Hulphond Winto

Archive for mei 2009

Hey hoi,

Het nadeel van ‘al’ zes maanden oud zijn is dat er dan het onvermijdelijke volgt… castratie!
Afgelopen vrijdag moesten we om negen uur bij de dierenarts zijn. Winto moest voor de operatie nuchter zijn en had vanaf de vorige avond 22.00 uur al niets meer gegeten.  Hij snapte er echt niets van. Geen brokjes en zenuwachtige baasjes.

Vrolijk stapte Winto de praktijk binnen en zonder moeite kon ik hem op de behandeltafel tillen. Hij gaf zelfs geen kik toen hij een – pijnlijke – verdovingsprik in zijn bil kreeg. Eenmaal op de grond begon hij al snel te zwalken alsof hij teveel had gedronken en kwam hij bij me staan. Met zachte dwang hebben Martijn en ik hem laten zitten en uit zichzelf ging hij er daarna bij liggen. Met zijn kopje in mijn handen viel hij in slaap.

Het was eigenlijk een heel naar gezicht, Winto deed zijn best om wakker te blijven maar de verdoving was sterker dan hij. Toen we daarna weggingen en hem daar op de grond bij de assistente achterlieten voelde ik een brok in m’n keel, mijn arme kindje!

Vol spanning hebben we gewacht tot de middag, wanneer we konden bellen om te informeren naar Winto. Gelukkig was alles goed gegaan en konden we hem om 14.15 uur ophalen.
Met zwiepende staart kwam hij de wachtkamer binnen stormen en begroette daarbij iedereen die hij tegenkwam. Na wat uitleg over de behandeling en de pijnstillers gingen we naar huis. In de auto begon Winto’s hoofdje al weer zwaar te worden en thuis heeft hij heerlijk geslapen.

Van de dierenarts hadden we een kap meegekregen die Winto verplicht zou moeten dragen. Het is tenslotte belangrijk dat hij niet aan de hechtingen gaat zitten. Maar die kap… die vond hij werkelijk doodeng. Hij heeft een kwartier lang op één plek gestaan voordat hij zich, pootje voor pootje, durfde te bewegen.
Tegen de zin van de dierenarts in hebben we de kap maar snel weer afgedaan.
Gelukkig kregen we kort hierna van de trainster de tip om van een ander gastgezin een soort rompertje te lenen. Die omsluit zijn hele lichaam en kan aan de achterkant met klittenband worden gesloten.
Wat een opluchting! Hier had – en heeft – Winto totaal geen probleem mee. Bovendien staat het nog wel schattig ook!  😉

Wat?!
Het is inmiddels maandag en tot nu toe voelt Winto zich goed. Hij slaapt veel en vanmorgen had hij wat pijn. Gelukkig hebben we pijnstillers gekregen en omhuld met kaas gaan die erin als koek…of kaas.
Hij snapt alleen niet waarom hij tijdens het wandelen niet los mag lopen en doet daarom aan de lijn extra gek/vervelend/hyper.

Vrijdag controle…ben benieuwd of Winto nu nog steeds verliefd is op de dierenarts…

Groetjes,
Kirsten

Advertenties

Hiep hiep hoera!

Vandaag, 20 mei 2009, is Winto een half jaar oud!
Ik vind het echt ongelofelijk hoe snel het allemaal gaat.

Het lijkt wel gisteren dat ik hem, met zijn warme en pluizige lijfje, uit de auto van de trainster tilde en naar binnen droeg.
Het lijkt wel gisteren dat we mini-wandelingen maakte van vijf minuten.
Het lijkt wel gisteren dat hij 7 kilo woog in plaats van zijn huidige 19 kilo.
Het lijkt wel gisteren dat hij direct na het spelen, slapen, wandelen, rennen, blaffen en eten een plasje moest doen.
Het lijkt wel gisteren dat ik in mijn eerste verslag aan Arya schreef: ‘Winto heeft veel behoefte om te kauwen. Hij vindt zijn kauwstaafje dan ook heerlijk. Zijn er nog andere dingen die wij hem kunnen geven ter afwisseling? Als hij zijn kauwstaafje niet kan vinden kauwt hij het liefst op ons. En dat vinden wij niet zo geslaagd. Wat een scherpe tandjes!

Het lijkt wel gisteren dat hij…
Nou ja, je begrijpt vast wel wat ik bedoel.   😉

Gefeliciteerd Winto!

Wat is hij al groot!

Bah en bah,

Als ik vroeger op school vertelde dat ik vegetariër was – en trouwens nog steeds ben – dan had je altijd wel een grapjas die in de pauze een broodje met worst voor m’n neus liet bengelen. “Vies hé?! Vies hé?!” Als ik dan niet gillend wegrende was de grap er voor die persoon gelijk af. Ik had en heb geen probleem met vlees of met mensen die vlees eten. Wel met de hoeveelheid die ze eten en het feit dat tegenwoordig overal vlees in moet zitten…maar dat is een heel ander verhaal.  :-p

Het is nog steeds moeilijk om een restaurant te vinden die meer dan één of twee vega-gerechten op het menu heeft staan, maar het begint steeds beter te worden. Het helpt ook dat mensen steeds beter begrijpen wat ‘vegetarisch zijn’ nou eigenlijk inhoud. Toch zijn er af en toe mensen die het nog steeds niet helemaal lijken te snappen.  
Een serieuze klasgenoot deed eens de uitspraak: “Ik ben ook vegetarisch. Ik eet namelijk alleen knakworst”. Of een ober in een restaurant: “Dat is geen vlees mevrouw, dat is kip”.

Als hond heb je natuurlijk geen boodschap aan wel of geen vlees eten. Het is eten wat je krijgt en pakken wat je pakken kan. Tot nu toe valt het eetgedrag van Winto mij nog mee. Af en toe wat verse paardenpoep maar voornamelijk eet hij blaadjes en gras. Vooral vers gemaaid gras gaat met handenvol (?) naar binnen. Vanmiddag waren we samen gezellig aan de wandel toen Winto opeens het hoge gras in dook en bleef staan. Benieuwd naar wat er zo interessant zou kunnen zijn ben ik naar hem toe gelopen. En daar in het gras lag een duif. Of beter omschreven: Een poot, een vleugel en wat spieren om de boel samen te houden.
Maar voordat ik gadsie, nee of bah kon zeggen greep Winto de duif en ging er vandoor, dankbaar voor deze uitbreiding van zijn dagelijkse menu.

Ik heb hem laten lopen. Roepen had toch geen zin en het maakt de buit alleen maar interessanter. Zelf ben ik de andere kant opgerend. Vaak wil Winto zijn buit dan wel laten vallen om achter me aan te gaan. Dat deed hij ook, maar wel met de duif stevig tussen zijn kaken. Toen hij me voorbij stoof hoorde ik de botjes kraken…

Ik weet niet of en hoeveel hij van de duif heeft gegeten. Ik weet alleen dat ik blij ben om vegetarisch te zijn.

Kirsten

Hey hoi,

Winto ligt nu rustig naast m’n voeten maar dat heeft heel wat moeite gekost.
Vrijdagmiddag tijdens het wandelen heeft hij een verkeerd plantje gegeten en was hij de rest van de dag ziek, zwak en misselijk. Geen brokje bleef binnen en zelfs een bakje hondvriendelijke soep werd afgeslagen. Met een leeg maagje en een moe hoofd is hij ’s avonds gaan slapen.
Winto slaapt inmiddels al een paar weken beneden in zijn bench en dat is fijn maar daardoor kan je hem minder goed in de gaten houden. Voor de zekerheid hadden we daarom voor de nacht de wekker gezet om nog even bij hem te kunnen kijken. 

Om drie uur ’s nachts ben ik naar beneden geslopen en heb stiekem onder het laken door gekeken. Dat had de slimmerik natuurlijk gelijk door en moe maar vrolijk zat hij me aan te staren. Vlug even naar buiten, wat water drinken en weer ‘go to bed’.
De volgende ochtend was Winto weer helemaal opgeknapt en heeft hij de hele dag vrolijk met ons meegelopen.
Aan het eind van de middag zijn we met z’n allen naar een leuk wandelplekje gereden waar Winto lekker heeft kunnen rennen en spelen.

Op zondag zou Martijn de Rietplasloop lopen (5 km) om 13.00 uur.
Eerst ’s ochtends een beetje uitslapen en daarna naar beneden om een ontbijtje te maken.
Zodra Winto uit de bench was ging hij zitten om zichzelf uitgebreid te krabben. En te krabben. En te krabben. En te krabben. Heel vreemd want normaal gesproken is hij niet zo’n ‘krabber’.
Een inspectie op teken en vlooien leverde niets op en ondertussen ging Winto gewoon door met krabben, bijten en likken. Inmiddels begon zijn huid aardig rood te worden en op zijn buik verschenen kleine bultjes.
Na een kleine aarzeling (het was tenslotte zondag…) toch maar met onze trainster gebeld en zij adviseerde ons contact op te nemen met de dierenarts. Het duurde even voordat we haar aan de lijn hadden en Martijn’s starttijd voor de Rietplasloop kwam steeds dichterbij.  

De dierenarts vertelde dat het een huidallergie zou kunnen zijn en dat we Winto het beste een lauwe douche konden geven. Mocht dit niet helpen dan konden we haar ’s middags weer bellen. De douche leek Winto echt goed te doen en het krabben hield bijna volledig op.
Hij was vrolijk en alert en daarom besloten we om toch naar de Rietplasloop te gaan. Martijn is vol goede moed aan zijn 5 kilometer begonnen terwijl wij aan de kant stonden om hem toe te juichen. Winto heeft zich heel goed gedragen en hij had duidelijk plezier om naar al die rennende mensen te kijken.

Bij thuiskomst begon Winto gelijk weer te krabben. En te krabben. En te krabben. Er werd fel in staart en poten gebeten en zijn buikje was rauw van het vele likken. Dus toch maar weer bellen met de dierenarts…
Om 21.00 uur stonden we in de kliniek en heeft ze hem onderzocht. Heel waarschijnlijk is Winto de dag ervoor (op ons ‘leuke wandelplekje’) door de distels gelopen waardoor hij nu zo’n jeukende reactie had.
Ze heeft hem een prik gegeven tegen de jeuk en dat vond de stoere man helemaal niet erg…volgens mij is hij een beetje verliefd op de dierenarts. 🙂

Voor de zekerheid heeft ze ons ook drie pilletjes tegen de jeuk meegegeven.
Vanmorgen was Winto toch weer aan het krabben dus inmiddels hebben we er nog maar twee…

Groeten,
Kirsten

Hoi hoi,

Van de week hebben we samen een ritje in de bus gemaakt. Dit vond Winto erg indrukwekkend! Hij kon voelen dat we bewogen alleen kon hij dat niet zien. Bovendien was de buschauffeur zo aardig om niet even te wachten tot we zaten waardoor we het eerste stuk onvast op benen en poten door de bus werden gegooid. En bedankt! 
Het was gelukkig maar een klein stukje rijden maar helaas voor ons allebei geen geslaagde eerste keer.
Het is wel iets wat we nog veel vaker gaan doen. We laten ons door deze ervaring niet tegenhouden!  🙂

Het is de laatste tijd vaak lekker weer. Heerlijk! Maar helaas betekent het ook dat de teken weer extra actief zijn… Bah, wat een vieze beesten.
Inmiddels hebben we Winto al een paar keer gered van teken die over zijn lichaam liepen. Gelukkig hebben we – even afkloppen! – nog geen teken ontdekt die zich al hadden vastgebeten. 
Nu is het nog niet zo makkelijk om teken te ontdekken in zijn dikke en pluizige vacht maar het is een voordeel dat hij zo licht van kleur is. Daar zie je de vieze zwarte kruipers wel op lopen!

Afgelopen zondag was het Moederdag. Voor moeders met volwassen kinderen is het vast niet meer zo leuk als vroeger toen je kindjes zelf nog asbakken in elkaar mochten kleien of bloempotten gingen beschilderen samen met de juf of meester.
Maar voor de kinderen zelf is Moederdag nog heel fijn. Tenminste…wel als je een moeder hebt die hele lekkere hapjes klaarmaakt.  😉

Op zo’n moment vraag ik me af of Winto zijn eigen moeder nog zou herkennen. Zou zij nog een bepaalde geur bij zich hebben die iets in hem losmaakt? Zijn zusje Woukje lijkt hij in ieder geval niet als zodanig te herkennen. Op zich jammer maar misschien maar goed ook. Anders zou elke hond de hele dag ongelukkig zijn en zich niet kunnen aanpassen, toch?

Groet,
Kirsten

Aloha,

Hoewel we beide een abonnement hebben voor de dierentuin komen we er minder dan dat we zouden willen.
Sinds we Winto in huis hebben zijn we er al helemaal niet meer geweest. En dat is natuurlijk hartstikke zonde!
Dus afgelopen maandag (4 mei) was het zover. Tijd voor een bezoekje mét hond.
Voor de zekerheid hadden we van tevoren gevraagd of we met Winto naar binnen mochten en dat was geen enkel probleem, zolang hij zijn dekje maar zou dragen.

Vol enthousiasme en toch ook wel een beetje zenuwachtig zijn we naar binnen gegaan. Want hoe zou Winto zich gedragen en zouden de dieren op hem reageren?

Onze eerste stop was bij de olifanten. Verschillende kleintjes renden vrolijk tussen de volwassenen door en de sfeer was duidelijk goed. Omdat Winto vanwege de hoge begroeiing niets kon zien zijn we een eindje verder gaan staan.
Hier kon Winto wel wat zien en dat hebben we geweten ook! Op haar gemakje kwam er een olifant langs sjokken en dat beviel Winto allerminst. Zo’n groot eng beest had hij nog nooit in zijn leven gezien.
Winto keek strak naar de olifant en begon zacht maar duidelijk te grommen. Ik heb gelijk rechtsomkeert gemaakt maar voor we weg konden lopen had Winto al een duidelijke WAF! laten horen. 
Mevrouw olifant reageerde razendsnel door zich op hoge poten naar ons toe te draaien, haar oren op te zetten, met haar poten in het zand te slaan en een hard en laag gerommel/gegrom te laten horen. Het zag er erg spectaculair uit en wij wisten niet hoe snel we weg moesten komen. Straks lag er weer een olifant in de greppel…

Bij de olifanten
Met enige moeite hebben we Winto weg weten te loodsen (wat is hij dan sterk!) om verder te gaan. De tijgers hebben we voor de zekerheid overgeslagen en we zijn doorgelopen naar de savanne.
Het was lastig om Winto te laten doorlopen want al die vreemde beesten moesten uitgebreid bekeken worden. Bijna direct bij ‘aankomst’ werden we gevolgd door een gnoe (of wildebeest) die het allemaal niet vertrouwde. Toen er daarna nog een paar snuivende gnoes bijkwamen voelden we ons wel erg opgelaten. Wij waren met z’n drieën bijna een grotere attractie dan de dieren van de dierentuin zelf. 

Een eindje verderop zijn we tegenover de prairiehondjes op een bankje gaan zitten. Voor Winto wat water en een botje en voor ons een pakje frisdrank.
Winto vond de prairiehonden erg interessant maar het botje was even belangrijker.

Even rondkijken
Helaas was de rust van korte duur want de wind stond richting prairieverblijf. Toen ze Winto’s geur opvingen gingen er diverse prairiehondjes met hun neus in de lucht staan en werd er geblaft van jewelste! Dat vond onze grote held natuurlijk heel spannend en het was voor ons het teken om verder te gaan.

We zijn maar kort in de dierentuin geweest maar het was voor Winto zeker genoeg. Over een paar weken gaan we weer, Winto moet tenslotte ook hier aan wennen.
Ben benieuwd!

