Hey hoi,

Afgelopen week zijn Martijn, Winto en ik een paar dagen naar Wageningen geweest. 

Maandagochtend tijdens het pakken van de koffers was Winto erg onrustig. Hij zat overal met zijn neus bovenop en ik mocht van hem zelfs niet alleen naar de wc. Kleine zwaan-kleef-aan! Volgens mij dacht hij werkelijk dat we hem gingen achterlaten. Pas toen ’s middags zijn bench in de hotelkamer stond, inclusief zijn eigen kleedje en knuffel, kwam hij wat tot rust.   
Maandag was sowieso geen goede dag voor Winto. Toen we ’s avonds een wandeling maakten, werd hij bij de keel gegrepen door een Staffordshire Bull Terrier genaamd ‘Bulletje’. Ja echt, ik verzin het niet. Dat is toch geen naam voor een hond, maar ja… 
Gelukkig was Winto het na drie minuten al weer vergeten, maar ik had een uur later nog wiebelbenen. Dat kwam eigenlijk vooral door de reactie van omstanders. Die vonden het nogal grappig, piepende honden. Grrr, wat was ik boos!

Geen goed begin in Wageningen, maar gelukkig hebben we de rest van de week geen last gehad van Bulletje of van zijn dronken aanhang.

Dinsdag zijn we met z’n drieën aan de wandel gegaan. Op ons gemak het centrum verkennen en oude huizen kijken. Winto snapte er niet zo veel van en hij had de hele dag grote vraagtekens in zijn bruine ogen staan: Waar zijn we? Waar gaan we naar toe? Wanneer gaan we naar huis? Brokjes?

Helaas konden we deze dag geen plek ontdekken waar we hem veilig los konden laten lopen/rennen/spelen. En dat had hij eigenlijk wel nodig. Even al zijn energie en spanning eruit.

Helaas Winto, misschien op woensdag?

Groetjes,
Kirsten