Hulphond Winto

Archive for juni 2009

Hey hoi,

Gistermiddag zijn Winto en ik op bezoek geweest bij Martijn in de klas. Hij is leraar op een basisschool en we hadden bedacht dat het leuk zou zijn om zijn leerlingen iets te vertellen over Winto en over Stichting Hulphond. 

Filmpje kijkenToen we aankwamen zaten ze al vol spanning te wachten en waren ze druk tegen elkaar aan het 
fluisteren (“Aah, wat is ie lief!”). Winto liep rustig het lokaal binnen met mijn autosleutels in zijn bekje en gaf ze daarna op commando netjes in mijn hand. Hij keek even rustig naar de kinderen en ging daarna op z’n gemakje bij me zitten. 

Ik kreeg van meester de grote stoel en daarna konden we beginnen.
We zaten nog niet of er staken al wat vingers in de lucht, maar nee, eerst even luisteren.  😉
Samen met Martijn heb ik over Winto verteld en over wat hij gaat worden als hij later groot is. Martijn had een paar leuke filmpjes over Hulphonden om te laten zien en ondertussen zat Winto rustig op een botje te knagen. Netjes hoor!

In de klasTussen de filmpjes door was er tijd om wat vragen te beantwoorden, maar de meeste kinderen wilden het liefst iets vertellen over hun eigen hond: “Mijn moeder heeft dat ras en mijn vader die…”, “Wij hadden ook een hond, maar die is nu dood.” en “Ik vind Winto heeeeel lief!”  🙂

Als uitsmijter wat commando’s laten zien en een heel blij kind mocht van Winto een oude gymschoen in ontvangst nemen.  

Winto keek niet op of om en pas toen de bel ging en de kinderen opstonden zag je hem denken: “Speeltijd?”.

Goed zo, Winto!

Pakka

Posted on: 26 juni 2009

Hoi,

Nu eens geen bericht over Winto! 
Op 1 oktober 2007 kochten Martijn en ik ons eerste huisdier: een Russische dwerghamster.
Eigenlijk waren we van plan om eerst even rond te kijken en later pas te kopen, maar we hadden niet gerekend op een zekere eigenwijze hamster…

Het liep al tegen het einde van de middag en het was donker en een beetje koud in het gedeelte met de hamsters. De hokjes zagen er gelukkig schoon uit en goed gevuld met zaagsel, maar er was helaas geen hamster te bekennen.
We stonden op het punt om weg te gaan toen we plots op de grond beweging zagen. En daar zat ze: Een aandoenlijk klein hamstertje. Met haar voorpootjes in de lucht en haar neusje omhoog zat ze onze geur op te snuiven.
Toen Martijn zich bukte om haar op te pakken maakte ze dat ze wegkwam. Geduldig hebben we gewacht en na een paar minuten dook ze weer op. Nu kon Martijn haar wel voorzichtig met zijn handen opscheppen en in een hokje zetten.

Dwerghamsters drinken normaal gesproken niet erg veel maar toen Martijn een drinkflesje in haar hokje probeerde op te hangen werd die bijna uit zijn handen gerukt door een zeer dorstige hamster. Ze dronk alsof ze al een week daar op de grond had moeten doorbrengen, wat me niets zou verbazen…
We waren gelijk verkocht toen we haar zagen en besloten dat ze echt met ons mee naast huis zou moeten.

We hebben haar bij het personeel ‘gereserveerd’ en in vliegende vaart zijn we op zoek gegaan naar een leuk hok en alle toebehoren. Drie minuten voor sluitingstijd stonden we weer bij ze voor de deur en konden we haar meenemen. Pakka

Een Russische dwerghamster verdient natuurlijk een passende naam en dit is uiteindelijk Pakka geworden, wat Russisch is voor ‘Doei’.
Met veel plezier hebben we haar nieuwe onderkomen ingericht en ‘Villa La Pakka’ gedoopt.

Ze was al snel handtam en vond het leuk om ’s avonds in haar plastic bol door de kamer te scheuren. De trappen in de villa werden vooral gebruikt als glijbaan en de tralies om omhoog te klimmen. Als je een restje pindakaas op je vinger had werd het er lief afgelikt door een klein roze tongetje.
Winto vond haar erg bijzonder en kon heel lang naar haar staren als ze door haar villa aan het banjeren was.
Gisteren ontdekte ik tot mijn schrik een gezwel aan de zijkant van haar gezicht en een bloeddoorlopen oogje.
Martijn is gisteravond met haar naar de dierenarts gegaan en tot ons verdriet hebben we haar moeten laten inslapen.

Kleine Pakka is 1 jaar en negen maanden oud geworden.

Pakka met nootje

Blind?

Posted on: 22 juni 2009

Hey hoi,

Zo. Vandaag een lekker rustig dagje vergeleken met gisteren.
Gisterochtend eerst een bezoek gebracht aan papa 2 waar Winto zich prima heeft gedragen. We hadden de bench meegenomen zodat hij af en toe lekker kon rusten ~ en wij onze handen vrij hadden. Wel zo fijn als je een smakelijk gebakje probeert te eten.  

 ’s Middags met m’n broers naar papa 1 waarmee we een bezoek hebben gebracht aan de beeldentuin in Gees. Erg leuk, hoewel het weer niet/wel/niet/wel meewerkte. Winto begreep er niet zo veel van. Stukje lopen, even stilstaan, stukje lopen en dan weer even stilstaan. Gezellig vond hij het wel en al die brokjes werkten zeker ook goed mee!  🙂
Daarna uit eten in een buffetrestaurant in een plaatsje verderop. Ruim van tevoren geïnformeerd of hulphonden i.o. toegestaan waren en met ‘grote uitzondering’ mocht hij naar binnen. We zaten in een rustig hoekje en Winto heeft heerlijk liggen slapen. Alleen als ik wegliep om eten te halen ging er een oogje open.

Het personeel was erg aardig. Een aangegeven leeg glas werd hartelijk aangenomen en er werd regelmatig gevraagd of alles naar wens was. Bij het afrekenen werd mijn vader gecomplimenteerd met het feit dat zijn dochter “zich ook zonder hond zo goed kon redden!”

Goh, bedankt…

Kattenkop

Posted on: 16 juni 2009

Hey hoi,

Winto voelt zich inmiddels al een stuk beter en dus kunnen we samen weer genieten van lange(re) wandelingen.
Vanmorgen kwamen we op de terugweg bij een oversteekplek. Niets bijzonders natuurlijk, ware het niet dat we daar werden opgewacht door een chagrijnige kat.

Met moeite heb ik Winto in bedwang kunnen houden. Want katten = joepie = spelen. Dat onze lijpe buurtkat hem al menigmaal een bloedneus heeft geslagen maakt Winto niets uit. Gek beest!

Met strakke lijn heb ik Winto langs de – letterlijk – maaiende poten van de kat weten te loodsen. Zodra we langs het kattenbeest waren heb ik Winto laten zitten en afgeleid met wat brokjes. En wat luisterde hij goed! Geen blik meer naar die nare kat.
Maar dat zag de kat zelf niet zitten want die kwam blazend, grommend en met hoge rug en lange nagels naar ons toe geslopen. Ook nu weer niets bijzonders zou je zeggen, maar telkens als wij ons omdraaide om weg te gaan kwam die kat een paar passen dichterbij. Het was werkelijk erg freaky…

Op een gegeven moment stonden Winto en ik klem tussen de weg en de kat. Met stampende voeten en ‘ksst-ksst’ heb ik geprobeerd om hem weg te jagen. Maar het enge beest vond dat ik geen blik waardig was en sloop langzaam maar zeker naar die arme Winto.

En wat doe je dan? Oversteken kon niet want dan zou hij Winto van achter meppen geven. Blijven staan kon ook niet want dan ging hij Winto van voren meppen geven. En als overtuigd dierenliefhebber vond ik het ook niet echt een optie om de kat een schop geven…(maar niemand komt ongestraft aan mijn Winto natuurlijk!)
Gelukkig werden we op tijd gered door een jongen op een scootmobiel die met zijn hond langs kwam racen. In de paar seconden dat Evil Kattenkop was afgeleid zijn wij er snel vandoor gegaan.

Soms zijn we ook een stel lafaards bij elkaar hoor!  ;-p

Groeten,
Kirsten & Winto

Hoi hoi,

Soms heb je geluk en soms heb je pech. Alleen Winto heeft de laatste tijd wel erg veel pech! Eerst een allergie, krap een week later castratie en nu heeft hij een virus opgelopen.

Maandag tijdens het huisbezoek (ja eindelijk!) was er niets aan de hand. Hij had er zin in en deed erg zijn best. Het begon me op te vallen dat zijn lippen zacht roze vlekjes begonnen te vertonen. Erg raar, maar hij leek er gelukkig geen last van te hebben.
Dinsdag was er ook nog niets aan de hand. Lekker wandelen en speeltjes apporteren. Maar ’s nachts begon hij zich niet lekker te voelen.
Winto laat ’s nachts meestal niets van zich horen, maar nu liet hij met een paar korte, harde blaffen weten dat er iemand naar beneden moest komen.

Het arme hondje moest overgeven en had de rest van de dag last van diarree. Donderdag leek hij wat op te knappen, maar ’s nachts ging het weer helemaal mis. Vrijdag uiteindelijk toch maar de dierenarts gebeld, dit duurde me allemaal veel te lang!

De dierenarts vertelde dat ze deze week al negen andere honden in haar praktijk had gehad met allemaal dezelfde klachten. Al deze honden kwamen bij de Rietlanden/Rietplas vandaan en hadden hetzelfde virus opgelopen. En onze arme Winto dus ook!

Zelfs de dierenarts moest toegeven dat Winto de laatste tijd wel erg veel pech heeft gehad. Het verklaart volgens haar ook waarom Winto’s lippen roze beginnen te worden. Het is een teken dat hij niet in orde is en hierdoor verliest hij pigment. Gelukkig zal het vanzelf weer overgaan wanneer hij zich beter begint te voelen. Dat is tenminste het idee…

Helaas voor ons is Winto nu drager van het virus en kan hij andere honden besmetten. Een weekje in de buurt blijven wandelen en niet spelen met andere honden. Nou ja, dat zal geen probleem zijn.
Alleen wel jammer dat we zaterdag een Hulphondendag in Herpen hadden voor alle vrijwilligers van Stichting hulphond. Iets waar we al weken naar uit hadden gekeken kon nu niet doorgaan. Erg jammer!

Inmiddels hebben we al een hele apotheek voor Winto kunnen aanleggen. Jeuk? Pijn? Diarree? Wij hebben de medicijnen!  😉
Het is nu zondagmiddag en de medicijnen lijken goed aan te slaan. Hij is actiever en vrolijk. Hopelijk hoeft hij de komende tijd niet meer naar de dierenarts.

Groet,
Kirsten

Hum,

Vandaag zou ik eindelijk weer eens een huisbezoek krijgen van Stichting Hulphond. Het laatste huisbezoek was op 8 april en onze laatste groeptraining was op 28 april. Dat werd dus wel weer eens tijd!
Helaas is onze vaste trainster al een tijdje ziek 😦 maar vorige week kreeg ik te horen dat ze – tijdelijk – vervangen zal worden door trainster Marieke.
Maar toen ging vanmorgen de telefoon…en ja hoor…ze kon vandaag niet komen.

Grrrr!!!

Nu is dit geen groot probleem want alles gaat hier zijn gangetje. Maar toch. Er zijn wel een aantal dingen die ik graag aan haar had willen vragen.
Bovendien ben ik altijd erg zenuwachtig voor deze huisbezoeken en heb ik nu voor niets in de zenuwen gezeten.

Om het allemaal van me af te schudden heb ik een lange wandeling met Winto gemaakt. Vlak bij de Rietplas kwamen we één van zijn vriendinnetjes tegen en ze hebben samen lekker kunnen spelen.
Ze luisterden allebei voor geen meter wat niet zo erg was totdat zij besloot een duik te nemen in de sloot aan de overkant. O jee, ik zag Winto er wel voor aan om er achteraan te springen.
Maar gelukkig liet superhond mij niet in de steek en bleef hij met zwiepstaart aan de kant staan wachten tot ze er uit kwam. Goed zo Winto! 
Met enige moeite heb ik Winto daarna aan de lijn gekregen en konden we weer naar huis. Op naar een vrije middag zonder huisbezoek!

Groeten,
Kirsten

Hoi hoi,

Na een week – verplicht – rust mochten vrijdag de hechtingen eruit.
De dierenartsassistente kreeg daarna een grote lebber en wat willekeurige mensen in de wachtkamer ook.
Om het te vieren hebben we ’s middags een lange wandeling gemaakt. Winto kon eindelijk weer lekker door de bosjes struinen en over de velden rennen.
Hoera!

In het weekend hebben we alle verloren speel- en rentijd kunnen inhalen en inmiddels loopt Winto weer normaal aan de lijn met me mee. Een hele verademing na een week sleuren en gek doen.

Zaterdagavond hadden Martijn en ik een feestje in Groningen en Winto moest natuurlijk gewoon mee! Een goede oefening voor hem en voor ons een spannende ervaring. Maar we maakten ons zorgen om niks. Op wat gespring na heeft Winto zich SUPER gedragen. De harde muziek leek hij niet eens op te merken en de chips bleef netjes op tafel liggen.
Hij schrok wel erg van een knappende ballon maar hij herstelde zich prima en ging daarna weer rustig op zijn botje liggen knagen.
Ik heb heel wat mensen naar hem zien kijken, wijzen en lachen en ik kan rustig zeggen dat hij er na deze avond weer heel wat fans bij heeft gekregen.  🙂

Op maandag was het tijd voor serieuzere zaken en zijn we naar het station in Emmen geweest om naar de trein te kijken. Het zou nog een kwartier duren voordat de trein zou vertrekken en dit was een mooie kans om ook even in de trein te oefenen.
Het lopen in de trein was geen probleem. Alleen het in- en uitstappen vond hij maar niks. Veels te groot gat tussen de trein en het perron…
Nou ja, ik kan gelukkig wel wat hebben en met een zwaai heb ik hem in en uit de trein getild. Wat een service!

Samen in de trein

Nadat de trein was vertrokken (en Winto niet op of om had gekeken) zijn we met een lekker ijsje in de schaduw gaan zitten. Jummie, zo wil ik elke ‘training’ wel eindigen, haha.
Genieten van de zon
’s Avonds na het eten zijn we nog even met gezicht richting de laatste zonnestralen gaan zitten. Daar had Winto ook wel zin in en voor het eerst sinds tijden gaf hij aan graag op schoot te willen zitten.
En daar zat ik dan. Relaxen in de stoel met een 20 kilo hond op schoot. Heerlijk!  🙂

Groeten,
Kirsten


P.S. Bij deze nog een compliment voor het personeel van het Platformtheatercafe in Groningen. We waren nauwelijks binnen of er kwam al iemand met een grote kom vers water aanzetten voor Winto. Super!
http://www.platformtheater.nl/



    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën