevindingen van Kim op te schrijven. Ook liep hij regelmatig naar de rand van de oefenruimte om toch even te spieken of het baasje misschien ergens te bekennen was?

Een testje met voer ging heel goed. Winto bleef rustig en sprong niet op Kim af, maar ging netjes op zijn gat zitten totdat hij het voertje kreeg. Apporteren ging ook super hoewel hij wel even twijfelde of hij zijn buit wel echt aan deze vreemde mevrouw moest geven, haha.
Ook de andere testjes gingen soepel en tot slot vertrokken Kim en Marieke met Winto naar buiten om met hem aan de lijn te lopen. Hier mochten we niet bij zijn want dat zou toch voor teveel afleiding zorgen. Begrijpelijk natuurlijk dus wij hebben ons vermaakt door met het poedeltje te spelen en kroelen. Wat zijn kleine puppies toch heerlijk.

Daarna mochten Winto en het poedeltje samen spelen. Nou, dat hoef je tegen Winto geen tweede keer te zeggen, maar helaas voor hem had het poedeltje alleen oog voor het baasje. Wel een grappig gezicht hoor; witte Winto in speelhouding inclusief zwiepstaart en het kleine zwarte poedeltje die hem compleet negeert en hevig om aandacht zit te piepen.
Ondertussen bespraken wij de bevindingen van de test. Kim vond Winto een fijn hondje, heel alert, vriendelijk en erg mensgericht. Als aandachtspunten noemde ze het snuffelen buiten en het feit dat Winto van het apporteren al gauw een spelletje wil maken. Nou ja, als dat alles is…dan ben ik erg tevreden! 🙂

Wat ik heel erg leuk vond was dat Kim ons iets meer kon vertellen over de herkomst van Winto. Zo is hij geboren in Rutten (Noortoostpolder) en komt hij uit een nestje van in totaal 7 puppies. Hij is geboren door middel van een keizersnede en had een lieve mama en een leuke bazin. Ik heb van Kim haar e-mailadres gekregen dus ga vanmiddag gelijk even een mailtje sturen!

Ben erg benieuwd…

Groetjes,
Kirsten

Aloha,

Soms krijgt mijn familie een aanval van gezelligheid en dan bakken we met z’n allen hartige taarten en meer van zulk soort lekkers.
Als alles klaar is en ingepakt fietsen we ergens heen om te relaxen, eten en drinken, lezen of te badmintonnen.
Dit jaar werden de plannen een beetje gewijzigd, aangezien het niet echt een pretje is om Winto kilometers ver te moeten trekken in zijn kar. Eén van mijn broers woont in Zwolle, dus nu hadden we het plan opgevat om ergens halverwege Emmen en Zwolle af te spreken.
Dit werd een bos nabij Den Ham en op goed geluk hadden we daar vanmiddag ergens op een parkeerplek afgesproken.

Toen de roedel bij elkaar was zijn we, bepakt en bezakt, het bos ingetrokken op zoek naar een leuke picknickplek.
Niemand van ons kende het bos dus we wisten ook niet hoe lang het zou duren voordat we een leuk plekje zouden vinden. Maar we hadden geluk, want na een kleine 20 minuten lopen vonden we een verlaten openluchttheater. Hartstikke mooi, heel stil en geen mens te bekennen.

Beneden voor het ‘podium’ onze spullen uitgepakt en het smullen kon beginnen!
Het was erg warm, maar in de schaduw was het goed uit te houden. Winto wilde ook wel meesmullen, maar dat vond ik niet zo’n goed idee. Hij kreeg als troost een lekker groot bot en daar is hij tevreden op gaan knagen.

We waren lekker aan het kletsen en eten toen Winto opeens hard begon te grommen en zelfs een paar luide blaffen liet horen. Wij schrokken ons allemaal een ongeluk! Winto was ondertussen gaan staan en zijn rugharen stonden recht overeind. Ik keek naar boven en het bleek dat daar twee wandelaars aan kwamen lopen. Blijkbaar was Winto hier zo van geschrokken dat hij het op een grommen had gezet.
Ik heb hem bij me geroepen en terwijl hij doorgromde naar de wandelaars kwam hij stijf tegen me aan zitten. Lekker veilig, zal hij wel gedacht hebben. Het duurde even voordat hij kalmeerde, maar brokjes doen in zo’n geval wonderen. Ik moest er eigenlijk wel om lachen; Onze grote waakhond!

Winto heeft de wandelaars (die natuurlijk niet doorhadden wat voor commotie ze veroorzaakt hadden) nauwlettend in de gaten gehouden en pas toen ze wegliepen kon hij weer ontspannen.
De rest van de middag zijn er af en toe nog wat andere wandelaars geweest die even kwamen kijken, maar Winto vond het blijkbaar niet de moeite waard om ons hiertegen te beschermen. ;-p

Mijn broers zijn na het eten aan het badmintonnen geslagen, maar persoonlijk vond ik het daar veel te warm voor. Samen met Winto heb ik de omgeving verkend en heb ik even met hem gespeeld.

Toen de zon steeds verder het theater binnen kwam is iedereen op een kleed neergestreken om te gaan lezen. Grote stapels tijdschriften kwamen tevoorschijn en zelfs enkele boeken. 

Aan het eind van de middag hebben we het eten verdeeld (voor zover er nog iets over was) en zijn we terug naar huis gegaan.
Volgend jaar weer! Maar dan zonder Winto…   😦

Groetjes,
Kirsten

Hey hoi,

Vanmorgen om 10 uur hadden Winto en ik een training in Emmen. Leuk, eindelijk eens een training op eigen grond!  🙂
Na uitwisseling van spullen (mega zak voer, anti-vlooienspul, anti-wormenspul en een nieuw dekje!) konden we beginnen.
Er was nog één ander gastgezin en die hadden een heel schattig Labradoodeltje van ongeveer 4,5 maand bij zich. Echt een scheetje; de lange poten van een Poedel, het kopje van een Labrador en de vacht was een mix van beide.
Het was een teefje en ze droeg de naam ‘Gravin’. Whahaha, en dan moet je je voorstellen dat ze ook nog wordt getraind door de man van het gastgezin… Hij zei zelf ook al: “Loop ik met haar op het werk door de kantine en dan roep ik haar… Moet je mijn collega’s me eens zien uitlachen!”
En nee, deze naam hadden ze niet zelf bedacht. Ze is onlangs overgeplaatst uit een ander gastgezin waar het met haar niet zo lekker liep. Maar ja, dan zit je als nieuwe baas wel met zo’n naam opgezadeld.
Het leven van een gastgezin gaat niet altijd over rozen, haha.

Ik zei al tegen trainster Marieke dat we wel patent hadden op trainen met -erg- warm weer. En zij zei: “Ja mooi hè! Overal waar ik kom schijnt de zon.” Ja dat is ook een manier om er tegenaan te kijken. 😉
De tocht van de parkeerplaats naar het centrum was al een hele toer. Als ik een huifkar achter Winto had gespannen waren we inmiddels in Groningen geweest. Het mooie is wel dat Winto erg trekt naar andere honden (in dit geval dus naar Gravin [whahaha]), maar als hij voorop loopt is hij één en al aandacht. Zo konden we samen dus toch mooi laten zien dat we het echt wel kunnen!

Eenmaal in het centrum aangekomen hebben we in/uit de lift geoefend en dat ging super. Omdat beide hondjes erg op elkaar gericht waren kregen we als oefening het langs elkaar lopen en ondertussen proberen de aandacht van je puppy vast te houden. Moeilijk, maar het viel me beslist niet tegen.
Even verderop zijn we op een terrasje gaan zitten. Dit was voor Winto een koud kunstje, maar het was voor Gravin al een oefening op zich. Het lukte haar maar niet om rustig te zitten en haar mondje te houden. Veel te veel indrukken en dingen om te doen. 🙂

Na de thee nog even alleen met Winto een winkel in gegaan en ook dit ging helemaal goed. Af en toe trok hij wat richting rommel op de grond, maar verder had hij veel aandacht voor mij en gedroeg hij zich rustig. Marieke was in ieder geval erg tevreden. Daarna was het de beurt aan Gravin en konden wij buiten even uitpuffen op een bankje.
Hierna besloot Marieke dat ze genoeg had gezien en dat ze vond dat beide hondjes het erg goed deden. Op naar de parkeerplaats!
De wandeling terug was aangenamer dan de heenweg want Winto had door warmte en vermoeidheid minder de behoefte om vreselijk te trekken.

Marieke en ik hadden het samen nog even over Winto’s lichaamsbouw en gewicht (goed, maar hij moet niet dikker worden). Volgens haar zal Winto niet veel groter meer worden. Dat vond ik toch wel verrassend. Zowel onze eerste trainster als onze dierenarts hadden gezegd dat Winto een aardig bakbeest zou gaan worden. Dat blijkt nu dus wel mee te vallen…vindt het eigenlijk wel jammer…het past wel bij Winto om een lekkere grote lobbes te worden. Nou ja, klein of groot voor mij is en blijft Winto SUPER!

Groetjes,
Kirsten en mini-Winto

Hoi hoi,Gaan we nou nog?

Ondanks ons ongelukje eerder dit jaar, nemen we Winto nog zeer regelmatig mee in de hondenfietskar. Helaas is hij inmiddels zo groot aan het worden dat hij niet meer normaal rechtop in de kar kan zitten.
Gelukkig zit er aan de bovenkant een soort luikje die open kan, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat hij er onderweg uit gaat springen.
Als oplossing hijsen we Winto nu elke keer in zijn autogordeltuigje en maken die in de kar vast. Zo kan hij wel zitten, liggen, draaien of met zijn voorpoten op de rand staan, maar is er niet genoeg ruimte om uit de kar te springen.

De eerste keer begreep hij het nog niet zo. Hij bleef in zijn gebukte houding in de kar zitten om door de raampjes te kunnen kijken. De tweede keer ging al beter, af en toe stak hij zijn hoofd buitenboord om rond te kijken. Tegenwoordig gaat hij er al helemaal voor zitten. Neus in de lucht en karren maar! Ik fiets meestal achteraan (want je weet maar nooit…) en het is telkens weer een geweldig gezicht om Winto te zien zitten, met zijn oren die flapperen in de wind. Meestal heeft hij, als we op onze eindbestemming aankomen, een snotneus van het vele luchtjes snuiven, haha.

Hup! Hup!

In het begin was ik wel bang dat hij zou proberen om er uit te springen als we bijvoorbeeld langs andere honden zouden fietsen. Maar niks hoor! Hij leunt zo ver mogelijk met zijn lijf tegen de rand van de kar, maar hij blijft verder keurig zitten.
Als we naar het centrum fietsen komen we langs een weide met paarden. Die vindt Winto verschrikkelijk interessant en hij probeert, lang voordat we er zijn, al langs Martijn te koekeloeren om een glimp van ze op te vangen. Gek beest.  🙂 Kom je nog?!

We zijn een mooi trio op deze manier; Martijn met het hondje in de kar en ik erachter op m’n transportfiets met bakkersmand.
Mensen die we op de fiets tegenkomen schieten vaak in de lach als ze opeens Winto’s koppie zien. Brommers blijven verdacht lang achter ons rijden en regelmatig zien we auto’s in slakkengang (en de automobilisten met hun gezichten tegen de ramen) voorbij komen.

Tot nu toe vinden we de aankoop van de hondenfietskar nog steeds erg geslaagd en volgens mij is Winto het helemaal met ons eens. 😉

Groetjes,
Kirsten



    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën