Dag lieve Daphné,

Ik hoorde het verschrikkelijke bericht net pas.
Kan er met m’n hoofd niet bij dat jij er nu niet meer bent.
Geen lieve, leuke, grappige blogs zult plaatsen.
Zo vol trots over Valéas.
En ach, die arme Valéas…
Wat zal hij je verschrikkelijk missen!!!!

Ik had altijd nog de hoop je eens in het ‘echt’ te ontmoeten.
Bedankt voor al je lieve woorden op mijn blog.

http://valeas.wordpress.com/

Na een lange tijd hebben we WINTO weer eens gezien!
Ja echt: WINTO!
Onze lieve WINTO!
Jippie!

Al bij de voordeur werden we enthousiast door hem begroet, maar hij schijnt iedereen zo te begroeten, dus wie weet herkende hij ons eerst niet eens, hahaha!  
Het was werkelijk een prachtige dag en Wendy en haar man Stefan hebben een fijne tuin dus we konden lekker buiten zitten.
Winto zocht regelmatig de schaduw op, maar telkens  kwam hij toch weer aangelopen om even snel een knuffel te halen.
Wat een schatje is het toch ook!   

Winto was recent naar de trimster geweest en dat was duidelijk te zien: Hij zag er piekfijn uit!
Hij is gezegend met een erg dikke vacht, dus ik kan niets anders zeggen dan dat hij er nog steeds uit ziet als een pluizige beer. Vast niet iets wat een stoere vent wil horen, haha.

We zijn helemaal op de hoogte gebracht over zijn buurtvriendinnetje en al zijn maffe streken en we hebben nu kunnen zien dat hij daar helemaal op zijn plek zit en dat er goed voor hem gezorgd wordt (dit wisten we natuurlijk allang, maar het is fijn om het met eigen ogen te kunnen zien).
Toen ik even naar het toilet ging liep Winto met me mee en toen ik terug kwam lag hij in de woonkamer op me te wachten. Hier hebben we een klein onderonsje gehad en mocht ik uitgebreid zijn buik kriebelen. Heerlijk!

Na een heleboel geklets (met Wendy en Stefan) en geknuffel (met Winto) zijn we met z’n allen richting station gegaan.
Winto was op dat moment weer helemaal in zijn rol als hulphond en nam dit heel serieus. Natuurlijk wel met een zwaaiende staart a la Winto, dat spreekt voor zich.

Na een lange terugreis hebben we Zico bij de trainster opgehaald en hij herkende ons gelukkig ook nog, hahaha!
Het was een lange dag, maar ook een heerlijke dag.

Nu lekker slapen!
Kirsten

Zico is een heerlijke hond om in huis te hebben, maar daar is Kylian het niet helemaal mee eens. We vinden het beter gaan tussen kat en hond dan toen Vlado er was, maar Kylian moet duidelijk nog erg wennen aan een hond in huis.
Hij lijkt wel door te hebben dat Zico geen kwaad in de zin heeft en dat buit hij dan ook volledig uit.

Naast een bench hebben we ook een deken voor Zico meegekregen en deze deken vindt Kylian heerlijk! Wanneer hij kan houdt hij ware worstelsessies met de randen van de deken. We komen regelmatig terug van wandelingen met Zico om de deken ondersteboven en op een volledig andere plek aan te treffen dan waar we hem hebben achtergelaten.

Ik moest erg lachen om onderstaande foto. Kylian zit op de deken van Zico en doet ‘gevaarlijk’ (oftewel: hij gaapt). En Zico ligt er rustig naast en kauwt op een rol karton:

Ook vindt Kylian het leuk om Zico uit te dagen en in zijn bench te gaan zitten. Dit vinden wij niet goed en we plukken hem er dan ook weer uit, maar Zico gaat gewoon op een afstandje braaf zitten toekijken.
Zico kan Kylian wel waarderen en geeft hem regelmatig een natte hondenzoen. Het gezicht dat Kylian op zo’n moment trek is echt hilarisch!

Kirsten

Het kan soms snel gaan…
Afgelopen maandag kregen we een mailtje van de trainster van Hulphond; Of we misschien nog tijd en zin hadden in een logee?
Ze vertelde er gelijk bij dat deze hond minder heftig zou zijn dan Vlado, hahaha! Ze zal wel denken…
Ook deze logee is weer een Labrador reu, maar dit keer een knappe blonde met de naam ‘Zico’.

Vandaag was de grote dag en de binnenkomst van Zico was al niet te vergelijken met die van Vlado. Natuurlijk was Zico enthousiast, maar op een beschaafde manier en niet ‘hieper-de-pieper-en-stuiter-de-stuiter’.
Begrijp me niet verkeerd: Ik vond Vlado een heerlijke hond, maar zijn eerste indruk op mij was echt niet al te best. 

Na een praatje met het gastgezin en de installatie van Zico’s bench zijn we gelijk met hem gaan wandelen. Dit gaf Kylian de gelegenheid om rond te snuffelen en een beetje te wennen.
Zico liep ondertussen braaf met ons mee en verdiende zo vele brokjes.
Bij thuiskomst had Kylian besloten om zich niet te verstoppen en hebben we ze voorzichtig kennis laten maken.
Kylian maakte er een heel drama van met gestrekte klauwen en ontblote tanden. Zico vond het allemaal zeer interessant, maar hij bleef beleefd en drong zich niet op. Netjes hoor!

‘s Middags zijn we met z’n drieën naar Beilen gereden, waar ik een gesprek had met iemand van het asiel over een stageplek. Martijn en Zico zijn ondertussen gaan wandelen en dit ging ook weer erg goed. Gelukkig ging mijn gesprek ook prima en mag ik er in januari stage komen lopen.
Hierna hadden we wel een ijsje verdient en zijn we buiten bij de Mac gaan zitten. Zico gedroeg zich voorbeeldig en bleef netjes naast onze voeten liggen.

Het inmiddels avond en wij zijn tot nu toe erg tevreden over Zico. Hij kwijlt wel erg, daar moeten we even aan wennen. Maar goed, als dat alles is!

Groetjes,
Kirsten

En toen zat het logeerpatijtje van Vlado er alweer op.
Kylian zal je niet missen, maar Martijn en ik wel hoor!

‘s Ochtends heb ik nog een lange wandeling met Vlado gemaakt en sinds we de Gentle Leader gebruiken is dit echt een feest.
Het was wel vreselijk benauwd en het zweet liep me al gauw in straaltjes over m’n gezicht.
Toen het gastgezin later die ochtend aankwam was Vlado erg relaxt. Hij kwam ze even begroeten en ging daarna rustig liggen.
Dit veroorzaakte wel wat opgetrokken wenkbrauwen bij het gastgezin, want zo zijn ze hem natuurlijk niet gewend.
Zelfs toen ik uitlegde en voordeed hoe je de Leader bij hem moest omdoen, liet hij dit keurig toe en bleef braaf op z’n plek liggen.
Hierna werden al zijn spullen in de auto geladen en had ik tijd om hem een laatste knuffel te geven.

Vlado, veel succes verder!

Kirsten

Met de komst van logeerhond Vlado brak in ons huis het eeuwenoude gevecht tussen kat en hond los.
Hoewel Vlado is opgegroeid met een kat, kan hij het nog steeds niet laten om er achteraan te rennen en ernaar te blaffen. De trainster had ons hier al voor gewaarschuwd, maar met de toevoeging “dat onze kat wellicht wat meer weerstand naar hem toe zou bieden, omdat het nog een jong katje is”.

En nou, dat hebben we geweten…
Kylian vindt het maar niets, zo’n indringer in huis!

Ronde 1
Nadat Vlado Kylian’s speelgoedmuizen opat en ik hem naar zijn bench stuurde, kwam Kylian polshoogte nemen. Als een kleine tijger sloop hij naar Vlado toe om een kijkje te nemen, waarna Vlado hem trakteerde op gekwispel, een in de lucht gestoken achterwerk en een hoop geblaf.

Vlado: één punt
Kylian: één hartaanval

Ronde 2
In de avond voelde Kylian zich dapper genoeg om naast mij op de bank te gaan zitten. Vlado vond dit geweldig en stormde luid blaffend op ons af. Helaas had hij Kylian onderschat en kon ternauwernood de scherpe nagels ontwijken. Oef, dat scheelde niet veel!

Vlado: geen punt
Kylian: één punt

Ronde 3
Martijn en ik hebben vanaf het begin een no-nonsense beleid gehanteerd en dit begon langzamerhand zijn vruchten af te werpen. Kylian zijn gebrom en geblaas werd getemperd (hoewel hij zichzelf natuurlijk wel mocht verdedigen) en naar Vlado hoefden we nu alleen nog maar te wijzen en hij ging er meteen met een onschuldig gezicht bij liggen.

Vlado: geen punt
Kylian: geen punt

Het einde van Vlado’s logeertijd komt in zicht en Vlado en Kylian kunnen min of meer, een klein beetje, soort van, met elkaar opschieten. Of nou ja, ‘leven’ is een beter woord.
Zo lag Kylian gisteravond naast Martijn op de bank en lag Vlado met zijn kop op Martijn zijn schoot. In het begin werd er een beetje gemopperd, maar na een waarschuwing van Martijn keerde de rust terug. Heel goed! :-)

Dus met enige trots kan ik mede delen wie de winnaar is van Kat vs Hond:

Wij!

De afgelopen dagen met Vlado waren even wennen, maar ook heerlijk tegelijkertijd. Ik wandel veel, maar met een hond bij je is het toch net even wat leuker!

Het enige nadeel is dat Vlado ENORM aan de lijn trekt.
We hebben hem nu nog maar twee dagen in huis, maar mijn handen en armen zijn al aardig beurs. Tot mijn vreugde kregen we vanmorgen van de trainster een Gentle leader. Echt een uitkomst hoor; Hij kan nu nog wel trekken, maar daar heeft hij alleen zichzelf mee.

Zo konden we ontspannen naar Emmen-centrum om een cappuccino te drinken (heel belangrijk! Haha!) en boodschappen te doen. Ik was alweer vergeten hoeveel aandacht je trekt met een hulphond aan je zijde, maar zelfs dat voelde goed en ergens ook wel vertrouwd.

Sinds vanmorgen bestaat ons huishouden uit vijf mannen en één vrouw.
Niet heel eerlijk verdeeld, al zeg ik het zelf.
Gelukkig bestaan die vijf uit twee minuscule hamsters, één kitten, een ex-reu en een basisschoolleraar, dus echt veel te vrezen heb ik niet.

Maar goed, Vlado is vanmorgen gebracht en hij maakte een indrukwekkend entree.
De eerste minuten heb ik alleen maar een zweem zwarte vacht en roze tong gezien en daarna drong de pijn door van alle diepe krassen die hij met zijn nagels op mijn armen veroorzaakt had.
Een heftig beestje dus! (En die nagels hadden ze wel even mogen knippen…)

Licht in shock heb ik samen met het gastgezin zijn enorme bench naar binnen gesleept en zijn spulletjes in ontvangst genomen. In de tussentijd wist Vlado met één hap een speelding van Kylian te slopen én op te eten. Oei… Hierna had ik even de tijd om op adem te komen en wat vragen te stellen en toen ging het gastgezin er alweer vandoor. Ze zullen wel gedacht hebben: “Snel weg, voordat ze zich bedenkt!”. Hahaha!

Terwijl ik met één hand Vlado’s lijn vasthield zette ik met de andere hand de bench in elkaar. Best knap, als ik daar nu zo over nadenk. Ik durfde Vlado nog niet los te laten want hij was zeer druk en die arme Kylian zat ook nog ergens. Tijdens dit proces werd ik bijna ondersteboven getrokken, want de immer charmante Vlado had zijn kop ver onder de kast gestoken en wist hier een speelgoedmuis van Kylian te bemachtigen. Mijn hemel, krijgt dat beest thuis geen eten ofzo!?
Maar dit liet ik natuurlijk niet over mijn kant gaan en ik heb een poging gedaan om het muisje te redden. Helaas heb ik hier alleen een muizenstaart en bloedende vingers aan over gehouden.

Potverdrie, dat speeltje hadden we nog maar sinds maandag!
Wat een monster!

Van Kylian kon ik helaas geen steun verwachten, want die had zich natuurlijk allang ergens verstopt. Hij liet zich pas weer zien nadat ik Vlado met wat brokjes in de bench had gestopt om even bij te komen.

Na een extra grondige speeltjesinspectie heb ik Kylian uit de keuken gevist en naar boven gebracht. Hierna heb ik het monster uit de bench gelaten en zijn we buiten een wandeling gaan maken.
Vlado had tijdens het wandelen weinig aandacht voor mij, maar verder ging het best aardig.
Weer thuis kwam hij met zijn eigen speeltje aanzetten en hebben we nog even gespeeld.
Hierna had ik blijkbaar zijn goedkeuring, want hij kwam strak tegen me aan liggen.

’s Middags nogmaals met hem aan de wandel gegaan en nu lette hij al veel meer op mij. Aan het eind van deze wandeling kwam ik tot de conclusie dat Vlado weliswaar een monster is, maar wel een leuke.
En wat heerlijk om weer een hond in huis te hebben. Ook al is het een speelgoedmuis-(vr)etende-versie.

Nu alleen nog de vrede bewaren tussen Kylian en Vlado en dan komen we de tijd wel door.

Groetjes,
Kirsten

Volgend weekend komt ‘Vlado’ bij ons logeren.
Vlado is een 11 maanden oude Labrador van Hulphond Nederland.
En het schijnt dat hij erg van katten houdt, maar dat wel om tegen te blaffen en achteraan te rennen.

Maar ja, dan kent hij Kylian nog niet…

Gisteren was een grote dag voor de kleine pupjes; Ze zijn naar hun nieuwe gastgezinnen gegaan.

Succes kleintjes!