Hulphond Winto

Archive for juli 2009

Utrecht

Posted on: 31 juli 2009

Hallo,

Gisteren zijn we met Winto naar Utrecht geweest. Het was een hele ervaring voor hem, want we gingen met de trein. 
Tot mijn grote, grote, verbazing besloot Winto dat hij best zelf in en uit de trein kon stappen en dat tillen niet nodig was. Voor de veiligheid heeft Martijn hem op drukke punten wel even getild, maar toen was Winto eerder verontwaardigd dan dankbaar.
Het uitstappen ging heel rustig en netjes. Geen grote sprong en klaar, nee, netjes eerst op het treetje en daarna met een grote stap op het perron.
Als tegenhanger voor dit nette gedrag sleurde hij me wel alle stationstrappen af (‘Haast! Haast!’). Ik moest me met één hand aan trapleuningen/ Martijn/ willekeurige mensen vastklampen om niet van de trap getrokken te worden. Nou ja, dat leren we hem nog wel af…hoop ik.  😉

Martijn en Winto in de treinIn Utrecht zelf heeft Winto zich keurig gedragen. Alle lekkere geurtjes en rotzooi op de grond waren onweerstaanbaar, maar verder ging het goed.
Ook hier weer aardig wat andere honden tegengekomen, maar ik heb dit keer geen spieren verrekt dus ging het best goed. We kwamen ook een paar keer hetzelfde leuke Mopshondje tegen, maar die was helaas niet zo gecharmeerd van Winto (het was eerder een ‘Mopperhondje’ dan een Mopshondje, volgens Martijn). 

Af en toe is het wel handig dat mensen denken dat ik blind ben. Zo stonden we voor een stoplicht en er stonden heel wat mensen samen met ons te wachten. Toen het licht op groen sprong bleek dat al die mensen naar rechts wilden oversteken, terwijl Martijn en ik naar links wilden. Niet zo handig als je in het midden van de groep staat… Dus ik heb met een uitgestreken gezicht en m’n blik op oneindig Winto naar links gestuurd en ben dwars door de overstekende groep gemarcheerd. En al die mensen maar netjes voor me aan de kant. Heel vriendelijk allemaal en van binnen moest ik toch even kwaadaardig lachen (“Mwahahaha!”). Aan het gegrinnik van Martijn achter mij te horen, vond hij het ook wel een puike actie. Soms moet je ook een beetje brutaal durfen zijn!  🙂

Op de terugweg heeft Winto in de trein lekker geslapen. Op het laatste stuk naar Emmen toe lag hij zelfs midden op het gangpad en moesten mensen over hem heen stappen.
Hij was zo verschrikkelijk moe!

Groetjes,
Kirsten

Hoi,

Ik heb het gevoel dat Winto weer acht weken oud is in plaats van acht maanden! Hij wil voortdurend aandacht (heel – heel – veel aandacht)en samen spelen. Dat dit je niet altijd goed uitkomt maakt hem niets uit. Hij drukt zijn speeltje gewoon net zo lang in je gezicht totdat je weg loopt of zuchtend toegeeft. 

Speciaal voor onze terror-puber hebben we al zijn kauwbotten tevoorschijn gehaald. Normaal gesproken wisselen we ze af, maar Winto moet en zal ergens op kauwen. Dus dan maar het liefst op iets waarvoor het bedoelt is, toch?

Waar ik nog meer aan kan merken dat hij in de pubertijd zit?
~ Als hij los loopt moet hij alle mensen die hij ziet lopen begroeten.
~ Andere honden heeft hij altijd al leuk gevonden, maar die vindt hij nu echt super geweldig fantastisch leuk.
~ Handen en armen zijn om in te bijten, net zo als ‘vroeger’.
~ Elk grassprietje moet twee keer besnuffeld worden en liever nog vaker.
~ Geen aandacht is geen optie. Desnoods komt hij naast je op de bank zitten met zijn neus in je oor.

Geloof het of niet, maar verder gedraagt Winto zich heel prima en soms zelfs super. Zo waren we afgelopen zondag bij het C’est la Vie festival in Emmen. Het was heel druk met mensen, muziek en straatartiesten. Maar ondanks alle indrukken om hem heen bleef Winto rustig en oplettend.
Andere honden vond hij reuze interessant, maar na een ‘let’s go’ konden we telkens weer vlot verder lopen. 
Winto werd zelfs door een peuter met een ballon op zijn hoofd gemept, maar gaf geen krimp. Kijk, dat noem ik nou goed hulphondenmateriaal!  😉
Eenmaal thuis heeft Winto heerlijk liggen slapen, eindelijk rust. 

Ben benieuwd wat ons morgen te wachten staat…

Groeten,
Kirsten

Hey hoi,

Winto zit inmiddels stevig in de pubertijd en speeltjes die tot nu toe veilig waren zijn hun leven niet meer zeker. Zo heeft zijn favoriete knuffel (een pluche hondje genaamd “Waika”) nog maar anderhalf oor en een halve staart en zit zijn trek-schud-gooi-bal vol met gaten.

Ook zijn voederbal heeft er aan moeten geloven en is nu onbruikbaar. Omdat we in de dierenwinkels in Emmen geen leuke nieuwe bal konden vinden zijn we in Wageningen aan het shoppen geweest. Daar vonden we in winkel nummer 1 gelijk wat we zochten: een nieuwe voederbal, maar dan enkele slagen groter dan de vorige en zonder rare geluiden en/of effecten.

Oud en nieuw

Dat deze bal een stuk groter is dan de vorige maakt Winto niets uit. Met evenveel enthousiasme wordt ie door de kamer geslagen. Wanneer er nog een paar brokjes in zitten laat Winto de bal links liggen. Dat is blijkbaar niet de moeite waard. Verwend nest! 
Ik ben benieuwd hoe lang dit speeltje het uit gaat houden met puber Winto in de buurt.

Groetjes,
Kirsten
Fijn dichtbij
P.S. Terwijl ik het ‘bewijs’ fotografeer komt terror-puber Winto knus op m’n voeten liggen. Lief!

Hoera hoera,

In het tijdschrift ‘Hondenleven’ (nummer 7, aug/sept 2009) staat in de rubriek WWWoef een artikel over mijn blog (en dus over Winto).

Leuk!
Worden we toch nog een beetje beroemd…

Groetjes,
Kirsten

Beetje beroemd!

Aloha,

Zo, dit wordt echt het laatste deel van mijn vakantieverslag hoor!  :-p
Donderdagochtend hadden we het makkelijk met Winto, want hij was nog moe en onder de indruk van woensdag-stranddag.
Eerst hebben we lekker een beetje uitgeslapen en daarna zijn we op ons gemak aan de wandel gegaan.

Onderweg kwamen we langs een busstation. Het was overduidelijk vakantie, want behalve de buschauffeur was er niemand anders te bekennen. Martijn opperde het idee om aan hem te vragen of we met Winto een paar keer door de bus mochten wandelen.
Nou, dat mocht! Terwijl Winto en ik in en uit de bus stapten legde de chauffeur aan Martijn uit met welke knoppen je alle deuren kon openen en sluiten. Daarna trok hij, speciaal voor ons, ook nog even het ‘rolstoelluik’ uit, wat Winto erg spannend vond. Een goede oefening dus.

Toen Winto door de bus liep alsof hij al jaren door bussen aan het wandelen was, was het tijd om verder te gaan. Maar de chauffeur wilde ons niet zomaar laten gaan. Of we niet wilden meerijden naar Ede? Nou graag, maar hoe komen we terug? “Och” zei hij. “Ik bel m’n baas even om te vragen of het goed is en dan neemt mijn collega in Ede jullie weer mee terug.”

Dik een uur later waren we weer terug in Wageningen. Met koude benen van de airco en een hond die de bus geen big deal meer vind. Geweldig! 🙂

Picknick’s Middags zijn we naar de Veluwe gegaan. Natuur snuiven en ontspannen. We hadden drinken en broodjes bij ons en zijn op een bankje gaan picknicken.

We wilden daarna gaan wandelen, maar het was eigenlijk veel te warm. In plaats daarvan hebben we op de picknickplek met Winto gespeeld en fijn gek lZandneusopen doen.

Winto heeft liggen rollen door het zand (mooie neus!) en na afloop liters water gedronken.
Uiteindelijk hebben we niet zoveel van de Veluwe gezien als we graag zouden willen, maar leuk was het zeker.

Vrijdagochtend stond in het teken van de koffers pakken en aan Winto vertellen dat we hem ook nu echt niet gingen achterlaten. Nadat we de auto hadden ingeladen zijn we voor het laatst naar het centrum van Wageningen gegaan. Martijn heeft foto’s gemaakt van hotel “De Wereld” en ik heb ondertussen rustig op een bankje gezeten (prioriteiten stellen hè! Haha). Winto bleef dicht in m’n buurt, stel je voor dat we er zomaar vandoor zouden gaan!

Op weg naar Emmen lag Winto compleet uitgeteld op de achterbank van de auto. Pas voorbij Zwolle stak hij z’n snuitje even in de lucht.
Toen we thuis waren keek hij eerst opgelucht in het rond (“Hey, dit ken ik!”) en ging daarna in de tuin liggen om er de uren daarna niet meer uit te komen.

Welkom terug.

Groet,
Kirsten

Hey hoi alweer,

In het begin van de week hebben we wel veel gewandeld met Winto, maar hij kon nergens echt leuk en veilig van de lijn. Op woensdag zijn we naar Noordwijk gereden waar Martijn’s ouders op een camping stonden.
En Noordwijk = strand! De perfecte omgeving om Winto te laten rennen en spelen, zo dachten we. Winto wordt namelijk helemaal gestoord als hij op los zand loopt. Dan gaat hij met zijn voorpoten in het zand slaan, hoge sprongen maken en keihard rondrennen. En wat is er leuker dan een kilometers lange zandbak? Niets toch?!

Van tevoren op internet gekeken of honden toegestaan waren en daarna met stevige voorpret naar het strand.
Groot was onze teleurstelling toen bleek dat de hondengebieden beperkt waren en ook nog eens ver uit elkaar lagen. Dan eerst maar even ergens wat drinken, verbranden (auw) en daarna met de auto naar zo’n hondengebied.
Helaas moesten honden aan de lijn blijven, maar gelukkig maakte het Winto niet zoveel uit. Hij vond het heerlijk!
Heerlijk op het strandLekker lebberen aan het zeewater, daarna een heel vies gezicht trekken en het weer proberen, want misschien smaakt het de tweede keer beter!?
Hij heeft zich helemaal suf gerend (en wij dus ook) en heel wat schelpjes lopen verkauwen. De zee zelf vond hij spannend en leuk, maar hij had geen neiging om te zwemmen, gelukkig.

Na een tijdje vonden we het genoeg en was het tijd om te gaan. Door de harde wind leidde mijn kapsel inmiddels een eigen leven en het haar van Martijn leek verdacht veel op dat van Bert Visscher. Winto had natuurlijk nergens last van, hij heeft nooit een slechte haardag!

Verbrand en verwaaid hebben we daarna ergens heerlijk gegeten en heeft Winto onder de tafel lekker liggen knorren. Moe maar voldaan!

Groetjes,
Kirsten en zeehond Winto

Hey hoi,

Uitzicht vanuit hotelkamerAfgelopen week zijn Martijn, Winto en ik een paar dagen naar Wageningen geweest. 

Maandagochtend tijdens het pakken van de koffers was Winto erg onrustig. Hij zat overal met zijn neus bovenop en ik mocht van hem zelfs niet alleen naar de wc. Kleine zwaan-kleef-aan! Volgens mij dacht hij werkelijk dat we hem gingen achterlaten. Pas toen ’s middags zijn bench in de hotelkamer stond, inclusief zijn eigen kleedje en knuffel, kwam hij wat tot rust.   
Maandag was sowieso geen goede dag voor Winto. Toen we ’s avonds een wandeling maakten, werd hij bij de keel gegrepen door een Staffordshire Bull Terrier genaamd ‘Bulletje’. Ja echt, ik verzin het niet. Dat is toch geen naam voor een hond, maar ja… 
Gelukkig was Winto het na drie minuten al weer vergeten, maar ik had een uur later nog wiebelbenen. Dat kwam eigenlijk vooral door de reactie van omstanders. Die vonden het nogal grappig, piepende honden. Grrr, wat was ik boos!

Winto in WageningenGeen goed begin in Wageningen, maar gelukkig hebben we de rest van de week geen last gehad van Bulletje of van zijn dronken aanhang.

Dinsdag zijn we met z’n drieën aan de wandel gegaan. Op ons gemak het centrum verkennen en oude huizen kijken. Winto snapte er niet zo veel van en hij had de hele dag grote vraagtekens in zijn bruine ogen staan: Waar zijn we? Waar gaan we naar toe? Wanneer gaan we naar huis? Brokjes?

Helaas konden we deze dag geen plek ontdekken waar we hem veilig los konden laten lopen/rennen/spelen. En dat had hij eigenlijk wel nodig. Even al zijn energie en spanning eruit.

Helaas Winto, misschien op woensdag?

Groetjes,
Kirsten