Kirsten

Hey hoi,

Winto en ik hebben deze week veel gedaan en beleefd (training in Assen, Koninginnedag) maar het meest bijzondere was toch wel zondag 26 april: Wandel voor Hulphond
Een wandeling van ongeveer 3 kilometer in recreatiegebied Bussloo (Wilp),
georganiseerd door Royal Canin voor Stichting Hulphond.

Bussloo
Het weer was super: Een graad of 20 en licht bewolkt.
Bij aankomst keken wij (Martijn, Winto en ik) onze ogen uit. Zoveel honden en mensen bij elkaar hadden we nog nooit gezien!
Als Winto een mens was geweest dan had hij met open mond staan kijken. De eerste 20 minuten nam hij uit pure overweldiging niet eens een brokje aan en dat is voor hap-slik-weg Winto echt bijzonder.

Toen ik ons voor de wandeling opgaf was ik bang dat Winto de gehele drie kilometer zou gaan trekken en leuren. En dat is met zijn huidige 17,4 kilo geen pretje (voor mij dan!). De eerste paar minuten uit de auto begon hij inderdaad stevig te trekken. Maar toen zag hij de enorme hoeveelheid hond en werd hij – misschien van schrik- weer rustig. Op een paar speelmomenten na heeft hij de gehele wandeling perfect meegelopen. Ik was -en ben- zo trots op hem!

Nadat we een heuse stempelkaart hadden opgehaald zijn we dapper aan de kilometers begonnen. Onderweg zijn we veel rare, aparte, stomme, vrolijke en leuke mensen en honden tegengekomen. We hebben van alles gezien, van een mini-mini Chihuahua puppy tot een enorme Ierse Wolfshond en verschillende Duitse Doggen.
Ook leuk waren de grote hoeveelheid rolstoelers met en zonder (hulp)hond die de route over het fietspad konden volgen.

Samen op de brug

Eén van de gedragsregels was: ‘Mocht u besluiten om uw hond tijdens de wandeling los te laten dan is dit geheel op eigen risico. Zorg dat uw hond andere honden en wandelaars niet ten laste is.’  De meeste honden die los liepen gedroegen zich keurig maar helaas kan niet iedereen goed beoordelen of zijn hond werkelijk los kan lopen. Sommige honden vielen anderen echt lastig door te grauwen en te snauwen en een aantal baasjes hebben we de gehele wandeling horen roepen naar de hond zonder enig resultaat.

Op een gegeven moment kwamen we een jonge Herdershond tegen die een grote Berner Senner aan het uitdagen was. Dat zag de Senner wel zitten en samen gingen ze er vandoor waarbij ze Martijn vol in de benen liepen. Hierdoor sloeg hij met een klap achterover en kwam hij op zijn rug terecht. AUW! Gelukkig niets gebroken of stuk (hij had zijn camera in de hand en een rugzak op de rug) maar aan het eind van de wandeling kon hij zijn armen niet meer optillen door de spierpijn. En waar waren de baasjes? Nergens te bekennen…

Ondanks dit -pijnlijke- incident hebben we een fijne wandeling en een leuke dag gehad. Weer terug bij het startpunt konden we met onze stempelkaart een tas met verrassing ophalen, altijd leuk voor ons Hollanders want: gratis!
Bij het startpunt stonden verschillende kraampjes en er werden demonstraties gegeven. Hier kwamen we Arya nog tegen en Woukje (zusje van Winto) met haar gastgezin.
Later hoorden we dat er nog meer mensen van ‘onze’ groep geweest zijn maar die hebben we tussen de 2100 mensen en 1418 honden niet kunnen vinden. Gek zeg!  🙂
Uiteindelijk heeft Royal Canin een cheque van maar liefst € 10.000,- kunnen overhandigen aan Stichting Hulphond. Bovendien hebben we met z’n allen een record gevestigd van de grootste hondenwandeling van Nederland.

Super!

Wandel voor Hulphond

P.S. Per toeval raakten we bij de toiletten (jazeker) kort in gesprek met Paul Beck. Hij was de oprichter van Stichting SOHO, de voorloper van de huidige Stichting Hulphond. Wel een bijzondere man hoor, leuk om zo iemand ‘zomaar’ tegen te komen. 😉



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën