Hulphond Winto

Archive for maart 2009

Hey hoi,

Nu Winto nog – redelijk – klein is mag hij zo af en toe bij mij op schoot. Samen even lekker knuffelen!  😉
Ik denk dat het over een paar weken niet meer gaat lukken want hij steekt nu al overal uit met staart en poten. Maar voorlopig kan ik het nog niet laten…
Hij vind alles interessant en als hij ergens vol concentratie naar kijkt dan kan hij zo’n schattig gezichtje trekken.

Lekker op schoot
Doei doei,
Kirsten

Advertenties

Hema

Posted on: 18 maart 2009

Aloha,

Over het algemeen kunnen hulphonden en honden in opleiding zonder problemen naar binnen in winkels en restaurants.
Ook wij hebben tot nu toe geen last gehad van winkelverboden of weigering van bediening vanwege Winto.
Tot vanmiddag.

Als Martijn op woensdagmiddag eerder vrij is van school spreken we vaak af in Emmen centrum om ergens wat te drinken en om bij te kletsen.
Meestal gaan we dan naar de Hema of naar de V&D omdat je hier rustig wat langer kunt blijven zitten. Dit doen we inmiddels al zoveel jaar dat het vaste personeel bijna precies weet wat we zullen gaan bestellen.  🙂

De Hema heeft begin dit jaar het restaurant verbouwd en sinds die tijd zijn we er samen met Winto al een aantal keer geweest.
Toen we er vanmiddag aan kwamen viel het me al op dat er een groot plakkaat hing met ‘Verboden voor honden’. Maar aangezien we er al eerder waren geweest met Winto namen we aan dat hij (als hulphond zijnde) niet onder het verbod zou vallen.
Ik heb samen met Winto een rustig plekje gezocht terwijl Martijn de koffie ging halen. Ik had mijn koffie al bijna op toen één van de personeelsleden naar ons toe kwam en mee deelde dat honden niet meer zijn toegestaan.
Toen dacht ik:
1. Waarom nu opeens wel en vorige week niet?
2. Winto had z’n dekje om, ik had mijn hulphondbuideltje én hulphondrugtas mee (en in het zicht) dus een ‘gewone’ hond was hij duidelijk niet;
3. We zaten er al minstens 20 minuten.

Ook onze pogingen om uit te leggen dat Winto een hulphondje in opleiding is en dat hier vaak uitzonderingen voor worden gemaakt vonden geen gehoor. Ze zei alleen maar: ‘Ik heb deze regels ook niet bedacht’, ‘Zo is ons nieuwe beleid’. En de mooiste: ‘Het is een hond in opleiding dus jullie hebben hem nu toch niet nodig.’
Gelukkig kregen we toestemming -nou hoera- om te blijven zitten maar ze zou het wel met haar baas overleggen.
Hierna hebben we besloten om zelf deze baas maar vast op te zoeken zodat we voor een volgende keer weten waar we aan toe zijn.

Bij de klantenservice werd er heel begripvol gereageerd en de bedrijfleidster werd er gelijk bijgeroepen. Zij vertelde dat er sinds maandag inderdaad een verbod voor honden geldt maar dat er een uitzondering gemaakt is voor geleidehonden en hulphonden.
Nadat ze ons ervan verzekerde dat ze dit ook door zou geven aan de dames van het restaurant zijn wij met een gerust gevoel vertrokken.
Dag Hema, tot de volgende keer!(?)

Groet,
Kirsten

Hoi hoi,

Deze week heb ik opgelucht adem kunnen halen want Winto heeft zich voorbeeldig gedragen!
Toch was ik deze week nog niet helemaal ‘happy’. Martijn was veel van huis in verband met zijn werk en daardoor zat ik de hele dag in huis samen met de hond en weinig anders te doen.
Begrijp me niet verkeerd: Ik beleef veel plezier aan Winto maar ik heb ook af en toe een pauze nodig om iets voor mijzelf te kunnen doen.

Vanmorgen had ik een afspraak met Arya. In plaats van een huisbezoek hadden we een locatietraining op het treinstation in Emmen.
Vanwege het mooie weer besloot ik om lekker op de fiets te gaan met Winto in de hondenfietskar. Tot aan het centrum ging alles goed maar toen bedacht ik me -net op tijd- dat er op vrijdag altijd een markt is. Ik heb het al eens eerder geprobeerd maar met de hondenfietskar is er geen doorkomen aan.
Via een enorme omweg kwam ik dan toch eindelijk aan op het station waar ik in de verte Arya al zag staan wachten… maar toen moest ik nog een plek voor mijn fiets zoeken en de hondenfietskar. De kar kan je zo loskoppelen en da’s fijn voor mij maar waarschijnlijk ook voor dieven. Ondertussen was ik al te laat, had ik het heel erg warm en moest Winto nodig plassen. – Riep daar iemand vrijdag de 13e?!-  Na veel pijn, moeite en verschillende kettingen zaten zowel de fiets als de kar vast en konden we naar Arya.

Arya was in een stralend humeur en vond het gelukkig niet erg dat we te laat waren. Om er geen al te lang verhaal van te maken zijn hier in het kort onze oefeningen:
– Kijken en luisteren naar een vertrekkende trein (zijn eerste aanraking met de NS);
– Op het stationsplein kijken naar bussen, mensen, schoonmaakwagens etc;
– Rustig aan de lijn lopen langs snoeiwerkzaamheden;
– Diverse oefeningen in een supermarkt in de buurt.

De training duurde korter dan normaal (ongeveer een uur) maar door alle nieuwe indrukken was dit ruim voldoende voor Winto.
Nadat ik mijn fiets-en-kar-puzzel weer in elkaar had gezet zijn Winto en ik, uitgezwaaid door Arya, naar huis gereden.
Aan het begin van de middag ontving ik via de mail van Arya de rapportage van deze training. En daar stond o.a. in:
‘Kirsten, het is mooi om te zien hoe rustig je bent en blijft met je hondje!!!! Ben trots op jullie!’
Toen ik dit las moest ik wel even slikken. Een mooi einde van een licht depri week!

Groeten,
Kirsten

Dipje?

Posted on: 9 maart 2009

Ola,

Afgelopen week had ik een Winto-dip. Hij is erg vervelend geweest en heeft veel lopen/zitten/liggen blaffen en hard bijten.
Vaak kijkt hij daarna op zo’n schattige manier dat je zijn stoute gedrag gelijk weer vergeet maar deze week niet….

Hij kan zijn liefste gezicht opzetten maar ik trap er niet in!

Dinsdag hadden we weer een gezamenlijke training in Assen. Winto was de dag ervoor (op de verjaardag van Martijn) begonnen met het wisselen van zijn tandjes. Van de ene op de andere dag waren er drie van zijn tandjes verdwenen! Heb twee van de tandjes op het tapijt terug gevonden. Wat een kleine dingetjes!
Ik heb ze gelijk in een zakje gedaan want meestal vind je nooit iets terug van deze melktandjes (ze slikken ze door of je zuigt ze per ongeluk op met de stofzuiger).  
Een week later zitten er op de lege plekken al nieuwe ‘volwassen’ tanden. Het wisselen gaat dus heel snel.

Maar goed, ik dwaal af….vorige week dinsdag hadden we dus een training in Assen en het ging niet echt goed.
Toen we ’s ochtends opstonden gedroeg Winto zich al helemaal hyper. Rondrennen, tegen je opspringen, naar je blaffen etc. Toen had ik al zoiets van ‘oei’…

Op de training was er een fotografe van de stichting aanwezig om van elke puppy individueel een foto te maken en Winto was één van de eerste die op de foto moest.
De rest van de groep bleef binnen om oefeningen te doen en wij (W & ik) gingen naar buiten.
Laat ik eerst zeggen dat alle andere puppy’s in de groep een stuk ouder zijn dan Winto en dat zij bepaalde commando’s al beter beheersen dan hij. Zo kan Winto wel zitten maar nog niet blijven.
Helaas leek deze fotografe dit niet echt te begrijpen. Ze bleef maar dingen roepen als: ‘Hij moet zitten! Z-I-T-T-E-N! Laat hem nog een keer zitten! Loop een rondje en laat hem zitten!’ En ondertussen dacht ik: JAHA, DAT DOE IK TOCH! Toen ze op een gegeven moment ook nog suggereerde dat ik hem ‘niet echt onder controle had’, had ik zin om iemand een klap te verkopen (en dan bedoel ik niet Winto…).
 
Uiteindelijk stelde ik voor om Martijn erbij te halen want Winto is nu eenmaal erg op mij gericht maar dat vond ze niet nodig. Een paar minuten later hebben we het opgegeven en zijn Winto en ik – nu allebei hyper – teruggegaan naar de groep. Daar waren ze net bezig met een muziekles en ik hoef je vast niet te vertellen dat we dit nu net niet nodig hadden! Grrrr!!!

Gelukkig gingen we daarna al snel naar buiten en kon Winto tijdens de oefeningen even lekker rennen. Hierna ging de rest van de les prima.
Tegen het eind van de les vroeg de fotografe of we het nog een keer wilden proberen. Dit keer heb ik Martijn er gelijk bijgeroepen en was de perfecte foto binnen een minuut gemaakt. Zucht.

Ik had eigenlijk over mijn puppy-dip willen schrijven maar volgens de Word count is deze blog inmiddels al 511 woorden lang…

Misschien morgen.

Kirsten

Hey hoi,

Als het moet kan ik heel goed een geheim bewaren…

Ik vind het vaak lastig om voor Martijn een origineel verjaardagscadeau te verzinnen. Maar dit jaar had ik een leuke ingeving: Een portret van Winto!

Vrijdag 13 (!) februari was de grote dag: Winto zou vandaag op de foto gezet worden. Na een regenachtige tocht (Martijn had de auto mee naar zijn werk dus ik moest op de fiets met Winto in de hondenfietskar) kwamen we aan bij Foto Meilink in Emmen centrum.

Ik ben zelf niet zo’n bijgelovig persoon maar er ging tijdens de fotoshoot genoeg mis. Flitslampen werkten niet mee, kabels waren zoek en als klap op de vuurpijl viel de stroom uit! Maar Winto was even cool als altijd en bleef rustig zitten tot het licht weer aan was. 
Uiteindelijk zijn er toch een paar mooie foto’s uitgekomen en konden we weer naar huis.

De week erna kon ik een voorbeeldboekje ophalen met een selectie van de mooiste foto’s. Wat is dat moeilijk! In zo’n boekje lijken alle foto’s namelijk even leuk.
Toen ik eindelijk een keuze had gemaakt heb ik er in de winkel een mooie passe-partout en lijst bijgezocht en alles laten inlijsten.

Vrijdag 27 februari was alles klaar en kon ik de – enorme – foto van Winto mee naar huis nemen. En wat is ie mooi geworden! Winto staat er heel statig op met zijn grote, wollige oren en zielige oogjes. 

Martijn was maandag 2 maart jarig en na het ontbijt heb ik hem de foto gegeven (ik kon niet langer wachten, haha).
Hij vond de foto super! Dit had hij niet verwacht en dat maakt het natuurlijk extra leuk.  🙂

De foto staat nu nog in de woonkamer maar binnenkort komt ie op een mooi plekje bovenaan de trap te hangen.

Groeten,
Kirsten

Martijn & foto Winto



  • Kirsten: Hoi hoi, Bedankt voor je lieve berichtje! Nu pas een antwoord van mij, moest alles even loslaten en wat afstand nemen van het hele gebeuren. Met Eddy
  • Reumapatientje: hallo Kirsten, Normaal lees ik alleen mee en reageer ik niet, maar wat rot zeg! Weten jullie al iets over Eddy? vind ook wel dat ze jullie best kunne
  • Kirsten: Hoi Chantal, Noppers eerste gastgezin waren al wat oudere mensen, dus ik denk niet dat zij (toen) een weblog hebben bijgehouden. Na een logeerperiode

Categorieën