Hallo hallo,

Na een lange tijd hebben we WINTO weer eens gezien!
Ja echt: WINTO!
Onze lieve WINTO!
Jippie!

Al bij de voordeur werden we enthousiast door hem begroet, maar hij schijnt iedereen zo te begroeten, dus wie weet herkende hij ons eerst niet eens, hahaha!  
Het was werkelijk een prachtige dag en Wendy en haar man Stefan hebben een fijne tuin dus we konden lekker buiten zitten.
Winto zocht regelmatig de schaduw op, maar telkens  kwam hij toch weer aangelopen om even snel een knuffel te halen.
Wat een schatje is het toch ook!   

Winto was recent naar de trimster geweest en dat was duidelijk te zien: Hij zag er piekfijn uit!
Hij is gezegend met een erg dikke vacht, dus ik kan niets anders zeggen dan dat hij er nog steeds uit ziet als een pluizige beer. Vast niet iets wat een stoere vent wil horen, haha.

We zijn helemaal op de hoogte gebracht over zijn buurtvriendinnetje en al zijn maffe streken en we hebben nu kunnen zien dat hij daar helemaal op zijn plek zit en dat er goed voor hem gezorgd wordt (dit wisten we natuurlijk allang, maar het is fijn om het met eigen ogen te kunnen zien).
Toen ik even naar het toilet ging liep Winto met me mee en toen ik terug kwam lag hij in de woonkamer op me te wachten. Hier hebben we een klein onderonsje gehad en mocht ik uitgebreid zijn buik kriebelen. Heerlijk!

Na een heleboel geklets (met Wendy en Stefan) en geknuffel (met Winto) zijn we met z’n allen richting station gegaan.
Winto was op dat moment weer helemaal in zijn rol als hulphond en nam dit heel serieus. Natuurlijk wel met een zwaaiende staart a la Winto, dat spreekt voor zich.

Na een lange terugreis hebben we Zico bij de trainster opgehaald en hij herkende ons gelukkig ook nog, hahaha!
Het was een lange dag, maar ook een heerlijke dag.

Nu lekker slapen!
Kirsten