Hulphond Winto

Boze olifanten en wilde gnoes

Posted on: 12 mei 2009

Aloha,

Hoewel we beide een abonnement hebben voor de dierentuin komen we er minder dan dat we zouden willen.
Sinds we Winto in huis hebben zijn we er al helemaal niet meer geweest. En dat is natuurlijk hartstikke zonde!
Dus afgelopen maandag (4 mei) was het zover. Tijd voor een bezoekje mét hond.
Voor de zekerheid hadden we van tevoren gevraagd of we met Winto naar binnen mochten en dat was geen enkel probleem, zolang hij zijn dekje maar zou dragen.

Vol enthousiasme en toch ook wel een beetje zenuwachtig zijn we naar binnen gegaan. Want hoe zou Winto zich gedragen en zouden de dieren op hem reageren?

Onze eerste stop was bij de olifanten. Verschillende kleintjes renden vrolijk tussen de volwassenen door en de sfeer was duidelijk goed. Omdat Winto vanwege de hoge begroeiing niets kon zien zijn we een eindje verder gaan staan.
Hier kon Winto wel wat zien en dat hebben we geweten ook! Op haar gemakje kwam er een olifant langs sjokken en dat beviel Winto allerminst. Zo’n groot eng beest had hij nog nooit in zijn leven gezien.
Winto keek strak naar de olifant en begon zacht maar duidelijk te grommen. Ik heb gelijk rechtsomkeert gemaakt maar voor we weg konden lopen had Winto al een duidelijke WAF! laten horen. 
Mevrouw olifant reageerde razendsnel door zich op hoge poten naar ons toe te draaien, haar oren op te zetten, met haar poten in het zand te slaan en een hard en laag gerommel/gegrom te laten horen. Het zag er erg spectaculair uit en wij wisten niet hoe snel we weg moesten komen. Straks lag er weer een olifant in de greppel…

Bij de olifanten
Met enige moeite hebben we Winto weg weten te loodsen (wat is hij dan sterk!) om verder te gaan. De tijgers hebben we voor de zekerheid overgeslagen en we zijn doorgelopen naar de savanne.
Het was lastig om Winto te laten doorlopen want al die vreemde beesten moesten uitgebreid bekeken worden. Bijna direct bij ‘aankomst’ werden we gevolgd door een gnoe (of wildebeest) die het allemaal niet vertrouwde. Toen er daarna nog een paar snuivende gnoes bijkwamen voelden we ons wel erg opgelaten. Wij waren met z’n drieën bijna een grotere attractie dan de dieren van de dierentuin zelf. 

Een eindje verderop zijn we tegenover de prairiehondjes op een bankje gaan zitten. Voor Winto wat water en een botje en voor ons een pakje frisdrank.
Winto vond de prairiehonden erg interessant maar het botje was even belangrijker.

Even rondkijken
Helaas was de rust van korte duur want de wind stond richting prairieverblijf. Toen ze Winto’s geur opvingen gingen er diverse prairiehondjes met hun neus in de lucht staan en werd er geblaft van jewelste! Dat vond onze grote held natuurlijk heel spannend en het was voor ons het teken om verder te gaan.

We zijn maar kort in de dierentuin geweest maar het was voor Winto zeker genoeg. Over een paar weken gaan we weer, Winto moet tenslotte ook hier aan wennen.
Ben benieuwd!

Kirsten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën

%d bloggers liken dit: