Hulphond Winto

Winto’s operatie

Posted on: 25 mei 2009

Hey hoi,

Het nadeel van ‘al’ zes maanden oud zijn is dat er dan het onvermijdelijke volgt… castratie!
Afgelopen vrijdag moesten we om negen uur bij de dierenarts zijn. Winto moest voor de operatie nuchter zijn en had vanaf de vorige avond 22.00 uur al niets meer gegeten.  Hij snapte er echt niets van. Geen brokjes en zenuwachtige baasjes.

Vrolijk stapte Winto de praktijk binnen en zonder moeite kon ik hem op de behandeltafel tillen. Hij gaf zelfs geen kik toen hij een – pijnlijke – verdovingsprik in zijn bil kreeg. Eenmaal op de grond begon hij al snel te zwalken alsof hij teveel had gedronken en kwam hij bij me staan. Met zachte dwang hebben Martijn en ik hem laten zitten en uit zichzelf ging hij er daarna bij liggen. Met zijn kopje in mijn handen viel hij in slaap.

Het was eigenlijk een heel naar gezicht, Winto deed zijn best om wakker te blijven maar de verdoving was sterker dan hij. Toen we daarna weggingen en hem daar op de grond bij de assistente achterlieten voelde ik een brok in m’n keel, mijn arme kindje!

Vol spanning hebben we gewacht tot de middag, wanneer we konden bellen om te informeren naar Winto. Gelukkig was alles goed gegaan en konden we hem om 14.15 uur ophalen.
Met zwiepende staart kwam hij de wachtkamer binnen stormen en begroette daarbij iedereen die hij tegenkwam. Na wat uitleg over de behandeling en de pijnstillers gingen we naar huis. In de auto begon Winto’s hoofdje al weer zwaar te worden en thuis heeft hij heerlijk geslapen.

Van de dierenarts hadden we een kap meegekregen die Winto verplicht zou moeten dragen. Het is tenslotte belangrijk dat hij niet aan de hechtingen gaat zitten. Maar die kap… die vond hij werkelijk doodeng. Hij heeft een kwartier lang op één plek gestaan voordat hij zich, pootje voor pootje, durfde te bewegen.
Tegen de zin van de dierenarts in hebben we de kap maar snel weer afgedaan.
Gelukkig kregen we kort hierna van de trainster de tip om van een ander gastgezin een soort rompertje te lenen. Die omsluit zijn hele lichaam en kan aan de achterkant met klittenband worden gesloten.
Wat een opluchting! Hier had – en heeft – Winto totaal geen probleem mee. Bovendien staat het nog wel schattig ook!  😉

Wat?!
Het is inmiddels maandag en tot nu toe voelt Winto zich goed. Hij slaapt veel en vanmorgen had hij wat pijn. Gelukkig hebben we pijnstillers gekregen en omhuld met kaas gaan die erin als koek…of kaas.
Hij snapt alleen niet waarom hij tijdens het wandelen niet los mag lopen en doet daarom aan de lijn extra gek/vervelend/hyper.

Vrijdag controle…ben benieuwd of Winto nu nog steeds verliefd is op de dierenarts…

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


    • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
    • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
    • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

    Categorieën

    %d bloggers liken dit: